Auteursarchief: Mark

Mark

Over Mark

Alles wat ik wil vertellen staat hier: http://www.markvanalphen.nl/

Colombia part3: Medellin

Gelukkig was ik in Medellin wel goed voorbereid, dankzij M. heb ik in de bus richting Salento al een kamer geboekt bij een prima hostel. Medellin is de 2e stad van Colombia met zo’n 3 miljoen inwoners, ook wel bekend vanwege de drugsgerelateerde hobbies van Pablo Escobar. Ik heb nog nooit zoveel kerstverlichting en andere versieringen in mijn leven bij elkaar gezien. Elke paar meter hangt of staat er wel een versiering voorzien van lampjes in de mooiste kleuren. Hier vierden wij net als vele anderen Feliz año nueves (oud & nieuw). Lees verder

Colombia part 2: Salento

Na eigenlijk maar 1 volle nacht doorgebracht te hebben in Bogota heb ik de volgende ochtend om 6 uur met M (zie vorige blog) afgesproken op de gele terminal van het centraal busstation van Bogota. Eindbestemming: de koffieplantages van Salento, een nieuw avontuur is begonnen…

Reis Bogota -> plantation house in Salento (27 dec.)

De busmaatschappij Bolivariano die in de Lonely Planet (LP) wordt aangeraden bleek niet meer mogelijk te zijn op dezelfde dag. Gelukkig was er ook nog die andere (naam vergeten) en die had wel 2 plaatsen naar Pereira, maar niet naar Armenia, op zich ook een mogelijkheid maar een beetje om en niet zeker dat we aansluitend vervoer zouden vinden van Pereira naar Salento. Klein detail, we moesten 5 uur bivakkeren op het busstation. De busrit zelf was echt heel goed te doen, hij duurde wel iets van 6 uur maar zowel de bus als de rit zelf waren top, dat dat laatste hier ook anders kan zijn we ook al achter gekomen, daarover later meer. Uiteindelijk bleek dat de bus ook langs Armenia kwam en dat we daar al uit konden stappen, dikke prima dus want we konden meteen instappen in een klein busje naar Salento.

Aankomst en slapen in Salento

Aangekomen in Salento was het maar 100m lopen naar de plantation house, een hostel behorende bij een finca met een koffieplantage (Finca Don Eduardo Coffee Farm). M heeft hier afgesproken met M en R die hier in Colombia hun wereldreis van 7 maanden afsluiten. Die hadden dus al een 3-persoonskamer waar ik nog even erop gokte dat ik nog wel een slaapplek kon bemachtigen. Na wat puzzelen bleek dat er nog wel een slaapplaats was op de dormio bij de finca zelf maar er waren ook nog wat dames bezig met bijzondere rituelen in het bos in en die sliepen daar ook. Er was even niemand beschikbaar om mee te lopen, maar de omschrijving was (wel in het Engels gelukkig)… Loop het pad af naar beneden, links aanhouden, als de weg weer vlak wordt dan krijg je een S-bocht om een huis heen, op een gegeven moment krijg je dan een houten bruggetje aan de linker kant en als je daar op loopt dan ben je bij de ingang. Nu ben ik me echt wel bewust van mijn navigatie skills, of tenminste het ontbreken er van maar nog langer wachten had ik ook geen zin in, ik wilde naar bed. Later heb Ik het pad, dat overigens echt een kuitenbijter is, bij daglicht nog vaker gelopen dan dat mij lief was en met wat fantasie klopt de omschrijving redelijk. In het donker daarentegen, met een hoofdlampje op dat voornamelijk naar de grond gericht is om te kijken dat je niet in een gat stapt en 20kg bepakking en helemaal gaar van een dag lang bussen. Kan het zomaar eens gebeuren dat je 2 boomstammen in de richting van de weg mee, maar dan op een iets hoger liggend zijspoor niet opmerkt als bruggetje. Typisch is wel dat het pad net daarna nog veel stijler naar beneden ging, smaller werd en de ondergrond was glibberig en oneffen, maar het had wel een S-bocht dus ik zou nog goed kunnen zitten want die had ik nog niet gehad (dacht ik), meerdere S-bochten zelfs, lucky me. Inmiddels waren zelfs de Colombiaanse 10 minuten verstreken en besloot ik maar om te draaien, dat bleek de juiste beslissing en na 10 minuten in het donker klimmen zag ik toch het bruggetje en daarna ook een poortje. Daar aangekomen bleken ze niet op mij te zitten te wachten, de dormio was al vol met de heksen hele aardige vrouwen met een bijzondere hobby. In Colombia zijn de mensen over het algemeen echt heel aardig en ook deze keer was dit zo, ik weet het niet 100% zeker maar volgens mij offerde de eigenaresse (tevens leider van voorgenoemde groep vrouwen) haar eigen bed op. Ik kreeg een 2-persoonskamer op een veranda met het beste uitzicht ever, dat werd des temeer bevestigd toen ik wakker werd en naar buiten keek.

Koffie tour van Finca Don Eduardo Coffee Farm (28 dec.)

‘S ochtends zijn we gestart met de koffietour die letterlijk eindigde onder het bed van voorgaande nacht, onder de veranda dus. Deze koffietour is een echte must do, het is een ecologische plantage en maken dus geen gebruik van chemicaliën als pesticiden e.d., het verhaal wordt op een hele leuke en informatieve manier verteld door Tim en/ of Eduardo. Je kunt er onbeperkt bananen eten en de koffie komt vers van het land.

Coffee tour don Eduardo

Waterval Santa Rita

Als je dan toch in Salento bent, dan is een tochtje naar de waterval Santa Rita de moeite waard. De waterval op zich is niet heel spectaculair, de route er naar toe is wel heel erg mooi. Je kunt er heen met de bus, met de mountainbike, te paard of wandelend. M en M kozen voor het paard, R en ik gingen wandelen, het is een tochtje van +/- 7km heen en ook weer terug en is meer dan de moeite waard. Neem wel wat geld mee want het pad loopt over 100m privé terrein. Omgerekend kost je dit ongeveer 1€.

Santa Rita waterval - Salento Omgeving van Santa Rita waterval - Salento

Valle del Cocora (29 dec.)

Onze laatste trip in Salento was een tocht naar Valle del Cocora, hier staan zogenaamde waspalmen. Deze palmbomen worden wel 60m hoog en zijn de grootste palmbomen ter wereld en komen alleen hier in het wild voor. De totale wandeltocht was 11km met ergens in het midden een ontzettend mooi uitzicht. Hoe dat er uit ziet moeten we zelf ook even Googlen want los van het feit dat we onze kuiten de afgelopen dagen al genoeg hadden mishandeld, moesten we ook nog op tijd bij een bus zijn die ons naar Medellin ging brengen…

Waxpalm Valle de Cocoro - Salento

Colombia part 1: Bogota

Lang naar uitgekeken en eindelijk was het dan zover, mijn eerste backpack reis in mijn uppie. Sinds mijn eerste winter zon vakantie met S. naar Egypte (2011) heb ik hier een persoonlijke traditie van gemaakt om elke winter de vogels achterna te gaan richting het zuiden. Dit jaar voor het eerst helemaal alleen met als bestemming Colombia, het onderwerp van de komende blogposts dus.

Bike Tour (26 dec.)

Het plan om het goede weer op te zoeken dreigde nog bijna mis te gaan omdat de weer app van Apple aangaf dat het in NL iets van 14 graden was en mijn eerste bestemming Bogota (hoofdstad van Colombia) 11 graden. Ook in de rest van Colombia, dat overigens 27x de oppervlakte van NL beslaat, was geen zonnestraal te vinden in de app. Je kunt de lichtelijke paniek in mijn hoofd vast wel voorstellen. Onterecht blijkt nu ik met de Barbapapa-, door de zon roze gekleurde huid in bed lig en tevreden terug kijk op een hele leuke dag. Die huid is dus nog een dingetje. Aangezien ik vanochtend al vroeg wakker was en spontaan besloot om aan een bike tour deel te nemen en nog steeds geen reden had om de App van Apple niet te geloven (hier niet meer gecheckt btw) ben ik zonder zonnebrand en bepakt met trui van huis gegaan. Gelukkig was het weer echt fantastisch en is het enkel jammer dat ik de aftersun voor me zie staan, denkbeeldig op een kastje in Tilburg :(.

De bike tour was echt heel leuk, heel veel toeristen heb ik niet gezien in Bogota, maar met onze bike tour, hoe kan het ook anders toch nog wel een stuk of 10 Nederlanders op een groep van 30 (aantallen bij benadering maar jullie kunnen het toch niet controleren ;), maar je snapt het idee ). De tocht was zo’n 14km en besloeg dus maar een heel klein deel van een stad waar wel 9 miljoen mensen wonen. Naast het fietsen zijn we fruit gaan proeven op een fruit markt, koffie drinken bij een koffie fabriek, een break gehad in het oudste stadspark van Bogota en hebben we een lokaal traditioneel spel gespeeld waarbij je met gewichten naar een bak met klei en buskruit gooit.

Ontmoeting met I en M

Al bij de start van de bike tour maakte ik kennis met I en M, twee jonge dames uit Nederland. I woont al 7 jaar in Colombia en M is een paar dagen bij I op visite om vervolgens alleen verder te reizen richting Medellin. Onderweg heeft ze nog een tussenstop op een koffie plantage waar ze met 2 vrienden heeft afgesproken die op wereldreis zijn en op dit moment dus ook in Colombia zijn. Ik had zelf nog geen planning anders dan vertrekken uit Bogota en heb mezelf uitgenodigd voor deze busrit van 8 uur om mee te reizen…. Verder heeft I ons nog er van overtuigd dat we een Colombiaanse special moesten proeven… Warme chocolademelk met kaas, don’t try this at home is het advies want de kaas in NL heeft toch een iets andere smaak. Hier was het best lekker, maar een aanrader…? Verder zijn M en ik nog naar het Museo Botero geweest en hebben we net voor zonsondergang aan de voet van de berg gestaan met het mooiste uitkijkpunt van Bogota, samen met nog een 35321 mensen die allemaal met een kabelbaantje naar boven wilde gaan. Dat ging hem dus nie worden nie, we zijn maar voor een cerveza gegaan in het oude stadscentrum “La Candelaria”.

Planning met potlood

Een hele ruwe schets van hoe mijn vakantie er mogelijk verder uit zou kunnen komen te zien is… Bogota -> 🚍koffie plantage (Salento meen ik) -> 🚍Medeliln rond oud en nieuw -> ✈️Cartagena -> 🚍Santa Marta (5/6 dagen hike naar verloren stad, retourtje) -> ✈️ Leticia -> 🚣5 dagen Jungle in de Amazone (Colombia / Peru / Brazillië)??? -> ✈️Bogota -> ✈️ Amsterdam (21 / 22 jan).

Hasta pronto

Green people Watching From AboveFruit marketGraffitiBike tourGraffiti

Mijn hoofd is een wervelstorm

Zelden was ik zo druk in mijn hoofd als dat ik de laatste 2 weken ben. Het is echt een mix van super exited, spannend, stress etc… Wat gaat er dan allemaal in mijn hoofd om? In het kort komt het neer op een mix van vakantie, daten, opnieuw oom worden, Dotan in Ziggo Dome, werk druk, telegraaf actie en dat per minuut afwisselend gedurende de gehele dag door.

Eerste kerstdag vertrek ik voor een backpack vakantie voor 4 weken naar Colombia, ik heb hier echt zo ontzettend veel zin in. Dit keer ga ik helemaal alleen, dat is voor mij een geheel nieuwe ervaring maar tijd om het spannend te vinden heb ik nog niet. Ik heb wel wat voor onderzoek gedaan in wat ik wil doen en wat ik wil zien, wat je in Colombia wel kunt doen en wat beter niet. Geloof me, alle grappen over pakketjes en poeders heb ik al wel gehoord ;). De eerste twee nachten heb ik geregeld en verder staat alles nog open, in elk geval wil ik de jungle in op de grens met Brazilië en Peru.

Het is al weer een tijdje geleden dat ik over daten heb geschreven, ook nu ga ik er niet heel uitgebreid op in want dat zou wel eens heel ongemakkelijk voor deze of gene kunnen worden, waarbij ik in dit geval leidend lijdend voorwerp ben van beide. Ik ben dus 2x op date geweest met P die ik heb ontmoet op Tinder, de eerste date met mijn hond Bruce naar het bos en de tweede date zijn we gaan schaatsen. Ik vond het beide super gezellig, maar ik twijfel wat P van de tweede date heeft gevonden en durf het niet goed te vragen :-/. Het irrationele gevoel iets te verliezen wat er niet is, weerhoudt me er van om het te vragen. Kennelijk is dit ook Mark.

Afgelopen zaterdag ben ik in alle vroegte van Tilburg naar het verre Amsterdam gereisd, uhm… serious, voor Colombiaanse begrippen is Tilburg een dorp bij Amsterdam, maar goed sommige mensen vinden het ver. Vriendin S appte me laatst een krantenknipsel of ze me op mocht geven voor een Valentijns-actie van Vrouw.nl (bijlage in de Telegraaf). Heel kort heb ik getwijfeld, maar soms moet je dingen doen buiten je comfort zone. Dit is was dus zo’n ding. Puntje van aandacht is wel dat ik op dat moment nog geen date had afgesproken met P. Na de eerste date had ik kunnen cancelen maar ja hoe vaak krijg je die kans en gezien het aantal 1e dates die ik afgelopen jaren heb gehad wilde ik dit nog geen halt toeroepen. Het bleek een superleuke ochtend, met een interview, visagiste, styliste, video en fotoshoot. Jullie gaan het vanaf de 13e februari zelf zien op de website- en in de Telegraaf bijlage van vrouw.nl. Tenzij… ik niet mee beschikbaar ben op de dating markt. Superjammer voor jullie natuurlijk, maar voor mij zelf om meerdere redenen wel zo prettig, dan kan ik namelijk vragen om mij er uit te laten.

Afgelopen zaterdag is mijn eerste neefje geboren, van nichtjes had ik er al 3. Echt superleuk, maar een neefje is wel echt kikken hoor. Het is ook de eerste keer dat ik eigenhandig een baby van nog geen 24 uur oud vast heb gehouden. Heel bijzonder toch wel :).

Afgelopen maandag was mijn moeder jarig, we hadden al wel een tijdje het idee dat dat er aan zat te komen en afgelopen februari heeft mijn moeder kaartjes gekocht voor een concert van Dotan in Ziggo Dome. Ze was jarig en dus mocht ze ook voor mij betalen :p. Het was echt een heel tof concert, thnx mam.

Ik hoef jullie natuurlijk niet te vertellen dat de dagen net voordat je op vakantie gaat extra druk zijn op het werk. Tel daarbij op een collega die ziek is en dat klanten nog net dingen gedaan willen hebben voor het einde van het jaar. Enfin, waar ik normaal gesproken mijn werk best goed op kantoor kan laten doe ik nu ook ’s avonds wat controle rondjes in mijn hoofd.

Tot slot heb ik ook in de privé sfeer wat afspraken lopen die door moeten gaan tijdens mijn vakantie, daar moet ook nog e.e.a. voor gereld worden en ik zit hier op mijn gemak een blogpost te schrijven. Tijd om verder te gaan met belangrijke dingen… Tot later.

P.s.: excuses voor het gebrek aan beeldmateriaal, er moet ook nog gewerkt worden

Update 23-12-2015 18:30:
Stoute schoenen aangetrokken wat betreft P (had ze nog ergens liggen), laten we zeggen dat de Telegraaf blij is nu…

Apple Watch review na de eerste 3 weken

Een kleine 3 weken geleden schreef ik in mijn vorige blogpost dat ik na ongeveer 2 weken een nog review zou schrijven over de Apple Watch. 2 Weken is dus een ruim begrip ;). Maar bij deze dus…

Ik heb een haat/ liefde verhouding met het dragen van horloges, soms wil ik tijdloos leven en soms vind ik het dan ook wel weer een vorm van aankleding. Voor de Apple Watch had ik al een hele tijd geen horloge meer om gehad voor langer dan een avondje. Al snel was ik er achter wat nog een reden was… ik zit veel achter/ voor de computer (vul zelf maar in waar je je het prettigst bij voelt) en dan vind ik zo’n bandje om mijn pols die op de laptop of het bureau rust niet bijzonder prettig. Waar ik een ander horloge tijdens het werken af zou doen, doe je dat met een smartwatch niet, wat het vervolgens overigens niet minder irritant maakt. De Watch is een verlenging van je telefoon en heel veel functies werken niet als je het horloge niet om hebt, tenminste zo heb ik hem ingesteld.

Gadgetnes
De afgelopen 3 weken heb ik denk ik de meeste functies van de Watch wel gebruikt, een handleiding of video’s heb ik niet geraadpleegd moet ik bekennen. Waar ik zelf absoluut niet de intentie had om een dure gadget te kopen en iedereen te laten zien hoe hip dat ik daarmee ben, zien andere mensen dat wel zo. Vaak schaam ik mezelf zelfs voor het ding en doe ik het uit of probeer ik zo onopvallend mogelijk te zijn. Dat laatste gaat goed totdat je dronken bent en vergeet dat mensen het nog steeds vreemd vinden dat je Whatsapp berichten op je horloge leest terwijl dit na 3 weken al wel de gewoonste zaak van de wereld is :-/. Er is geen speciale app voor Whatsapp, wie weet komt die nog, maar de berichten worden dus vanuit je telefoon doorgestuurd. Echt superfijn wel, echter als er 2 berichten vlak na elkaar komen dan zie je de inhoud van de berichten niet, enkel dat er 2 berichten zijn. Foto’s en filmpjes worden ook niet op de Watch getoond, terwijl dit technisch volgens mij best nodig mocht zijn. Het ontbreken van de mogelijkheid om meerdere berichten te zien maakt mij wel asocialer in plaats van socialer waar de Watch eigenlijk voor zou moeten staan. Ook als ik in gesprek ben, ben ik onbewust genegen om te kijken wat er binnen komt voordat er een ander bericht bij komt en ik alsnog naar de telefoon moet grijpen :(. Sorry mensen in mijn omgeving, ik moet hier echt nog een weg in vinden. Dat je niet overal je telefoon voor hoeft te pakken is wel echt heel fijn.

Gezondheid
De gezondheid app triggert je wel echt om gezond te proberen te leven op het gebied van voldoende bewegen. Ook al heb ik wel de indruk dat hij niet 100% nauwkeurig is, de trigger is er in elk geval wel en het werkt leuk met medailles en gekleurde rondjes, etc… supermooi. Wat betreft sporten op zich, echt heel fijn zo’n hartslagmeter en de analyses in de apps, echter denk ik dat hier ook wel betere horloges en zo voor zijn die iets vriendelijker geprijsd zijn.

Gezondheids appop Apple WatchVerbruikte actieve calorieën op de Apple WatchTraingsdoel op de Apple WatchStaan doel op de Apple Watch

Navigatie
De Watch geeft verschillende tril patronen voor als je linksaf moet, rechtsaf of rechtdoor, omdraaien heb ik nog niet hoeven doen. Dat navigeren werkt echt super fijn, hij begint ruim op tijd met trillen, zowel in de auto als te voet. Ook komt op het scherm heel duidelijk middels een pijl en de afstand te staan wat de volgende stap op je route is. Ook kun je een kaartje opvragen met de volledige route. Via Siri (de spraak assistant van Apple) kun je heel eenvoudig een route opvragen, zo zal ik nog wel iets verder op Siri in gaan, maar al met al helemaal top eigenlijk. Echter… wonen wij in een land waar het dragen van kleding met lange mouwen gedurende een periode van het jaar toch wel prettig is, al is het maar een jas. Blind vertrouwen op de Watch doe ik nog niet en dus ben ik om de paar honderd meter de mouwen van mijn jas omhoog aan het schuiven, niet fijn dus.

Navigeren op de Apple Watch

Bellen
Het is heus waar, je kunt met de Watch ook bellen en behalve dat het er belachelijk uit ziet werkt het verder best goed. Mensen hadden niet eens in de gaten dat ik met mijn horloge aan het bellen was. Leuk experiment, maar bellen met de telefoon die vaak toch binnen handbereik is, is toch wel wat fijner. Overigens kun je wel bellen via je telefoon aangestuurd vanaf de Apple Watch, dat heb ik zelf nog niet getest.

Bellen met de Apple Watch

Siri
Waar ik in het begin toen Siri in Nederland beschikbaar kwam niet echt onder de indruk was vind ik het nu wel echt heel fijn werken. Ik gebruik Siri op de Watch met name om routes te plannen, afspraken in de agenda te plaatsen en om berichten te versturen. Ook hier is het weer zo dat je niet als Maikel Night tegen een horloge gaat staan praten op het moment dat je in gezelschap bent, anders dan de mensen die je toch al heel goed kennen.

Siri - spraak assistant op de Apple Watch

Browser
Voor de mensen die de term niet kennen, een browser is een programma dat je gebruikt om iets op te zoeken op internet. Als je de term niet kent dan zal je het waarschijnlijk herkennen als de blauwe e om naar Google te gaan ;). De Watch heeft geen browser en je kunt er dus niet mee internetten.

Geen browser op de Apple Watch

Watch faces
Je kunt verschillende wijzerplaten kiezen en per wijzerplaat zijn er wat instellingen die je kunt doen. Zelf heb ik gekozen voor een wijzerplaat met daarop een digitale klok, datum, gezondheidsinfo, batterij niveau en de actuele buiten temperatuur. Maar ik had ook kunnen kiezen voor een klok in de vorm van Micky Mouse of een foto van New York City die gedurende mijn lokale tijd dus ook veranderd van dag naar nacht, eigen foto’s, en nog veel meer.

Micky Mouse klok op de Apple Watch - Watch face New York City klok op de Apple Watch - Watch face Mijn huidige Watch Face op de Apple WatchInstellingen van de Watch face op de Apple Watch

Notificaties
Ik heb vrijwel alle notificaties uitgezet op de watch, het werden er echt teveel. De trilmotor van het ding is echt super duidelijk, het is bijna onmogelijk om een notificatie te missen. Het werd echt al snel heel vervelend, gelukkig kun je middels de Watch app op de iPhone heel eenvodig dat soort dingen instellen.

Notificaties op de Apple Watch

Batterij duur
Ik denk dat ik een gemiddelde gebruiker ben en dan gaat de batterij 2 dagen mee. Je kunt ook een spaarstand instellen waarbij er minder berichten worden doorgestuurd van je telefoon naar de Watch. De batterij zou dan nog een paar dagen langer mee moeten gaan. Ik ben zelf wel tevreden over de batterij duur.

Batterij op de Apple Watch

Conclusie
Het is een leuke gadget, maar zo lang het nog niet de normaalste zaak van de wereld is om met je horloge dingen te doen die met een telefoon wel de normaalste zaak van de wereld zijn, zal het ook een gadget blijven. Ik ben dan ook niet wild enthousiast, maar ik ga hem ook nog niet verkopen of in de kast laten verstoffen. Zou ik hem nog een keer kopen met de kennis die ik nu heb? Neen, heel waarschijnlijk niet. Ik denk dat ik voor een sport wacht van een ander merk ga en de rest van de functies kan ik nog wel missen denk ik.

Mis je nog wat info of heb je nog andere vragen, let me know…

Ik heb een Apple Watch en nu…

Waar ik een paar maanden terug er nog helemaal van overtuigd was dat ik niet nog een device nodig had dat mij notificaties stuurt ben ik toch overstag gegaan en ben ik sinds afgelopen maandag bezitter van zo’n trilding aan mijn linker pols.

Wat heeft mij dan toch doen besluiten om een smartwatch aan te schaffen en dan waarom ook precies deze? Aangezien de meeste watches communiceren met een telefoon en ik al een aardig assortiment van dat fruit merk uit Californië heb was ik over het merk er al wel redelijk snel uit. Het leek mij in elk geval het beste onderling communiceren zodat je het maximale uit het horloge kunt halen.

Van nature ben ik altijd wel geïnteresseerd in nieuwe technieken en gadgets. Uit interesse heb ik een aantal artikelen gelezen over smartwatches en dan met name dat apple Watch of iWatch zoals men hem ook wel noemt (dat is fout mensen, zo heet hij niet, maar who cares). In de verschillende reviews, artikelen, blogposts, etc… die ik las bleek men na een dag of 14 wel echt verslaafd te zijn aan het ding en draagt het juist bij aan een sociale omgeving waar ik zelf eerst uit ging van het tegenovergestelde. Een ander bijkomend voordeel is dat mensen door de watch gezonder zijn gaan leven en sportiever zijn geworden. Last but not least, de batterij van je foon gaat langer mee omdat je hem minder gebruikt.

Ik heb hem nu 1,5 dag in gebruik en tot op heden vind ik het nog een overprised stuk plastic wat nog weinig bijdraagt aan mijn leven dat ik leefde voordat ik de watch had. Maar goed, dat is ook wel het geen dat ik al meerdere keren heb gelezen dus er komt sowieso na een dag of 14 nog een blogpost met mijn ervaringen dan ;).

Het is overigens geen plastic, maar zeer speciale legering van metalen dat met uiterste precisie is vervaardigd, het oogt alleen wel wat plastic in mijn ogen. Een knap sieraad ziet er in elk geval anders uit. Voor die 470 euro + 65 euro Apple care die ik er bij aan heb geschaft had ik ook een klein assortiment nep Rolexen, Cartier horloges, etc… kunnen kopen die er wel heel mooi uit zien en ook nog van redelijke kwaliteit zijn. Ik heb ze gehad en kan het dus weten ;).

Verder vind ik de besturing van het horloge niet heel erg intuïtief, waar ik mezelf heel snel dingen aan leer ben ik hier nog niet helemaal aan gewend. Iets dat ik niet gewend ben van Apple eerlijk gezegd, er zit nieuwe watch software aan te komen dus hopelijk is het daarmee wat beter. Ook heb ik nog nauwelijks apps gestart op de watch, anders dan heel even om het uit te testen. Het schermpje is te klein om lange berichten te lezen en daar is het dan ook net voor bedoeld. Er wordt al snel verwezen naar de telefoon als het bericht te lang of complex wordt. Dat is overigens niet meteen een nadeel hoor.

Het is niet allemaal negatief overigens, wat ik nu al wel heel tof vind (in willekeurige volgorde):

  • Klok kijken; Je zou het niet verwachten maar je gebruikt hem ook om klok te kijken. Waar ik dat voorheen snel even op de telefoon deed, doe ik dat nu een stuk sneller op de watch. Kantel je pols met de watch richting je gezicht en het scherm gaat aan met daarop de tijd. Op de telefoon ben ik wat sneller afgeleid door andere dingen en vergeet ik nog wel eens naar de tijd te kijken, kennen jullie ook wel toch?
  • Beveiliging; zodra het horloge van de pols af is geweest moet ik een pincode weer intoetsen om hem te unlocken, of… ik unlock hem door mijn telefoon te unlocken. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dit wel heel tof vind.
  • Navigatie; het ding heeft een apart tril patroon als je naar links, rechtdoor of naar rechts moet. Het wordt tijdig aangegeven en werkt zowel tijdens het wandelen als in de auto fijn. Het is even wennen aan de trilsignalen maar dat gaat best snel.
  • Goede trilfunctie; je hoeft niets te missen, waar ik mijn telefoon niet altijd voel trillen is dat met de watch niet te missen. Ik antwoord toch pas zodra ik zin heb en niet wanneer men wil dat ik antwoord. Ben je wel zo neurotisch, koop dan vooral geen smartwatch.
  • Gezondheid; wat ik dus wel had verwacht ben ik ook wel echt in de gaten aan het houden of ik mijn doelen haal wat betreft calorieën verbranden, 1 minuut per uur gedurende 12 uur per dag een keer staan en bewegen en tot slot bewegen in het algemeen. Ik dacht dat ik wat actiever was dan dat ik blijk te zijn :(. Werk aan de winkel dus. Wel blijft mijn hartslag redelijk aan de lage kant (<60 slagen per minuut) wat dus heel positief is en waardoor ik in elk geval wel gezond lijk :).

Conclusie:
Op dit moment ben ik nog niet overtuigd van de meerwaarde van de AppleWatch en zou ik hem ook niet aanraden. Wel heb ik de goede hoop dat ik over twee weken helemaal lyrisch ben en dat ik ambassadeur wordt van een niet sexy, plastic ogend ding aan je pols.

2015 Is een goed date jaar

In het verleden kreeg ik de meeste reacties op mijn blos over daten. Ook IRL (In Real Life voor de mensen die anders moeten Googlen naar deze hippe afkorting) vraagt men geregeld hoe het met mijn date-life gesteld is. De mensen in mijn direct omgeving weten dat ik nog steeds volop date, misschien nog wel meer dan ever, maar een relatie is er nog niet uit voort gekomen.

Specifiek over een date bloggen ga ik niet meer doen (tenminste dat denk ik nu), maar in de eerste periode van 2015 heb ik materiaal genoeg op gedaan om over te kunnen bloggen :). Dit jaar heb ik gedate met 5 verschillende dames in de leeftijd categorieën van 28 t/m 36 jaar met een totaal van ongeveer 10 dates (ik houd geen logboek bij). Tot op heden is de verhouding leuke dates VS saaie dates 100% – 0%.

Mark, waarom wil het dan niet zo lukken?

…is een vraag die ik geregeld te horen krijg. Even aangenomen dat men er dan vanuit gaat dat men er op doelt waarom ik dan nog geen relatie heb, vraag ik me dat uiteraard ook wel eens af. Mijn antwoord is dan eigenlijk altijd wel in dezelfde trend…

Geen idee, maar het daten op zich is superleuk en ik MOET ook geen relatie. Ik maak me verder geen zorgen, ik vermaak me prima zo.

Dat is dan ook de waarheid en niets anders dan de waarheid :). Waar vrienden om me heen steeds meer beginnen te settelen en waar (vooral de vrouwelijke varianten hiervan) steeds meer nesteldrang krijgen, ben ik vooral bezig met leuke dingen doen met verschillende mensen. Mocht er een keer echt een hele leuke klik zijn, dan kijken we wel weer verder. Misschien heb ik die persoon al wel ontmoet, maar ja na 1 date weet ik dat echt nog niet hoor. Dan kan het dus ook zo zijn dat je na 4 dates blijkt niet helemaal de geschikte partner voor elkaar te zijn maar heb je wel een hele leuke tijd gehad.

Mijn voorkeur heeft nog steeds om leuke (actieve) dingen te doen tijdens een date, maar ook de eet- en/ of borrel dates ben ik meer gaan waarderen :). De voorkeur voor een doe date is denk ik vooral omdat ik zelf graag dingen doe, iemand die dat niet leuk vind mist meteen een belangrijk deel van “de klik”. Je leert elkaar ook net iets anders kennen dan tijdens een soort van kruisverhoor dat ook leuk kan zijn hoor.

Datenschap is nog niet vergeten

Vorig jaar heb ik het aangekondigd en tot op heden is het nog niet helemaal gelukt. Project Datenschap staat nog even in de ijskast, maar mijn vingers jeuken om het er uit te halen, nu de tijd nog vinden. Ik zou daar dan ook graag over jullie date ervaringen willen lezen en ervaringen en tips uitwisselen.

Another day in Paradiso

It seems that  a lot of hostels in Nicaragua have a kind of “sister hostels” on places where nobody would find them if they wouldn’t have a joint venture with a hostel in a big city.

In Leon there was a cooperation between the surfing turtle lodges, which were actually owned by the same owner. In Granada we stayed one night at the Bearded monkey hostel because they have free transfers to the treehouse hostel. The Oasis hostel in Granada has a daily shuttle bus connection with a hostel at the Apoyo crater lake. We stayed one night here in hostel Paradiso.

L., the lady with who I traveled to Somoto had recommended to go to the Apoyo crater lake and here in Paradiso a lot of other people also recommended the trip to Paradiso. So we did. We met a Dutch girl at Oasis who just arrived from her two months of traveling in Cuba, lets call her M. and she joined us to Paradiso.

People told us that the lake is warmed by the volcano, so my expectations were close to a gigantic whirlpool. Can you make up the disappointment in the previous sentence? It was a disappointment when the temperatures were only slightly higher than the sea temperature. I was not disappointed about the view, the view was stunning. We heard a lot “jungle sounds” and saw a lot of beautiful birds. I bought maps with drawings of the Nicaragua wildlife so I know what I see.

The Paradiso hostel has canoes which are free for use and s o we did, at least John and M. did. They had a canoe together and I had one for myself, but my body is not made for this kind of canoes and I decided to make a U-turn after about 100m. I changed clothes, still open shoes but socks in it this time because I went for a hike and there are animals, especially insects which only exists on this planet to sting and byte me, they are not going to fool me this time. With a second skin existing of DEET I hiked on the road at first, but the woods were far more interesting and that’s where I had to go. After walking about 45 minutes I had heard a lot of monkeys but did not see a single one. The sun goes down at 5.45pm and at 6pm it is completely dark, It was 4.30 already so I had to hurry a bit.  Lucky for me there was a man cutting wood, with the few Spanish words I manage and the animal map in my hand I asked him where I could see any mono (Spanish for monkey). At first he didn’t like to see me but when he noticed I was only looking for animals he was so kind to cut me through the wilderness and bring we just below the tree filled with mono congo’s (Mantel howler monkeys, got no pictures of that, was not possible with my iPhone).

After I told this to John an M. we decided to go for a early morning hike. With this hike we saw a lot of beautiful birds and after just 300m walking we saw our first monkeys. To enhance the chances of seeing wildlife we took a very small path towards the top of the volcano. It was a nice hike in the middle of only forest but without any form of wildlife except the sounds. After we reached the asphalt road again we saw a lot of monkeys playing in the trees and roar  at every car, bus or motorbike passing by.

Below some pictures we took at the Apoyo crater lake (there are also pictures on my phone, I will add them later since the battery died and I am happy without phone at the moment :D).

View on lake Apoyo from almost the top of the crater - during our hike

View on lake Apoyo from almost the top of the crater – during our hike

Hiking upwards the crater trough the forest

Hiking upwards the crater trough the forest

The first 2 Howler monkeys we saw during our hike.

The first 2 Howler monkeys we saw during our hike.

The crater is filled with these white squirrels.

The crater is filled with these white squirrels.

View on the Apoyo crater lake from our hostel

View on the Apoyo crater lake from our hostel

 

An adventure to Esteli and somoto

updated: Februari 7, added video on the bottom of this blogpost

As I mentioned in my previous blogpost, we met a lady (L.) from California on our second Volcano hike. While John was recovering from his injury, L. and I had made plans to go on a little adventure. And an adventure it was…

L. and I caught the first bus departing from Leon at 5 am, to Esteli just on time, the bus took about 3 hours to get there. In Esteli we took a taxi to the Luna hostel. Jane, the owner of the hostel and the Luna bar, saw us getting out of the taxi and welcomed us, even though she did not expect us at all because we did not announce we would come. She told us that we were to late to visit Miraflor (The coffee processing fields) because the bus already left for 2 hours. There was a tour operator (treehuggers) on the other corner of the crossing where we should walk in and wait for her. In the end it turned up that we had 20 minutes to re-assemble our backpacks and daypack for a canyoning trip.

A guy working for Jane brought us by taxi to the bus-station of Esteli and waited together with us to be sure we had the correct bus to Somoto. In total it took us 5 hours of driving with taxis, express buses to go travel from Leon to Henries House, 12km from Somoto at the start of the canyoning.

The canyoning was incredible, the first 2km we had to walk to- and into the canyon, the landscapes were beautiful on this hike. The canyoning itself was not hard to do, but rather fun with combinations of swimming, walking, little climbing and the most fun part jumping. The highest jump we took was 8m (evidence will be there in the video from the GoPro shots I made). If you have plans to visit Nicaragua once, you have to put this on your 2do list.

After the hike we went back to Henries house to enjoy a lunch (included). But then… we had to go back to Esteli and the public transportation in Nicaragua is not exactly the same as in The Netherlands. Nevertheless, the buses drive on a kind off a schedule, if they drive at all. We just missed the bus from Somoto to Estelli by a few minutes, but it looked more like this bus was broken because there were a lot of other people still waiting for that single bus. We had to wait for an hour for the next and also the last bus of that day, since it was a national day in Leon, we were not the only people who heading that direction.

We were lucky that we could sit in the bus, also called chicken bus over here. I had to turn my body because it was impossible to position my knees in front of my body. The designer of these buses must be kind of hobbit, dwarf, child or something of similar body length, but I was happy that we didn’t had to stand the whole 3 hours. Within 2 stops the bus was filled with people. Within the two next stops there were even people traveling on the outside of the bus, my knees got warmed up by the genitals of a local standing next to me and the 2 other tourists sitting in the row next to got a baby on their lap from one of the Young local woman. The temperature had raised with 10 degrees and more and more people were gazing at me. That last part was understandable and rather funny than annoying. In this part of Nicaragua not all people are used to pale, foreign people with ginger hair and freckles.

We were more concerned about our backpacks, which we left abandoned at the Luna bar because we had no time to bring them to the hostel, which we only verbally confirmed to stay the night. After all they’d put our backpacks in a closed room and everything was still in there. We wanted to go to Mariflor the next day, but it seemed that the coffee beans are still growing and we could not see the process of collecting and handling the beans it self. Our other option was to visit the cigar factories, but that was closed on Monday because of a national holiday. We decided to take the next bus at 5am back to Leon where L. took the next bus to the beach and I reunited with John and travel by shuttle bus to Granada.

The canyoning trip from Treehuggers (Esteli) costs $ 25,-, this is included a taxi from the Somoto bus station to Henry Soriano & community at Somoto Canyon, excluding all other buses and taxis. Advantage of the chicken buses is that they are very cheap, but express buses are not to expensive as well but more comfortable and thus recommended. Taxis are expensive for long distances and often you have to pay per person instead of per ride

DCIM101GOPRO DCIM101GOPRO

Volcano hiking, boarding and seeing magma on my 35th birthday

Follow my blog with Bloglovin
Last Saturday I became 35. Normally I would have started my birthday the night before my birthday with drinking some beers in a bar in Tilburg (NL). This year was different, I am in Nicaragua and we hiked 2 volcanoes.

The first volcano was not about the hiking it self, the hiking was necessary for the down slide on a multiplex plank with a rope. Here they call it volcano boarding or volcano surfing. The volcano “Cerro Negro”, is the only volcano in the world from where you can “surf”.This because one side of the volcano has a top layer of sand. During the year the villagers of the city Leon have to clean all the roofs because otherwise the roofs will collapse under the weight of black volcano sand. The sand is brought there by the wind of course. View the video below of our hike and boarding on- and off this volcano.

For the second part of the day, still my birthday, John let me chose between having diner in a restaurant with the name “The Carnivore” or to hike another volcano where we could see real magma. Duh, since I really love animals, alive or on my dish, the carnivore would sound like an obvious choice. But… when do I have the chance to see real magma in the near future? Thought so, thus we hiked another volcano (Telica volcano). It was word the hike, we saw a beautiful sunset through the sulfur damps of the volcano, smelled the sulfur coming out of the crater. Especially the view of the magma and the everything destroying sound of the inner volcano are things to remember for the rest of my life. Maybe an ‘tremendous stake of 1 pound would have had the same effect. Since John is into making video’s…

During this last hike, John is foot got more swollen from his little accident he had 2 weeks ago with slag-lining. So he planned a day of rest at the surf turtle hostel in Leon we stayed for the second time. We met a girl (L) from California on this last volcano hike who had plans to go to the north to Esteli and do one or two tours from there. Since I had seen almost everything of Leon together with N. I was in for a one, two or three daytrip with L. so John could recover from his injury. There is so much to tell about this sunday that I will keep this for my next blogpost.

For this part we are still on our original schedule. We made it to Granada and we stayed in the bearded monkey hostel as planned because they have a free transfer to the tree hostel. During the night I got ill and the hostel was that worse as described on tripadvisor that we decided to go to the oasis hostel, recommended by L.. We will probably not make it to the tree hostel anymore at all and we are doubting about the rest of the schedule as well. The mission we have is to see as many wildlife as possible. You will read it here when we have made up our new schedule.