Auteursarchief: Mark

Mark

Over Mark

Alles wat ik wil vertellen staat hier: http://www.markvanalphen.nl/

Roest

Waar het onderwerp het niet doet vermoeden gaat deze blog website over daten. Zoals je op deze blog kunt lezen ben ik de afgelopen jaren met enige frequentie aan het online daten. Ga er maar vanuit dat de dates die omschreven staan lang niet alle dates zijn die ik gehad heb.

Dit jaar heb ik echter pas met 3 verschillende vrouwen gedatet; date 1, via de valentijnsactie van vrouw.nl; date 2, een date via Pepper met een vrouw waarmee ik best veel gewhatsappt heb en na de daadwerkelijke date nooit meer een reactie van heb gehad; de jonge dame van date 3 ontmoette ik ook op Pepper en is de inspiratie voor het onderwerp van deze blogpost… Laten we haar X. noemen.

Net voor mijn korte trip naar Tenerife sprak ik af met date 2 in een restaurant in Tilburg. Een hele leuke date dacht ik, maar na de date was haar Whatsapp tegoed op denk ik want ik kreeg geen enkele reactie meer. Ik vond daar toch wel wat van en niet eens dat de date geen vervolg kreeg, maar wel de manier waarop. Pas na mijn date met X. is me e.e.a. duidelijk geworden, maar dat komt zo… Na de date met miss ontfastoen was mijn trek om op korte termijn weer te daten vervlogen. Wel was ik al aan het chatten met X. en waar ik dacht de date nog even af te houden, bleek mijn vraag om op date te gaan alsnog heel snel te komen 😂.

X. woont in Den Bosch en stelde voor om naar de Bosch Parade te gaan op onze eerste date. Trippel biertje er bij en een mooi uitzicht, de ingrediënten voor een geslaagde date zou je zeggen. De waarheid bleek ietsje anders. Nadat we alle vaartuigen hebben gezien was er nog date tijd over en hebben we nog wat gegeten, gedronken en veel gepraat in de Verkadefabriek. X. vertelde over een relatie die ze heeft gehad die werd vergeleken met roest en dat ze voor een nieuwe relatie niet voor minder gaat dan goud, hoppa no pressure voor de rest hoor. Waar we vooraf veel ge-appt hebben en ook nog gebeld kwam het gesprek in de Verkadefabriek niet goed op gang en dwaalde ik af in onderwerpen die niet heel boeiend waren. Daarna via een mooie route door roestig Den Bosch gefietst, want roest hebben ze in Den Bosch ten overvloede en zo terug naar het huis van X., fiets binnen en op weg naar huis met mixed feelings.

Zondag; de dag des evaluatie, beide hadden we een beetje hetzelfde gevoel. X. had zoiets van… “We zien wel hoe het appen gaat en of er nog een volgende date zou komen”. Dat gesprek duurde ettelijke uren en het gevoel was terug op het niveau van voor de date. Hier was dan ook het leer momentje… ik blijk niet te lijken op de foto die ik ook gebruik voor deze blog. Waar iedereen denkt dat ik een man ben blijk ik meer een jongen 😅, haha, oprecht nooit geweten. Toen viel dus het 20 eurocentje, kennelijk durfde date 2 niet eerlijk te zijn tegen een jongen.

X. en ik zijn nog steeds aan het afspreken, maar of ik al goud ben…? In elk geval geen roest.

Colombia: de Samenvatting

Toen ik vertelde dat ik naar Colombia ging werden er veel grappen gemaakt over drugs en ook waren er behoorlijk wat mensen die zich afvroegen of het wel veilig genoeg is. Het is waar, Colombia heeft natuurlijk een heel naar verleden met drugskartels, de Farc en andere rebellen groepen. Tegenwoordig is het grootste deel van het land best veilig en is het als toerist sowieso verstandig om altijd op je hoede te zijn tijdens al je reizen. Ik heb me geen enkel moment onveilig gevoeld en vele mensen die ik onderweg tegen kwam ook niet. Een van de hoogtepunten van Colombia is voor mij juist de vriendelijkheid en de behulpzaamheid van de Colombiaanse mensen.

Van Bogota wordt gezegd dat je er snel moet vertrekken, ik deel die mening niet helemaal. Heel veel tijd heb ik er niet doorgebracht, maar er zijn zeker een heel aantal bezienswaardigheden en de biketour is ook echt een aanrader. Bogota is vanwege de hoge ligging wel een van de koudste plaatsen van Colombia.

Green people Watching From Above Fruit market Graffiti

Salento is een klein plaatsje in de koffie driehoek van Colombia, gelegen tussen de twee grootste steden van Colombia: Bogota en Medelin. De verschillende steden zijn te bereiken met het openbaarvervoer vanaf beide steden en zijn het bezoeken meer dan waard, ook als je geen koffie drinkt. Salento zelf kun je bereiken middels het OV of taxi vanaf Pereira of Armenia, het is niet aan te raden om daar halverwege de rit uit te stappen omdat je dan dichter bij Salento bent. Dat schijnt toch wel een beetje link te zijn.

Santa Rita waterval Waxpalm Valle de Torres Coffee tour don Eduardo Omgeving van Santa Rita

Medellin heeft mijn hart gestolen, helaas was ik er maar even en ook niet op het meest gunstige moment. Namelijk rond de jaarwisseling, tevens vakantie periode voor Zuid-Amerika waardoor niet alles open was en op sommige plaatsen wat drukker dan gebruikelijk. Medellin heeft zo’n 3 miljoen inwoners en als je in het donker over de snelweg rond het dal rijd en zo de stad in kijkt van bovenaf is het al betoverend. De stad heeft heel veel te bieden en is tegenwoordig een van de veiligste steden ter wereld. Ik ga hier zeker nog een keer terug komen.

image image Feliz año nuevo en parque Lleras

Cartagena blijkt een hele mooie stad te zijn, gelegen aan de Caribische kust van Colombia. Ik ben er helaas maar heel even geweest omdat er simpelweg geen slaapplaatsen te vinden waren. Toch heb ik ’s avonds wel een paar uur binnen de muren van het oude centrum gewandeld en zo een aardige indruk van de sfeer meegekregen.

De Caribische kust van Cartagena De straat in Cartagena met alle hostels

Santa Marta is een niet al te grote maar toch populaire stad, tevens gelegen aan de Caribische kust. Persoonlijk was ik zelf niet heel erg onder de indruk van Santa Marta, maar vanwege zijn ligging is het wel een soort van hub voor de verschillende trips die je kunt doen. Zo kun je vanaf Santa Marta naar Ciudad Perdida (de verloren stad), Park tayrona (een populair nationaal park), Punta Gallinas en ligt backpackers nest Taganga op steenworp afstand.

image image

Taganga is DE backpackers plaats van Colombia, er word veel gefeest. Voor nog geen 200€ kun je hier duikcursussen volgen en je Open Water Padi halen of je Advanced Padi. Er zijn mooie stranden en met Santa Marta binnen handbereik heb je een onvergetelijke excursie ook zo geboekt. Ik heb hier dus ook mijn Padi Open Water gehaald :).

Nieuwe grafitti bij hostel Estación Sudamerica Taganga Taganga - zonsondergang Cabaña bij Taganga

Punta Gallinas, een woestijn direct gelegen aan de Caribische zee is het noordelijkste punt van Zuid-Amerika. Dit was een hele mooie trip waarbij de woorden back-to-basic wel een centrale rol hebben gehad. Er zijn zandduinen die rechtstreeks in de zee eindigen, prachtige sterrenhemels, hele vriendelijke mensen en lege stranden. Wij deden de tocht georganiseerd en in 4 dagen in plaats van 3 waardoor we 1 extra dag aan het strand en de omgeving hadden. Dat is zeker en aanrader. Mocht je wat meer tijd hebben dan kun je het ook prima op eigen vervoer doen.

Bijtanken op zijn Colombiaans Zandduinen lopen over in de zee Papegaai bij Punta Gallinas Local slacht een vers gevangen sierra (roofvis)

Leticia is de meest afgelegen stad van Colombia, het ligt op een 3-landen punt met Peru en Brazilië in de Amazone. De meest gangbare manier om hier te komen is per vliegtuig vanuit Bogota, per boot schijnt ook mogelijk te zijn als je veel tijd hebt. Leticia heeft 38000 inwoners, verwacht dus geen idyllisch dorpje als je aankomt in de jungle, maar vanaf daar kun je verschillende tours doen waarbij je bijvoorbeeld 5 dagen de jungle in gaat. Ook zijn er veel mensen die via Leticia de jungle naar Peru gaan of vise versa. Kies je voor een jungle tocht dan kun je er wel een beetje op rekenen dat je dolfijnen gaat zien (grijs en ook roze), kapucijnaapjes, papegaaien, luiaards, spinnen en andere insecten, heel veel vogelsoorten en hele mooie flora. De jungle is geen dierentuin en ook de seizoenen zijn bepalend voor wat je tegen kunt komen. Zelf heb ik ook nog een bezoek gebracht aan de sjamaan, ook echt een aanrader, zelfs als je niet gelovig bent net als ik.

Blauw/gele Ara - Amazone van Peru Pink toe Tarantula - Amazone van Peru Kaaiman - Amazone Amazone kalkoen Amazone lelie Met de machette een weg banen door de jungle De sjamaan in de Colombiaanse Amazone Vis kopen op de markt - Amazone van Brazilië

 

Seizoen

Ik ben in totaal 4 weken in Colombia geweest, van 25 december t/m 21 januari. Weertechnisch is dit de beste periode van het jaar om in Colombia te zijn, echter heeft Zuid-Amerika vakantie van medio december t/m medio januari waardoor het ontzettend druk is aan de Caribische kust. Hierdoor moet je beter plannen waardoor je minder ruimte hebt om spontaan je reis aan te passen mocht je daar behoefte aan hebben. Voor de Amazone is het eigenlijk net iets te laat omdat het regenseizoen dan net begonnen is, maar uiteraard wil je graag naar het geheel kijken.

Kosten

Als je meer tijd hebt, minder excursies doet, beter Spaans spreekt of in zijn geheel wat zuiniger aan doet dan kun je met een budget van 30€ per dag over het algemeen eten en slapen. Ik was minder voorbereid, heb heel veel gedaan en mijn tijd was gelimiteerd. Als ik alles bij elkaar optel dan zat ik aan bijna 100€ per dag. Vooral goed Spaans spreken kan zomaar een hoop geld besparen en je reis aangenamer maken.

Wat heb ik nog gemist

Colombia is 27x zo groot als Nederland met heel veel diversiteit en het is dus onmogelijk om alles in 4 weken te kunnen bekijken en te doen. Wat ik graag nog had gezien of gedaan:

  • Ciudad Peridad
  • Cali (hoofdstad van de Salsa)
  • Zout kathedraal
  • Medellin (verschillende dingen)
  • Cartagena
  • Met de zeilboot van Cartagena naar Panama langs allemaal fantastische eilandjes
  • En nog meer…

Colombia, I’ll be back maar dan hopelijk niet alleen maar samen met iemand om de ervaringen meteen mee te kunnen delen, of misschien ook wel heel relaxed weer helemaal alleen. De enige zekerheid is dat ik terug kom :).

Colombia part11: Sjamaan, dit was het einde

Ik zou pas om 16:00 uur naar de sjamaan worden gebracht, tot die tijd had ik nog mooi de gelegenheid om wat zaken te regelen voor de reis terug naar huis die de volgende dag al plaats zou vinden. Laten we even duidelijk maken dat ik niet religieus of zweverig ben, maar een alternatieve dag-/ nacht trip zou een canyoping tour zijn wat je overal kunt doen en waar ik dus niet speciaal voor naar de Amazone hoef. Sjamaans hebben ze ook overal, zelfs in Nederland, maar hier gaf de lokatie in elk geval wel een extra dimensie aan de ervaring. Daar komt bij, dat bij de sjamaan wordt je lichaam gereinigd en ik kan je zeggen dat na 5 dagen water poepen ik er alles voor over zou hebben om weer eens een vaste ontlasting te hebben, incluus een sjamaan.

Op naar de sjamaan (20 jan.)

Achter op de motor werd ik door een jonge knul naar de sjamaan gebracht, ik kreeg het idee dat George mij een taxi of een riksja niet meer gunde. Gelukkig begon het onderweg heel hard te regenen en waren het ook geen hele slechte wegen want dat zou toch wel een beetje vervelend zijn. Ik kwam dus doorweekt aan bij een soort van hans en grietje huisje, maar dan zonder snoep, aan het begin van de jungle. Hier woonde een oude man met zijn gezin, de sjamaan. Een vreemde lokatie voor zo’n ceremonie, maar goed ik had dan ook niet veel vertrouwen meer in George en zijn tripjes. De sjamaan ging even weg om, ik nam aan, eerst wat eten te halen voor ons. Na een klein uurtje kwam hij terug met een paar tasjes en 2 lange mannen waarvan de laatste aan het strompelen was.

Waar we normaal gesproken een half uur zouden doen over de tocht naar de ceremonie plaats van de sjamaan, deden we er met de manke Duitser er wel een uur over. De twee lange mannen bleken inderdaad van Duitse komaf waarvan de manke een Colombiaanse vrouw heeft. Heel handig gezelschap om op die manier via hem de Spaanse taalbarrière te overbruggen. Gelukkig was dit de “droge” jungle, het was er nog steeds zeiknat maar gelukkig niet tot onder de oksels.

Hoge woud - Amazone van Colombia

Aangekomen bij de hut hadden we even tijd voor onszelf waarna om 19:00 de ceremonie ging starten. Om 19:00 uur bleek hij over een half uur te beginnen, ach ik zal dat nog gaan missen die Colombiaanse klok :). We hadden nog een half uurtje om in de kinderhangmatten, onder de klamboe te vluchten voor de muggen.

Kinderhangmat Sjamaan hut in de jungle Sjamaan hut in de jungle

De sjamaan heeft een wit gewaad aangetrokken, hiermee komt het natuurlijk wel iets meer tot zijn recht. Aan het begin van de ceremonie begon hij met het strooien van een wit poeder (het blijft toch Colombia :D) door de gehele kamer. Vervolgens kwam hij langs met een vloeistof die we door onze handen en ons gezicht moesten wrijven en smeren, het was een soort van parfum. Tot hier was het so far so good. We kregen nog even een kleine uitleg dat als we misselijk werden dat we de grote vensterbank konden gebruiken om te braken en dat de wc buiten om de hoek was. Hierna begon hij in een pan te zingen en te fluiten (oorsprong van het woord panfluit vermoed ik), ik kon mijn lach maar nauwelijks houden. Gelukkig was de enige lichtbron een kaars die recht voor zijn neus stond dus ik vermoed dat hij het niet zag want dat zou wel echt gênant zijn. Na het aanbidden van de emaille pan moesten we hier allemaal een kopje van zijn brouwsel uit die pan weg atten. Het was bitter en het was toen al duidelijk dat het niet in mijn lichaam hoorde. De kaars werd uitgeblazen en hierna begon het…

De sjamaan in de Colombiaanse Amazone Drinken van Ayahuasca

De sjamaan bleef maar zingen, fluiten en in de pan neuriën. Dit hield hij wel een paar uur vol en ondertussen was hij ook nog met iets aan het wapperen. Ik was nog compleet helder in mijn hoofd, maar mijn ogen zagen zwarte rook wolken die op me af kwamen en waar gezichten en honden hoofden heel creepy op mij af kwamen. Ik dacht dat ik gestoord was geworden of zo, maar ondertussen vond ik het ook wel heel grappig. Ogen dicht en het was weg, maar dan begon alles te draaien, ogen open en het was terug. De manke zat op het bankje naast mij en bleef maar zeggen dat hij niets merkte, ik wilde niet heel zwak over komen en merkte ook niet echt iets zei ik dus. Ondertussen was ook het plafond gaan draaien en begon mijn maag daar in mee te gaan. Na wat wankele passen hing ik over de vensterbank om de jungle te verreiken met de inhoud van mijn maag. Dat spul hoorde kennelijk niet in mijn lichaam en bleef wel een hele tijd zijn best doen om de weg naar buiten te vinden, met als grootste nadeel dat het nog een keer langs je smaakpapillen komt. Ondertussen hoorde ik de oosterburen bijna letterlijk over de vloer rollen van het lachen. Vaak lucht een keer over je nek gaan wel op, dit keer dus niet, ik zat nog steeds in een draaiend huis en het enige dat ik wilde doen was slapen. In mijn beste Spaans vroeg ik de sjamaan of ik naar mijn hangmat mocht gaan. Het antwoord was heel lang en in het Spaanse woorden waar ik in mijn toestand geen touw aan vast kon knopen en dus besloot ik maar ter plekke op de grond te gaan liggen. De hangmat zou ik toch maar uit zijn gevallen.

Zicht op de troon van de sjamaan vanaf ons bankje Spuug vensterbank ik de templae van de sjamaan Sjamaan temple Laboratorium van de sjamaan

Het duurde een klein uurtje voordat oosterbuur 1 ook de weg naar de vensterbank had gevonden en die verstoorde de wijde omgeving met zijn 110db bij het maken van elke peristaltische beweging veel meer dan ik deed. Maar toen werd er niet gelachen door oosterbuur 2. De manke bleef volhouden dat hij nog steeds niets voelde. Nog geen half uur later hingen buur 1 en ik samen over de vensterbank en nog nog even later gaf de sjamaan aan dat het ongeveer wel genoeg was geweest en dat hij nog maar een half uurtje door zou gaan. Net of de klok er op gelijk was gezet, want een klein half uurtje later bulderde ook de laatste man zijn maaginhoud het oerwoud in.

Ik besloot toch mijn hangmat op te gaan zoeken, ik voelde me weer stabiel en dat moest dus kunnen. De stabiele Duitser zocht ook zijn hangmat op en viel er meteen weer uit, rende onder het afdakje vandaan en begon nog een keer te spugen. De manke heb ik die avond niet meer terug gezien en de volgende ochtend bleek hij op de grond van “de tempel” in slaap te zijn gevallen en helemaal brak te zijn. Wij gingen onze hangmatten opruimen en tada… verschijnt er ineens een joekel van een spin op de plek waar twee tellen eerder onze hangmatten en klamboes nog hingen. De sjamaan moest er om lachen en was het beestje nog een beetje op stang aan het jagen.

Dodelijke kamspin - Amazone

Al met al een heel bijzondere ervaring en zeker mooi om hier de vakantie mee af te sluiten. Eenmaal terug in NL blijkt dat de ceremonie en het drankje een naam Ayahuasca hebben en blijkt het een drug. De spin blijkt een kamspin te zijn en zeer agressief en dodelijk binnen een paar uur. Tot slot vragen meerdere mensen mij wat ik voelde na de ceremonie, maar ik steek zo niet in elkaar. Ik vond het leuk en zeker in deze omgeving, maar zeker geen “speciale” gevoelens anders dan de teleurstelling de volgende dag toen ik weer water aan het poepen was.

– El final –

Sjamaan hut in de jungle

Colombia part10: De Amazone

Eenmaal het vliegveld uitgestapt van Leticia, zonder concreet plan en dus maar richting de taxi’s, komt er een Colombiaan op me afgestapt met de vraag of ik een jungle tour wil. Hij stelt zich voor als George of the jungle (nee, het is geen grap) en gaat met me mee in de taxi naar zijn kantoortje dat nog in aanbouw is.

Amazone van Peru (15 jan.)

Ik was uiteraard heel sceptisch, want ik snap echt wel dat dit soort mannetjes niet meteen de beste aanbiedingen zullen hebben. Van de andere kant, ik had ook nog niets anders en de dagen van mijn vakantie beginnen te tellen.

Ook mij hebben ze geleerd “als het te mooi klinkt om waar te zijn…”, maar goed ik ben er toch in mee gegaan. Ik kon meteen vertrekken naar de jungle en kom terug op de ochtend dat ik terug vlieg naar Bogota en vervolgens naar Amsterdam. Geen verloren tijd dus, helemaal top en de prijs valt ook nog binnen het budget dat ik voor ogen had. Daarbij werden garanties gegeven bepaalde dieren te zien zoals luiaarden, slangen, kaymannen, roze dolfijnen en tarantula’s. Na nog geen uur in de jungle kon ik de eerste en de laatste al afstrepen, dat ging een stuk sneller dan een jaar geleden in Nicaragua.

3-teen luiaard - Amazone van Peru Voetballende jeugd - Amazone van Peru Pink toe Tarantula - Amazone van Peru

Er werd mij verteld dat een andere Nederlander en een Japanner al een dag in de jungle waren en dat ik daar bij aan kon sluiten. Later bleek dus dat de Nederlander en de Japannner ook pas net een paar uur in de jungle waren en dat die ook maar de helft hebben betaald van wat ik heb betaald. Ik ben dan wel 2 nachten langer in de jungle, maar serieus… De helft…? Hier ga ik het met George nog eens over hebben als ik terug ben in Leticia.

We slapen nu in een heel klein dorpje in de Amazone van Peru. Het is merkbaar dat Jorge hier vaker toeristen mee naar toe neemt want ze zijn zelfs al een hostel aan het maken met stromend water voor de luxe toeristen. Zelf leven ze nog wel back 2 basic en is de jungle de wc en de rivier de douche, zo ook voor ons. Ik kan dat zelf wel waarderen kan ik je zeggen. Terwijl ik dit type lig ik in een hangmat ( veel slechter exemplaar dan de slechtste van Punta Gallinas) onder een klamboe. Dat laatste is hier echt een primaire levensbehoefte, je wordt hier namelijk knettergek van alle insecten.

Vanavond hebben we een night walk gedaan door de jungle. We zagen vooral tarantula’s, andere spinnen, giftige boomsalamander achtige dingen en zwarte schorpioenen. Hoe giftig of pijnlijk sommige beesten ook zijn, als je verdwaald dan is je voornaamste zorg dat je niet knettergek wordt van alles wat op rond en in je vliegt. Zelfs in je neus en oren komen beestjes.

Zwarte schorpioen - Amazone van Peru Een of andere giftigie boomsalamander - Amazone van Peru Night walk - Amazone van Peru

Nu lijkt het allemaal heel negatief, maar een aantal dingen weet je natuurlijk van tevoren en horen juist bij het avontuur. Het is wel heel mooi om hier te kunnen zijn.

Boodschappen doen in Brazilië en door naar Peru (16 jan.)

Na een slechte nacht in de hangmat, eerst dreef ik er uit van het zweet en een paar uur later lag ik te rillen van de kou, zijn we in alle vroegte aan een tocht van 5 uur begonnen naar Brazilië. We varen over verschillende rivieren, meren en ondergelopen stukken jungle. Een hele mooie, maar ook wel lange tocht. Als eindbestemming komen we aan in een klein Peruaans dorpje waar 20 mensen wonen. Ze zijn hier al wel ingericht op touristen, dat zie je hier in de Amazone wel steeds meer. Dit dorpje heeft een lodge voor de wat luxere touristen en een soort van hostel voor touristen uit de categorie waar ik onder val. Eerlijk is eerlijk, het is hier echt prachtig.

Blauw/gele Ara - Amazone van Peru Cruiseboot op Rio de Amazone - Amazone van Peru Vis kopen op de markt - Amazone van Brazilië Groene leguaan - Amazone

Na een goede lunch gaan we dolfijnen spotten. Waar ik dacht dat we hier weer een hele stuk voor moesten varen, bleek dit enkel 100m naar links op de rivier voor onze verblijfplaats. We zagen heel veel dolfijnen, spelend met elkaar, seks hebben (volgens de gids) en eten vangen. Soms zagen we ze zelfs met 6 tegelijkertijd uit het water springen of pijlsnel door het water schieten. Net als op zee, maar dan in een rivier in de jungle. Gelukkig heb ik veel filmpjes kunnen maken :). Naast de mooie grijze dolfijnen hebben ze hier ook nog een bijzonder merk… de roze dolfijn, net een grijze dolfijn, maar dan groter, echt roze, andere von en vooral een hele lelijke neus. Eigenlijk heel anders dus, helaas bleek deze een stuk moeilijker vast te leggen op beeld omdat deze minder dolfijnt en dus maar een keer naar boven komt en daarna pas veel later weer ergens anders. Zo snel kan mijn camera echt niet focussen.

grijze dolfijnen amazone - amazone van Perugrijze dolfijnen amazone - amazone van Peru

Een dag vol dieren (17 jan.)

We moesten vroeg op want we zouden een lange dag tegemoet gaan. In de ochtend gingen we voor onze lunch zorgen, dat wil dus zeggen we gingen eerst piranha vissen en de hoeveelheid lunch zou afhangen van hoeveel van die beestjes we zouden vangen. Vroeger heb ik best wat uurtjes aan de waterkant doorgebracht, later vooral met bier en amper vissen, maar toch vind ik het tegenwoordig toch wel een beetje zielig. Maar ja als het voor de lunch is, dan is het ineens wat minder zielig. We gingen met de boot een dichtbegroeid deel van de jungle in waar we in een soort van mangrove “voor anker gingen”  en onze stok, met touwtje, haakje en kip uithingen. Waar vissen normaal gesproken betekent dat je veel geduld moet hebben is het vissen op piranha toch een heel andere activiteit. Inderdaad een activiteit, je mept met je stok, eh vishengel hard op het water, laat je haakje zakken (met stukje kippenvel) en als je binnen 1 minuut geen beet hebt dan zit je niet op een goede stek. Al snel hadden we een paar van die etters aan een stok gestoken, zo bleven ze nog een paar uur leven en dus vers. Dat deel vond ik dus wel zielig, maar je past je aan, aan hun gewoonten. De lunch was geregeld en ik kan je vertellen, piranha smaakt best goed, enige nadeel is dat ze niet heel groot zijn en wel heel veel botjes hebben.

Piranha is lekker, maar er zitten wel veel botjes in Piranha's leven nog een paar uur aan een stokje Piranha vissen, een heuse activiteit Ons hostel in de jungle - Amazone Peru

Na de lunch gingen we met de boot (in de jungle gaat alles met de boot) verder de jungle in naar een plaats waar we anaconda’s, apen en papegaaien gingen spotten, je snapt dat wij exited waren :). Na een uur of 2 varen kwamen we aan op de plaats van bestemming, op de kade stond een man, behangen met apen klaar. Ah… we zijn in een zoo, bummer :(. Hoe goed de mensen het daar ook bedoelen, in de naam van “zorgen voor de dieren” maken ze in mijn ogen toch een hoop fouten. Daar komt bij dan hun kennis van dieren niet strookt met wat wij hier in het westen leren. De apen waren echt heel leuk, de anaconda’s konden zogezegd wel 1000 jaar oud worden. De agresieve zwarte kaaiman zat alleen in een afgegraven put, in afwachting totdat er weer een anker/ haak op zijn hoofd werd gegooid zodat hij boos werd en zich toonde aan een nieuwe groep toeristen. Ik ben hier niet bij blijven staan, ik kan zoiets niet aanzien. De “prehistorsiche” vissen werden middels een sleepnet uit de vijver gevist zodat ze beter zichtbaar zijn voor de toeristen. De vissen hebben longen en kieuwen en kunnen zo wel 3 uur op het droge overleven, toch denk ik dat een dagelijks portie stress voor geen enkel dier goed is. Na het bezichtigen van de dieren hebben we een leuke botanische wandeling door het drogere deel van de jungle gedaan. Veel fruit proeven was hier onderdeel van, de meeste fruit soorten had ik nog niet eerder van gehoord. Verder ook nog wilde kamerplanten en verse kokosnoten.

Zoo keeper met een paar hele leuke apen Welke is de aap? Wilde kamerplant Verse kokosnoot

Na zonsondergang stond de laatste activiteit van de dag op de planning: “Kayman spotting”. Een detail dat ik misschien nog niet verteld had is dat het regenseizoen net is begonnen en we eigenlijk nog niet echt veel regen hebben gehad, tot aan dit moment dus. We waren maar net 10 minuten onderweg, met onze zaklampen langs de waterkant afspeuren op oplichtende ogen werd het plots heel donker en begon het te gieten. Het zicht werd minder dan 50 meter en we hadden nog een heel stuk te varen. Gelukkig kende Adriaan, onze Colombiaanse chauffeur de (water)weg op zijn duimpje en bracht hij ons veilig thuis. Zo snel als tropische buien komen zijn ze ook weer vertrokken, eenmaal terug in onze jungle hostel was het snel weer droog. We gingen alsnog op zoek naar kaaimannen, maar dan per kano in het meer achter onze slaapplaats. De kaaimannen zouden niet zo groot zijn maar in elk geval wel van het merk kaaiman.  De eerste kaaiman die we tegen kwamen bleek een volwassen exemplaar en zo waren we toch nog heel blij :). Ik zat achter in de boot en zag het beestje pas als laatste, we keerden de kano zodat ik het ook goed kon zien. Ik kwam zelfs zo dicht bij dat ik hem bij zijn nek uit het water wilde trekken, mijn hand had ik al achter bij zijn nek. Adriaan, onze gids voor deze tocht bleef maar lachen en dat gaf mij wel wat vertrouwen. Ik ging op de bodem van de instabiele kano zitten om zo wat meer stabiliteit te hebben. Plons, kak er zat nog wat water in de kano en door die plons schrok de kaaiman en was hij vertrokken. Achteraf een geluk, het beestje moet een kleine 2 meter groot zijn geweest en Adriaan bleek een slappe lach te hebben omdat hij stoned was. We zagen nog wat kleine en een grote kaaijman. Tocht geslaagd dus.

Kaaiman - Amazone Kaaiman - Amazone

Lelies, kanoën en zonsondergang ( 18 jan.)

We hebben zo ongeveer alles gedaan wat er vanaf deze plek in de Amazone te doen is. Wat inmiddels wel duidelijk is… de Amazone is geen dierentuin. Je kunt dus dagen achter elkaar hetzelfde doen en elke dag weer iets anders beleven en zien. Toch had ik het gevoel dat ik na deze dag hier wel een beetje klaar zou zijn en gaf dus aan de volgende dag samen met Wouter Rio (de Nederlander en Japanner) terug te gaan naar Leticia. Maar eerst nog een dag met Lelies, kanoën en een fantastische zonsondergang op het meer waar ook de roze dolfijnen huisvesten.

Bijna iedereen kent ze wel, de waterlelies waarvan de bladeren zo groot zijn dat een kind van 3 jaar er op kan zitten en droog kan blijven. Die heb je dus in de Amazone en ondanks de 13426563 muggen was het zeker een tochtje waard, waarbij we tevens wat extra uitleg kregen over het feit dat witte paddenstoelen wel te eten zijn en andere kleuren zo goed als dodelijk. Dat je water kunt halen door een bepaalde bovengrondse boomwortel door te snijden en zo nog veel meer wat dus echt niet te onthouden is samen met alle informatie van de afgelopen dagen. Wat me wel bij is gebleven, is een soort van kip die in bomen leeft en door de lokale bevolking de naam amazone kalkoen heeft gehad.

Amazone lelie Amazone lelie Amazone kalkoen Woudlopen

In de middag was het tijd voor een kanotocht, we gingen door een dichte begroeiing waar we met de machete ons er doorheen moesten kappen. We zagen kapucijnaapjes, toekans, vele andere gekleurde vogels en prachtige bomen.

Amazone reiger DSCN1278 Toekan Amazone kardinaal vogelMet de machette een weg banen door de jungle Prachtige bomen in de Amazone

Waar het een paar dagen eerder nog te bewolkt was voor een mooie zonsondergang was het nu helder en dus konden we op onze laatste avond in de jungle toch nog genieten van een mooie zonsondergang.

Bedrijvigheid op het meer Amazone zonsondergang Amazone zonsondergang Ons vervoersmiddel voor deze afgelopen week

Onderhandelen met George of the jungle (19 jan.)

Behalve Wouter en Rio gingen ook de andere toeristen die in het hostel verbleven terug naar Leticia. Onze gids was de ochtend al vroeg vertrokken omdat zijn zoontje ernstig ziek was en dat zou betekenen dat ik alleen over zou blijven bij dit alleraardigst gezin. Het gezin sprak geen woord Engels en mijn Spaans was helaas ook nog niet voldoende om daar een echt leuke tijd te hebben. Mijn besluit om terug te gaan naar Leticia bleek des te verstandiger, daarbij had ik nog een appeltje te schillen met George of the Jungle. ’s Ochtends in alle vroegte nog een laatste kano tochtje gedaan waar we ook weer veel mooie vogels hebben gezien. Alle camera- en telefoonbatterijen inmiddels leeg, geen foto’s hiervan dus. Na een boottocht van 5 uur waren we ontzettend verbrand en terug in Leticia.

Eenmaal terug in Leticia had ik 2 missies: 1. Onderhandelen met George over het feit dat ik 1 miljoen teveel had betaald naar mijn idee en 2. Zorgen dat ik de komende 2 dagen en nachten nog iets te doen had, zo vaak kom ik nou ook weer niet in de jungle. Het onderhandelen viel nog niet mee, als je eenmaal al betaald hebt dan heb je niet het meest gunstige uitgangspunt. Uiteindelijk zijn we uit gekomen op 1.250.000 pesos voor de afgelopen 5 dagen. 250.000 voor een bezoek aan de sjamaan en 500.000 pesos cach terug. Hier was ik tevreden mee en George iets minder had ik het idee, dat stelde me uiteindelijk ook wel een soort van rust.

 

 

De Amazone zit vol met zwarte gieren

Colombia part9: Naar Leticia

Een van de weinige wensen die ik had voordat ik naar Colombia ging, was naar de jungle gaan. Leticia is een stadje op de grens met Brazilië en Peru, helemaal het zuidelijkste puntje van Colombia, gelegen in de Amazone.

De enige manier om daar te komen is met het vliegtuig vanaf Bogota, of per boot. Er zijn geen wegen naar Leticia, de boot duurt te lang en dus word het vliegen. De vluchten naar Leticia vertrekken rond het middaguur. De vluchten naar Bogota vliegen in de namiddag en landen aan het begin van de avond, een extra overnachting in Bogota was dus noodzakelijk.

Vliegen naar Bogota (14 jan.)

Nog helemaal brak van het feestje van de avond er voor was het tijd om naar het vliegveld van Santa Marta te gaan.

In Colombia heb je een tegenhanger van Ryanair, genaamd Vivacolombia. Hier ook wel ChivaColombia genoemd, naar de Chiva bussen waar mensen, maar ook vee mee wordt vervoerd. Daar had ik mijn ticket dus online geboekt, voor iets van 78€, niet duur maar ook niet goedkoop. Het betalen was echter niet gelukt, maar ik had in elk geval een reserveringsnummer en kon de reservering ook terug vinden op een website en in de app. Helaas blijkt dat geen garantie voor een plaats in het vliegtuig.

Omdat ik nog moest betalen ben ik extra vroeg naar het vliegveld gegaan, helaas bleek er niemand aanwezig te zijn bij de enige balie van ChivaColombia, dit zou nog bijna 2 uur duren zou blijken. In elk geval zat ik vooraan in de rij. Na mij kwam er een jongeman die zijn laatste slok water naar binnen werkte, maar zichtbaar nog dorst had. Ik had een fles water over en gaf die aan hem, een vriendschap was geboren :). Hij is geboren en woont in Bogota en was in Taganga om te duiken. Leonardo is een artiest in het maken van dansbare regeamuziek, muurschilderingen en hij is professor aan de universiteit waar hij les geeft in grafische vormgeving. Hij liet me wat hele mooie dingen zien die hij gemaakt heeft.

Leonardo heeft me geholpen aan de balie, aangezien ze daar geen Engels spreken. Het bleek dus dat de reservering die ik had, niet geldig was en dat ik maar een ticket moest kopen bij een andere maatschappij. Na wat aandringen van hem is ze bij haar manager na gaan vragen of ik toch mee kon en dat bleek gelukkig te kunnen… Echter wel voor 150€ in plaats van 78€. Helaas had ik niet heel veel keuze, wil ik nog een beetje tijd over hebben in Leticia.

resample(lanczos)

Een tekening van EL Leopardo Marmolejo: https://elarboldeleopardo.carbonmade.com/

Via de computer hebben we nog tickets weten te boeken voor de vlucht naar Leticia. Dit keer via Avianca, wel een goede maatschappij gelukkig. Het koste wat moeite, maar uiteindelijk lukte het dan toch.

Leonardo nodigde mij uit om in een bar te komen kijken (Casa babylon), waar hij alle muurschilderingen heeft gemaakt, maar eerst ging ik naar mijn hotel om mijn bagage te droppen en een powernap te de doen. Aangekomen in het veel te luxe hotel voor een backpacker had ik weer WiFi en kreeg ik een mail van Avianca dat er iets niet goed was en dat ik voor 8 uur ’s ochtends een telefoonnummer moest bellen. Gaan we weer dacht ik dus. Nummer was niet meer bereikbaar (tenminste er werd iets in het heel snel Spaans gezegd). Dus terug naar het vliegveld om het daar maar te regelen, zoals ik eerder al aan den lijve had ondervonden dat dat beter werkt. Dat bleek geen slechte keuze want zelfs nu was het nog lastig. Uiteindelijk bleek dus dat VISA de betaling niet vertrouwde en dat ze eerst de betaling telefonisch met mij wilde checken. Mogelijk was dit dus ook het geval met de vorige vlucht.

Na heel het geregel was het tijd om naar Casa Babylon te gaan. Daar aangekomen stond er een rij die wel 50m lang was. Aangezien ik geen WiFi had kon ik hem niet bereiken en ben ik met een taxi maar terug gegaan naar mijn hotel. Op de terugweg zat ik in de taxi al zo’n beetje te slapen, sowieso geen slechte keuze dus.

Vliegen naar (Leticia 15 jan.)

Avianca is idd een betere maatschappij waar dingen wel geregeld lijken te zijn. Tevens kregen we op een vlucht van rond de 2 uur een snack en entertainment. Aangekomen op het vliegveld blijkt Leticia toch iets groter dan dat ik initieel dacht. Even 21000$ betalen voordat je Leticia in mag en daarna ging het allemaal heel snel. Inmiddels ben ik een halve dag verder en zit ik in de jungle van Peru…

resample(lanczos)

Colombia part8: Duiken in Taganga

Net voor vertrek naar Punta Gallinas liepen we door de straten en over de boulevard van Taganga. M. ging informeren naar de tarieven voor het duiken, want zowel M. als R. en M. hebben een PADI duik certificaat. De prijzen waren zo laag dat ik het toch ook maar moest gaan proberen. Waar ik met het klaren van mijn oren regelmatig toch wel moeite heb gehad met het klaren van mijn oren, in een zwembad, met snorkelen en tijdens en na het vliegen was dit het moment om het toch te proberen. Een 3-daagse cursus kostte nog geen 200€, mocht het echt niet lukken dan is dat jammer maar overkomelijk. In elk geval weet ik het dan zeker. Een voordeel van duikschool Nautilus waar ik de cursus ben gaan volgen is dat ze en de goedkoopste waren die ik kon vinden 185€, maar ook dat ze een cabaña hebben op een idyllisch plaatsje waar ik dan gratis kon verblijven.

Duikdag 1 (11 jan.)

‘S ochtends moest ik me rond half 10 melden bij de duikschool, van tevoren even een heerlijk ontbijt op bij Bonzai (aanrader als je in Taganga bent). We zouden 2 of 3 video’s van een serie van 5 gaan kijken die nodig zijn voor het duiken. Een (leen) boek over het duiken: PADI Open Water had ik tijdens de de trip naar de woestijn voor een groot deel al gelezen. Bij de duikschool aangekomen bleek de klas heel klein, enkel 1 andere jongeman deed tegelijkertijd dezelfde cursus. Het bleek al snel een toffe kerel en ook hij bleef slapen in de cabaña. Na het gaar zijn van 3 video’s was het eindelijk tijd om het water op te gaan zoeken. Ook de 3 anderen hadden dezelfde boot, nog steeds waren we maar met een klein groepje. Omdat we maar met 2 leerlingen waren gingen we heel snel door de oefenstof en konden we de tweede duik (je doet 2 duiken per dag) al een fundive doen tot 10.9 meter. Man wat heb ik de laatste jaren veel gemist, ben op best wat duik plaatsen geweest, maar vanwege mijn oren en eeuwig verstopte neus dit onterecht niet gedaan. Klein detail… tijdens de tweede fundive was overigens wel mijn lucht op en moest ik naar boven op de tweede slang van de instructeur. Hebben we dat ook weer geoefend, is helemaal niet eng overigens.

Waar Daniel (duikbuddy uit de UK) en ik bij de cabaña bleven slapen, samen met de eigenaar van de cabaña en 2 Argentijnse jongemannen die de nacht er al door hadden gebracht, ging de rest terug naar Taganga, dit keer dus een echt afscheid. Of toch niet…

Na een werkelijk fantastische zonsondergang werd het al snel donker. In het donker kwam er een boot aan met een paar mensen die aan land kwamen en iemand die in de boot bleef. Nog wat extra gasten dacht ik eerst, dat bleek niet het geval. Ik heb in het donker niet goed gezien wie er aan land waren gekomen, maar D. zei dat het politie was op zoek naar een gestoorde man met een geweer die in de buurt zou zijn. Als we geweerschoten zouden horen moesten we snel onze spullen pakken en naar de boot rennen, ook mochten we in de boot wachten. Met 5 man zaten we in de cabaña te wachten totdat we meer te horen kregen. Het licht van de telefoons e.d. moest uit en we moesten fluisteren. Gelukkig had ik een papaya bij me en limoenen en hebben we die nog even buit gemaakt, hij was sowieso lekker, maar op dat moment een sterrenmaaltijd aangezien we nog geen van allen gegeten hadden. In de bossen hoorden we honden blaffen, maar schoten hebben we niet gehoord. Inmiddels was ook duidelijk geworden dat het geen politie was, maar mensen van de duikschool die met een geweer het bos in zijn gegaan om de man te zoeken. Wel werd duidelijk dat ze eigenlijk ook waren gekomen om ons op te halen, vol spanning wachten we nog steeds af. De mannen komen uit het bos en heel even werd er nog gesproken dat het geweer bij ons zou blijven en dat we toch konden blijven. Een paar minuten later werden we verzocht om mee terug te gaan naar Taganga. Wat wel een hele toffe trip terug was, in het water waren miljarden groene lichtjes van de plankton die oplichtte zodra het water in beweging kwam door de boot of door met je handen door het water te bewegen. Eerst werd er langzaam gevaren waarbij er middels een lazer en zaklantaarn de kant nog afgespeurd werd, daarna snel terug naar de kust.

Aangekomen in de duikschool bleek Erin (de dame van de boekingen, uit Schotland) jarig te zijn en werden we getraceerd op een meer dan welkome maaltijd en taart. Tot slot moest er toch nog gezocht worden naar een bed, dit viel niet mee en uiteindelijk ben ik teruggekeerd naar Estación Sudamerica waar nog een hele toffe private room beschikbaar was. Het was maar voor 1 nacht, de volgende nacht zou ik heel waarschijnlijk wel terecht kunnen bij de cabaña, inclusief security.

Cabaña bij Taganga

Duikdag 2 (12 jan.)

Het voordeel van het feit dat we terug waren in Taganga, was dat we de overige 2 video’s al konden kijken in plaats van net voor de examens. De andere 3 hadden ’s ochtends nog een duik en kwam ik bij de duikschool weer tegen, toch geen afscheid dus. D. had besloten niet op de cabaña te slapen en de 2 jongens uit Argentinië waren daar ook niet meer, maar ik wilde nog wel graag terug. Omdat we op een andere plaats gingen duiken kwamen we niet meer bij de cabaña, ik zou nog wel verder kunnen met een vissersboot die mij daar af zou zetten.

De instructeur van de eerste dag was ziek en dus kregen we een nieuwe, ook een aardige kerel. Ook dit keer gingen we snel door de opdrachten en hadden we veel fundive time. De maximale diepte was nu iets van 16m. De eerste duik zagen we veel vissen en was het mooi, de tweede duik was wat dat betreft matig, maar toen we boven kwamen was de zon ook al net onder. Doordat we in totaal met 14 man op de boot zaten duurde het ook allemaal wat langer.

Uiteindelijk was er geen vissersboot en was het verblijven op de cabaña dan ook niet meer mogelijk. Helaas dus en dus maar weer terug naar Estación Sudamerica.

Duikdag 3 – examendag (13 jan.)

Nog wat oefeningen, 2 duiken en dan schriftelijk examen. De duiklocatie van de eerste duik was vandaag Isla …., we besloten hier de fundive te doen omdat de andere groep (advanced divers) ook de onderwatercamera bij zich hadden en D. en ik ook wel een foto van onszelf wilde hebben. Het was daar fantastisch, er was wat stroming en daarom gingen we ook iets dieper. Waar je met een Open Water certificaat tot 18 meter diep mag, mag je met advanced tot 30 meter. Wij bleven iets te lang bij de advanced, het was ook zo mooi :). Onze instructeur vond hetzelfde en zag pas heel laat dat we op 29m opeten zaten, oeps.

De tweede duik was weer bij de cabaña in de buurt, toen hebben wij het weten te beperken tot iets meer dan 20m. Ook een hele mooie duik.

In de 3 dagen hebben we vele soorten vissen en koralen gezien. Een paar grote murenen, kogelvissen, een hele grote kreeft (we kregen spontaan honger), maar vooral een hele mooie onderwaterwereld.

Het examen was een eitje, nu is het een paar maanden afwachten voordat het pasje in huis is.

‘S avonds zijn we met D. en de duikinstructeurs eerst bij een van de duikinstructeurs thuis wat gaan drinken. Daarna naar het café “La Mirrador (het uitzicht)” gegaan waar een goed feestje aan de gang was. Daarna naar een café nog hoger gelegen met een nog mooier uitzicht voor de afterparty. De mensen van de duikschool was ik al lang kwijt, maar zo ongeveer het voltallig personeel van het hostel was er wel.

Uitzicht vanaf de tweede Mirrador - Taganga

p.s.: Van de duiken heb ik de foto’s zelf nog niet ontvangen, maar neem maar van mij aan dat het heel mooi was 😉

Logboek Nautilus dive centre - Taganga

Colombia part7: Punta Gallinas

Punta Gallinas is gelegen in de regio genaamd La Guarja en is zoals in eerdere blogposts al beschreven, het noordelijkste punt van Zuid Amerika. Deze trip duurt normaalgesproken 3 dagen, maar wij betaalde graag $100.000 (+/- 28€) meer voor een dagje strand extra.

Tip: Als je in Colombia iets geregeld wilt hebben dat afwijkt van de standaarden dan is dat over het algemeen wel mogelijk. Als je niet vloeiend Spaans spreekt, net als wij dus, ga dan langs bij bijvoorbeeld de tourorganisatie, communicatiefouten zijn zo gemaakt. Gelukkig zagen we dit vanwege eerdere ervaringen al aankomen en hebben we hiermee voorkomen dat we alsnog 3 dagen in plaats van de 4 dagen hadden.

Tip2: Betaal de trips en hostels contant, ook al betekent dit dat je dan een keer meer dan 1 miljoen moet pinnen. Regelmatig rekenen ze een toeslag van BTW die je niet hebt als je contant betaald… Dit scheelt je dan toch zo’n 6%.

Onderweg naar Cabo de la Vela (7 jan.)

Rond 4:45, iets later dan afgesproken, maar ach het is Colombia, vertrokken we met een jeep naar onze eerste bestemming Coba de la Vela waar we de eerste nacht door zouden brengen. Het eerste deel van deze tocht zaten we in totaal met 8 personen (chauffeur, Colombiaanse vrouw, Nederlands stelletje en wij zelf) in een Jeep waar dat eigenlijk niet goed in paste. Het deed me denken aan de bussen in Nicaragua. Vervelender was dat de auto een defect had waardoor we de eerste tussenstop met veel pijn en moeite hebben gehaald, heel de auto stonk ook naar uitlaatgassen, 4 uur is dan best lang.

Gelukkig stapten we in Riohache over in 2 jeeps. Wij bleven met z’n 4-en over in een eigen jeep + chauffeur uiteraard, de andere 2 gingen samen in een jeep met nog een Nederlands stel, die wat later bleek op huwelijksreis zijn (M. en K.). Het tweede deel van deze dag ging een stuk relaxter. Af en toe een stop voor een bezienswaardigheid zoals een zoutwinningsfabriek en in de woestijn in “the middle of no where”. Tussendoor tanken hoort er natuurlijk ook bij, dat gaat daar middels een slang en iets waar brandstof in zit, dat iets kan een jerrycan zijn maar ook een grote colafles.

Aangekomen in Cabo de la Vela kregen we een lunch, waar we konden kiezen uit verschillende vissen of kip. Ik koos voor Baracuda, die had ik al gezien met snorkelen op Curacoa, nu wilde ik hem proeven ook. Het was een moot met een vlezige structuur, helaas wel gefrituurd, maar zoals later zou blijken word alle vis gefrituurd in deze regio. Nadeel, alle vis smaakt ongeveer hetzelfde. Voordeel, je wordt niet ziek van eventuele bacteriën. Verder kregen we ook hangmatten toegewezen en gingen we nog naar een uitkijkpunt met een klim van 120m en/ of strand, ik deed beide. De dag sloten we af met een zonsondergang vanaf een mooi uitkijkpunt, echter viel de zonsondergang op zich een beetje tegen.

Zoutfabriek in la GuajiraCabo de la Vela  Mariabeeld op Pilon de AzucarTypisch voor een woestijn - gieren

Dag 2: op naar Punta Gallinas (8 jan.)

Na een rumoerige nacht vertrokken we in alle vroegte naar onze eindbestemming Punta Gallinas. Onderweg zijn we gestopt op een plaats waar de zandduinen direct over lopen in de zee, dat was echt heel mooi om te zien. Verder moesten we nog tal van keren stoppen voor kinderen die een touw of ketting over de weg spannen en deze pas laten zakken als je ze snoep of water geeft. Vooraf word ook wel aangegeven dat dit staat te gebeuren en dus hadden we wat snoep ingeslagen. Gelukkig had onze chauffeur net als ons ook zijn bedenkingen bij deze manier van bedelen en koos hij er over het algemeen voor om snel door te rijden, de kinderen moesten dan lastminute wel het touw laten zakken. Over het algemeen vonden wij ze vooral heel irritant, ook al begrijpen we ze wel.

Aangekomen bij Punta Gallinas bleek dit echt een veel toffere plaats dan Cabo de la Vela. De mensen waren veel meer relaxed en het waren er vooral ook veel minder. Waar Cabo de la Vela echt wel een dorpje is, ook populair om te Kitesurfen, is Punta Gallinas echt niet heel veel meer dan een ranch. De nacht zou hier dan ook veel rustiger zijn. De middag hadden we vrij en hebben we gespendeerd aan een soort van zoutwater meer in de woestijn. Echt een hele mooie plek ook wel. ‘S avonds kaartspelletjes gespeeld met de 4 andere NLDse reisgenoten, die tot hun spijt maar een tocht van 3 dagen hadden en ook hier weer gefrituurde vis. Zoetwater is hier een zeldzaam goed, stromend zoetwater is helemaal uniek en hebben we dus ook niet meegemaakt. Het werd dus douchen met lauw water en een emmer, ook prima. ‘S nachts nog heel even genoten van de sterrenhemel bij heldere nacht en nauwelijks omgevingslicht :D.

Geiten in de zoutwateroase bij Punta GallinasBijtanken op zijn Colombiaans

Dag 3: strand dag (9 jan.)

De 4 anderen vertrokken terug richting Santa Marta, waar wij nog lekker een dagje niets hoefden. We zijn naar 2 verlaten stranden geweest waar we de enige waren. ‘S avonds nog naar het aller, aller noordelijkste puntje van Zuid Amerika geweest. Na ruim 3 dagen van regelmatig vragen en herinneren kregen we eindelijk onze kreeft, echt een verademing na 3 dagen, 2x per dag gefrituurde vis. De kreeft was niet gefrituurd :). Waar we deze nacht een eigen kamer hadden met douche (water uit een emmer) en toilet in plaats van de hangmatten ging ik toch buiten naar de wc om naar de sterren te kijken (zonder maan), zooi mooi zie je ze niet in NL.

uitgedroogde vis Punta GallinasLocal slacht een vers gevangen sierra (roofvis)Papegaai bij Punta Gallinas

Dag 4: terug naar Taganga (10 jan.)

Na het ontbijt vaarden we een klein uurtje over het zoutwater meer naar een punt waar de jeep ons op stond te wachten. Daarna zijn we in één keer doorgereden naar Riohaje waar we lunch kregen in een restaurant met uiteraard weer vis. Een taxibusje bracht ons terug naar hostel Estación Sudamerica waar ik nog een nacht zou blijven en de anderen hun eigen weg gingen naar een ander, rustiger hostel. De volgende dag zouden we elkaar weer zien bij het duiken…

Woestijn van la Guajira

Colombia part6: Taganga

Deze blog heeft even op zich laten wachten, zoals een aantal van u mij heeft helpen herinneren. Waar ik deze blogs niet direct met als doel als hoogwaardige travelblogs te schrijven, maar meer als soort van dagboek voor mezelf, blijkt het voor een paar mensen het toch vermakelijk leesvoer. Bij gebrek aan internet en tijd tijdens de reis heb ik bijna alle blogs wel bijgewerkt, maar deze en de laatste ontbrak nog. De aankomende blogs zullen dus vrijwel allemaal tegelijk worden gepubliceerd. Inmiddels ben ik weer thuis, heb ik mijn eerste werkdag er al weer op zitten en vecht ik tegen de jetlag. Mijn hond heeft 4 weken gelogeerd bij mijn ouders, waar mensen bij veel eten groeien naar een model appel of peer, lijkt mijn hond momenteel op het model kroket. Hij is niets tekort gekomen dus. Maar nu terug naar Colombia en wel te verstaan Taganga…

Hostel Crisis (5 jan.)

Waar de andere 3, laten we ze voor het gemak maar even bij naam noemen: Marieke (van de fietstocht), Rick & Michelle (wereldreis koppel en tevens vrienden van Marieke),  nog aan het reizen waren van Cartagena naar Taganga ging ik alvast het hostel verkennen. Een prachtig hostel met even zo mooi zwembad zou het etablissement worden van de komende 2 nachten waarna we zouden vertrekken naar de woestijn. Als het allemaal zo’n feest was, had de titel van dit hoofdstuk niet “Hostel crisis” geheten. Het duurde wel 2 uur voordat men uiteindelijk tijd voor mij had, ondertussen na 1 uur wachten wel een overheerlijke vis gegeten als lunch. Waar we in hostel Divanga een 4-persoonskamer hadden gereserveerd, met 4 personen (kan bijna geen toeval zijn zou je zeggen), dachten ze bij Divanga dat we ook wel samen met 3 andere personen op een 4-persoonskamer wilde mergen. Nee Franse arrogante teef vrouw van middelbare leeftijd, dat was precies niet de bedoeling, gelukkig zijn de mensen in Colombia heel aardig en behulpzaam en hielp ze met een oplossing of ging ze op zoek naar een ander hostel in de buurt (zoals men dat in Colombia doet), ow nee deze bitch kwam uit Frankrijk en heeft zich niet goed geïntegreerd. Kijk dan kunnen wij ons ook soepel opstellen en ons aansluiten bij de andere 3, maar we hadden onze eigen redenen dat we een 4-persoonskamer wilde en die waren vooral van praktische aard met bagage en zo. Via sms hield ik contact M. en ook die waren not amused. Via booking.com en hostel gevonden waar men nog wel een 4-persoonskamer beschikbaar zou moeten hebben: Hostel Estación Sudamerica. Voor de zekerheid ging ik er eerst maar even langs om zeker te weten dat er nog plaats zou zijn en dat het niet bijvoorbeeld aanbod zou zijn dat niet meer beschikbaar was, zoals wel eens voor blijkt te komen in het hoogseizoen van Colombia. De stokbrood nimf eigenaresse vroeg wel even of we definitief uit wilde checken zodat ze de bedden weer kon plaatsen op hostelworld, neeeeh tuurlijk niet, eerst een nieuw bed voordat we oude flipflops weggooien. Ondertussen nog wat sms-contact met M. over andere hostels en of Sudamerica wel een zwembad heeft, volgens booking.com zou dat wel zo zijn en dus werd ik al betiteld als een soort van held.

De 4-persoonskamer was in elk geval voor 1 nacht beschikbaar en het zwembad was ook aanwezig, ook al leek het meer op een vierkante drinkbak van mijn hond. Klein en ook niet al te schoon. Het goede nieuws was, we waren in Taganga, in een 4-persoonskamer en het hostel had ook nog een bar. We hebben die avond behoorlijk wat biertjes en glaasjes rum op, wat dansjes gedaan en onszelf hiermee onvergetelijk gemaakt bij het hostel personeel. Helaas ging het dansen recht boven onze kamer nog wat uurtjes door terwijl wij al een oogje toe probeerde te knijpen. Waar ik in een soort van coma ben beland, ging dit niet voor iedereen op, de andere 3 waren al behoorlijk klaar met het hostel.

Heerlijke lunch bij Divanga Gezellig avondje

Taganga dag 2 (6 jan.)

De dag voor de trip naar Punta Gallinas moesten we het tweede deel van de trip nog betalen. We gingen dus op bezoek bij de vestiging van Magic Tour in Taganga, tevens de gelegenheid om de reservering nog eens door te nemen. Verassing, we hebben een 3-daagse trip geboekt dacht men, waar wij dachten 4 dagen gereserveerd te hebben. Dus maar weer even handen en voeten Spaans om dit recht te trekken, paar miljoen betaald (2e 50% + 100k p.p.voor extra dag) en het was helemaal in orde :). Om 04:30 uur worden we bij het hostel opgepikt, phoe uitslapen zit er deze vakantie niet veel in.

Tijd voor een lunch bij Cafe Bonsai, een aanrader volgens de reisgidsen en Tripadvisor en terecht, ook namens mij een aanrader dus. Na de lunch was het tijd om de boulevard en de rest van Taganga eens beter te gaan bekijken. Waar we al gelezen hadden dat Taganga een backpackersplaats wordt genoemd, viel het al snel op dat er veel duikshops zijn. Voor mij niet zo interessant want ik kan niet duiken en heb al snel last van mijn oren, maar de andere 3 zijn in het gelukkige bezit van een PADI. Informeren naar de prijzen dus, wow wat is dat goedkoop hier. Ik de stoute slippers aangetrokken en ook maar geïnformeerd naar de kosten voor het doen van een PADI-cursus. Nog geen €185,- voor 3 dagen, tja dan ga je toch twijfelen, zo goedkoop. Nog even rondje langs verschillende duikshops om te informeren en inmiddels ervan overtuigd dat ik deze kans niet moet laten schieten, in het slechtste geval ben ik het geld kwijt maar weet ik wel dat ik echt niet kan duiken. Terug naar de eerste duikschool, niet de meest professionele maar wel de goedkoopste en heel vriendelijk en informeel en tevens als voordeel dat ze een cabaña hebben waar we gratis mogen overnachten. Op maandag 11 januari start ik met de cursus, eerst nog een paar dagen naar de woestijn.

Nog even een paar uurtjes relaxen, dineren bij Maria’s Baguette, ook een aanrader en dan op tijd naar bed want we moeten vroeg op. We hebben een andere 4-persoonskamer gekregen omdat de kamer van de vorige dag niet meer beschikbaar was, dit was overigens vooraf al aangegeven. De kamer was idd ook een 4-persoonskamer, maar wel een stuk minder dan de vorige voor dezelfde prijs. Helaas hield men ook deze nacht niet rustig en hebben we niet allemaal heel goed geslapen.

30cm broodje bij Maria's Baquette

Nieuwe grafitti bij hostel Estación Sudamerica

Colombia part4: Cartagena

Waar ik al op verschillende plaatsen had gehoord dat het heel druk zou zijn in Cartagena, hoorde ik ook weer dat het een stad is die je gezien moet hebben. Ik had al wel een vliegticket naar Cartagena, maar een bed voor de nacht had ik via de www niet kunnen vinden en dus was ik eigenlijk van plan om de eerste bus naar Santa Marta te nemen, een tripje van nog eens 5 uur.

De twijfel, wel of geen Cartagena (1 jan.)

Tot op het laatste moment heb ik getwijfeld wat ik zou doen, de website undertrail.com die veel wordt gebruikt om transport te boeken in Colombia weigerde dienst waardoor het niet eerder was gelukt om een bus naar Santa Marta te boeken. Dat liet dus wel de mogelijkheid open om in Cartagena op zoek te gaan naar een slaap plaats op goed geluk. Uiteindelijk besloot ik dus voor deze zoektocht te gaan, te beginnen in het hotel waar M, M en R een kamer hadden geboekt. Aangekomen op het vliegveld bleek er naast de zomervakantie van Zuid-Amerika ook nog eens een dance-festival te zijn met o.a. Een paar DJ’s van Nederlandse bodem. Hierdoor waren naast de Colombiaanse toeristen ook nog een hoop buitenlandse toeristen op de been in dit vestigingsplaatsje aan de Caribische kust, ik zag mijn kansen op een bed niet groter worden. Toch weer de twijfel… deze werd weggenomen door het feit dat het lange wachten op een taxi het halen van de laatste bus onmogelijk maakte.

Dancefestival in Cartagena

Op zoek naar een bed

Eenmaal aanbeland in het hotel van de anderen bleek al snel dat ze geen kamer meer over hadden, maar ze waren wel bereid een extra matras neer te leggen op hun kamer. De kamer bleek wat klein en ik voelde me daar niet tof bij en ik was niet de enige ;). Gelukkig zijn de Colombianen echt heel behulpzaam en ging de medewerkster van het hotel een rondje bellen langs andere hotels, helaas zonder geluk. Met een papieren kaartje in de hand ging ik op weg naar DE hostel straat van Cartagena. Ik heb bij elk hostel aangeklopt en gevraagd “¿tienes un habitacion?” (Heeft u een kamer?), het antwoord was steevast: “¡No tengo!” (Heb ik niet). Na zo’n 13253 hostels zag ik de kansen op een slaapplaats voor de nacht vrijwel kansloos en ging ik me mentaal voorbereiden op een lange nacht op het busstation.

De straat in Cartagena met alle hostels

 

Slaapplaats gevonden, of toch niet???

Uiteindelijk had ik nog 1 optie waarvan ik dacht dat ik die nog niet had gehad, daar mocht ik in elk geval even binnen komen. De man sprak geen Engels en mijn Duolingo Spaans ebt ook weg aangezien je daar WiFi voor nodig hebt, wat ik nog weinig heb gehad. Anyway, uiteindelijk kon ik gebruik maken van zijn toilet, iets dat ik na ruim 2 uur rond slenteren door prachtig Cartagena toch wel kon gebruiken en ook mocht ik gebruik maken van zijn WiFi. Al snel vond ik via Booking.com een hostel met een slaapzaal waar nog plaats was, wat een geluk :). Snel de straat op om een taxi aan te houden, bij de 2e poging trof ik een chauffeur die ook nog wat Engels sprak. Helaas vertelde hij wel dat het hostel dat ik geboekt had vandaag niet meer kon bereiken omdat het op een eiland ligt.

De zoektocht gaat door

De chauffeur was zeer behulpzaam en wist nog wel een hotel, helaas ook vol en de volgende en de 3 hotels daaropvolgend hetzelfde verhaal. Uiteindelijk vroeg ik hem om mij naar het busstation te brengen waar ik dan zou proberen mijn ogen even te sluiten in een stoel of zo, want moe was ik inmiddels wel na de korte nacht en de lange dag. Hij wilde mij niet begrijpen leek wel en reed ergens een achterbuurt in en vervolgens een soort van garage. Hij ging naar binnen en kwam even later met een “mannetje” naar buiten, het mannetje zag er niet uit als een van het behulpzame type. Het goede nieuws was dat ze een kamer beschikbaar hadden.

Hoera een bed

Het gevoel was wel heel dubbel, waar ik nog wel eens een paar zintuigen mis die aangeven “opletten Mark, dit is niet helemaal pluis”, deden ze het hier wel. In alle hotels wordt hier in Colombia geregistreerd wie je bent, waar je voorheen was en wat je volgende bestemming is zodat de overheid je kan volgen. Bij dit hotel werd er niet gevraagd om een paspoort, maar enkel om geld. Ze spraken geen Engels en het Spaans in deze streek is van het type dat zelfs Spanjaarden amper kunnen verstaan. Hoeveel geld men wilde hebben begreep ik dus ook niet, maar hij bleef maar bij vragen. Bij $70000 (€20,-) heb ik laten zien dat ik niet meer geld bij me had, ik heb mijn geld gespreid bij me en dus kon ik prima een lege portemonnee laten zien. Hij pakte enigszins ontevreden het geld aan, het mannetje achter ren soort van kassa cabine schreef iets op in een boek en ze lieten mij naar mijn kamer gaan. Het bleek een kamer met een 2-persoons bed, een douche en toilet. De laatste 2 heb ik niet aan durven raken. Mijn voorraad water was op, maar gelukkig had ik een riet bij me waar ik vervuild water mee kan drinken en die dan meteen zuivert. De plastic stoel heb ik voor mijn deur gezet zodat ik zou horen dat er iemand binnen kwam. De kamer had een airco, maar die heb ik uit moeten zetten omdat de kamer op een aquarium begon te lijken van het lekken door het ding. Mijn inmiddels enigszins natte spullen op het bed gezet en zelf maar in de lakenzak, onder de klamboe gaan liggen. Er zitten namelijk veel muggen in deze streek. ‘S ochtends ben ik met de Noorderzon vertrokken en vond ik gelukkig snel een taxi richting terminal de busses.

Kamer in Hotel Costa Bella - Cartagena

Op weg naar Santa Marta (2 jan.)

Graag had ik nog wat langer in Cartagena gebleven, maar ik ben wel heel blij met wat ik al wel heb gezien tijdens mijn zoektocht naar een bed. De eerste bus naar Santa Marta vertrok om 7:15, even checken waar hij zou vertrekken en dan nog snel even een ontbijt aangezien de bus er zo’n 5 uur over zou doen. Ontbijt was snel gevonden, echter het klaarmaken er van duurde een eeuwigheid. Inmiddels was het al 7:00 en had ik nog geen eten. Rond 7:05 kreeg ik 2 stukken draadjesvlees en een mais arepa. Ik liet het inpakken en snelde naar de bus, deze stond er niet meer terwijl ik toch nog 5 minuten de tijd had volgens de planning. Toen na een 30 minuten de behulpzame medewerkers op het perron ook het vermoeden kregen dat de bus echt weg was, hielpen ze me aan een nieuw ticket voor 1,5 uur later. Deze bus heb ik wel gered…

De Caribische kust van Cartagena

De Caribische kust van Cartagena