Categorie archief: jungle

Colombia part11: Sjamaan, dit was het einde

Ik zou pas om 16:00 uur naar de sjamaan worden gebracht, tot die tijd had ik nog mooi de gelegenheid om wat zaken te regelen voor de reis terug naar huis die de volgende dag al plaats zou vinden. Laten we even duidelijk maken dat ik niet religieus of zweverig ben, maar een alternatieve dag-/ nacht trip zou een canyoping tour zijn wat je overal kunt doen en waar ik dus niet speciaal voor naar de Amazone hoef. Sjamaans hebben ze ook overal, zelfs in Nederland, maar hier gaf de lokatie in elk geval wel een extra dimensie aan de ervaring. Daar komt bij, dat bij de sjamaan wordt je lichaam gereinigd en ik kan je zeggen dat na 5 dagen water poepen ik er alles voor over zou hebben om weer eens een vaste ontlasting te hebben, incluus een sjamaan.

Op naar de sjamaan (20 jan.)

Achter op de motor werd ik door een jonge knul naar de sjamaan gebracht, ik kreeg het idee dat George mij een taxi of een riksja niet meer gunde. Gelukkig begon het onderweg heel hard te regenen en waren het ook geen hele slechte wegen want dat zou toch wel een beetje vervelend zijn. Ik kwam dus doorweekt aan bij een soort van hans en grietje huisje, maar dan zonder snoep, aan het begin van de jungle. Hier woonde een oude man met zijn gezin, de sjamaan. Een vreemde lokatie voor zo’n ceremonie, maar goed ik had dan ook niet veel vertrouwen meer in George en zijn tripjes. De sjamaan ging even weg om, ik nam aan, eerst wat eten te halen voor ons. Na een klein uurtje kwam hij terug met een paar tasjes en 2 lange mannen waarvan de laatste aan het strompelen was.

Waar we normaal gesproken een half uur zouden doen over de tocht naar de ceremonie plaats van de sjamaan, deden we er met de manke Duitser er wel een uur over. De twee lange mannen bleken inderdaad van Duitse komaf waarvan de manke een Colombiaanse vrouw heeft. Heel handig gezelschap om op die manier via hem de Spaanse taalbarrière te overbruggen. Gelukkig was dit de “droge” jungle, het was er nog steeds zeiknat maar gelukkig niet tot onder de oksels.

Hoge woud - Amazone van Colombia

Aangekomen bij de hut hadden we even tijd voor onszelf waarna om 19:00 de ceremonie ging starten. Om 19:00 uur bleek hij over een half uur te beginnen, ach ik zal dat nog gaan missen die Colombiaanse klok :). We hadden nog een half uurtje om in de kinderhangmatten, onder de klamboe te vluchten voor de muggen.

Kinderhangmat Sjamaan hut in de jungle Sjamaan hut in de jungle

De sjamaan heeft een wit gewaad aangetrokken, hiermee komt het natuurlijk wel iets meer tot zijn recht. Aan het begin van de ceremonie begon hij met het strooien van een wit poeder (het blijft toch Colombia :D) door de gehele kamer. Vervolgens kwam hij langs met een vloeistof die we door onze handen en ons gezicht moesten wrijven en smeren, het was een soort van parfum. Tot hier was het so far so good. We kregen nog even een kleine uitleg dat als we misselijk werden dat we de grote vensterbank konden gebruiken om te braken en dat de wc buiten om de hoek was. Hierna begon hij in een pan te zingen en te fluiten (oorsprong van het woord panfluit vermoed ik), ik kon mijn lach maar nauwelijks houden. Gelukkig was de enige lichtbron een kaars die recht voor zijn neus stond dus ik vermoed dat hij het niet zag want dat zou wel echt gênant zijn. Na het aanbidden van de emaille pan moesten we hier allemaal een kopje van zijn brouwsel uit die pan weg atten. Het was bitter en het was toen al duidelijk dat het niet in mijn lichaam hoorde. De kaars werd uitgeblazen en hierna begon het…

De sjamaan in de Colombiaanse Amazone Drinken van Ayahuasca

De sjamaan bleef maar zingen, fluiten en in de pan neuriën. Dit hield hij wel een paar uur vol en ondertussen was hij ook nog met iets aan het wapperen. Ik was nog compleet helder in mijn hoofd, maar mijn ogen zagen zwarte rook wolken die op me af kwamen en waar gezichten en honden hoofden heel creepy op mij af kwamen. Ik dacht dat ik gestoord was geworden of zo, maar ondertussen vond ik het ook wel heel grappig. Ogen dicht en het was weg, maar dan begon alles te draaien, ogen open en het was terug. De manke zat op het bankje naast mij en bleef maar zeggen dat hij niets merkte, ik wilde niet heel zwak over komen en merkte ook niet echt iets zei ik dus. Ondertussen was ook het plafond gaan draaien en begon mijn maag daar in mee te gaan. Na wat wankele passen hing ik over de vensterbank om de jungle te verreiken met de inhoud van mijn maag. Dat spul hoorde kennelijk niet in mijn lichaam en bleef wel een hele tijd zijn best doen om de weg naar buiten te vinden, met als grootste nadeel dat het nog een keer langs je smaakpapillen komt. Ondertussen hoorde ik de oosterburen bijna letterlijk over de vloer rollen van het lachen. Vaak lucht een keer over je nek gaan wel op, dit keer dus niet, ik zat nog steeds in een draaiend huis en het enige dat ik wilde doen was slapen. In mijn beste Spaans vroeg ik de sjamaan of ik naar mijn hangmat mocht gaan. Het antwoord was heel lang en in het Spaanse woorden waar ik in mijn toestand geen touw aan vast kon knopen en dus besloot ik maar ter plekke op de grond te gaan liggen. De hangmat zou ik toch maar uit zijn gevallen.

Zicht op de troon van de sjamaan vanaf ons bankje Spuug vensterbank ik de templae van de sjamaan Sjamaan temple Laboratorium van de sjamaan

Het duurde een klein uurtje voordat oosterbuur 1 ook de weg naar de vensterbank had gevonden en die verstoorde de wijde omgeving met zijn 110db bij het maken van elke peristaltische beweging veel meer dan ik deed. Maar toen werd er niet gelachen door oosterbuur 2. De manke bleef volhouden dat hij nog steeds niets voelde. Nog geen half uur later hingen buur 1 en ik samen over de vensterbank en nog nog even later gaf de sjamaan aan dat het ongeveer wel genoeg was geweest en dat hij nog maar een half uurtje door zou gaan. Net of de klok er op gelijk was gezet, want een klein half uurtje later bulderde ook de laatste man zijn maaginhoud het oerwoud in.

Ik besloot toch mijn hangmat op te gaan zoeken, ik voelde me weer stabiel en dat moest dus kunnen. De stabiele Duitser zocht ook zijn hangmat op en viel er meteen weer uit, rende onder het afdakje vandaan en begon nog een keer te spugen. De manke heb ik die avond niet meer terug gezien en de volgende ochtend bleek hij op de grond van “de tempel” in slaap te zijn gevallen en helemaal brak te zijn. Wij gingen onze hangmatten opruimen en tada… verschijnt er ineens een joekel van een spin op de plek waar twee tellen eerder onze hangmatten en klamboes nog hingen. De sjamaan moest er om lachen en was het beestje nog een beetje op stang aan het jagen.

Dodelijke kamspin - Amazone

Al met al een heel bijzondere ervaring en zeker mooi om hier de vakantie mee af te sluiten. Eenmaal terug in NL blijkt dat de ceremonie en het drankje een naam Ayahuasca hebben en blijkt het een drug. De spin blijkt een kamspin te zijn en zeer agressief en dodelijk binnen een paar uur. Tot slot vragen meerdere mensen mij wat ik voelde na de ceremonie, maar ik steek zo niet in elkaar. Ik vond het leuk en zeker in deze omgeving, maar zeker geen “speciale” gevoelens anders dan de teleurstelling de volgende dag toen ik weer water aan het poepen was.

– El final –

Sjamaan hut in de jungle

Colombia part10: De Amazone

Eenmaal het vliegveld uitgestapt van Leticia, zonder concreet plan en dus maar richting de taxi’s, komt er een Colombiaan op me afgestapt met de vraag of ik een jungle tour wil. Hij stelt zich voor als George of the jungle (nee, het is geen grap) en gaat met me mee in de taxi naar zijn kantoortje dat nog in aanbouw is.

Amazone van Peru (15 jan.)

Ik was uiteraard heel sceptisch, want ik snap echt wel dat dit soort mannetjes niet meteen de beste aanbiedingen zullen hebben. Van de andere kant, ik had ook nog niets anders en de dagen van mijn vakantie beginnen te tellen.

Ook mij hebben ze geleerd “als het te mooi klinkt om waar te zijn…”, maar goed ik ben er toch in mee gegaan. Ik kon meteen vertrekken naar de jungle en kom terug op de ochtend dat ik terug vlieg naar Bogota en vervolgens naar Amsterdam. Geen verloren tijd dus, helemaal top en de prijs valt ook nog binnen het budget dat ik voor ogen had. Daarbij werden garanties gegeven bepaalde dieren te zien zoals luiaarden, slangen, kaymannen, roze dolfijnen en tarantula’s. Na nog geen uur in de jungle kon ik de eerste en de laatste al afstrepen, dat ging een stuk sneller dan een jaar geleden in Nicaragua.

3-teen luiaard - Amazone van Peru Voetballende jeugd - Amazone van Peru Pink toe Tarantula - Amazone van Peru

Er werd mij verteld dat een andere Nederlander en een Japanner al een dag in de jungle waren en dat ik daar bij aan kon sluiten. Later bleek dus dat de Nederlander en de Japannner ook pas net een paar uur in de jungle waren en dat die ook maar de helft hebben betaald van wat ik heb betaald. Ik ben dan wel 2 nachten langer in de jungle, maar serieus… De helft…? Hier ga ik het met George nog eens over hebben als ik terug ben in Leticia.

We slapen nu in een heel klein dorpje in de Amazone van Peru. Het is merkbaar dat Jorge hier vaker toeristen mee naar toe neemt want ze zijn zelfs al een hostel aan het maken met stromend water voor de luxe toeristen. Zelf leven ze nog wel back 2 basic en is de jungle de wc en de rivier de douche, zo ook voor ons. Ik kan dat zelf wel waarderen kan ik je zeggen. Terwijl ik dit type lig ik in een hangmat ( veel slechter exemplaar dan de slechtste van Punta Gallinas) onder een klamboe. Dat laatste is hier echt een primaire levensbehoefte, je wordt hier namelijk knettergek van alle insecten.

Vanavond hebben we een night walk gedaan door de jungle. We zagen vooral tarantula’s, andere spinnen, giftige boomsalamander achtige dingen en zwarte schorpioenen. Hoe giftig of pijnlijk sommige beesten ook zijn, als je verdwaald dan is je voornaamste zorg dat je niet knettergek wordt van alles wat op rond en in je vliegt. Zelfs in je neus en oren komen beestjes.

Zwarte schorpioen - Amazone van Peru Een of andere giftigie boomsalamander - Amazone van Peru Night walk - Amazone van Peru

Nu lijkt het allemaal heel negatief, maar een aantal dingen weet je natuurlijk van tevoren en horen juist bij het avontuur. Het is wel heel mooi om hier te kunnen zijn.

Boodschappen doen in Brazilië en door naar Peru (16 jan.)

Na een slechte nacht in de hangmat, eerst dreef ik er uit van het zweet en een paar uur later lag ik te rillen van de kou, zijn we in alle vroegte aan een tocht van 5 uur begonnen naar Brazilië. We varen over verschillende rivieren, meren en ondergelopen stukken jungle. Een hele mooie, maar ook wel lange tocht. Als eindbestemming komen we aan in een klein Peruaans dorpje waar 20 mensen wonen. Ze zijn hier al wel ingericht op touristen, dat zie je hier in de Amazone wel steeds meer. Dit dorpje heeft een lodge voor de wat luxere touristen en een soort van hostel voor touristen uit de categorie waar ik onder val. Eerlijk is eerlijk, het is hier echt prachtig.

Blauw/gele Ara - Amazone van Peru Cruiseboot op Rio de Amazone - Amazone van Peru Vis kopen op de markt - Amazone van Brazilië Groene leguaan - Amazone

Na een goede lunch gaan we dolfijnen spotten. Waar ik dacht dat we hier weer een hele stuk voor moesten varen, bleek dit enkel 100m naar links op de rivier voor onze verblijfplaats. We zagen heel veel dolfijnen, spelend met elkaar, seks hebben (volgens de gids) en eten vangen. Soms zagen we ze zelfs met 6 tegelijkertijd uit het water springen of pijlsnel door het water schieten. Net als op zee, maar dan in een rivier in de jungle. Gelukkig heb ik veel filmpjes kunnen maken :). Naast de mooie grijze dolfijnen hebben ze hier ook nog een bijzonder merk… de roze dolfijn, net een grijze dolfijn, maar dan groter, echt roze, andere von en vooral een hele lelijke neus. Eigenlijk heel anders dus, helaas bleek deze een stuk moeilijker vast te leggen op beeld omdat deze minder dolfijnt en dus maar een keer naar boven komt en daarna pas veel later weer ergens anders. Zo snel kan mijn camera echt niet focussen.

grijze dolfijnen amazone - amazone van Perugrijze dolfijnen amazone - amazone van Peru

Een dag vol dieren (17 jan.)

We moesten vroeg op want we zouden een lange dag tegemoet gaan. In de ochtend gingen we voor onze lunch zorgen, dat wil dus zeggen we gingen eerst piranha vissen en de hoeveelheid lunch zou afhangen van hoeveel van die beestjes we zouden vangen. Vroeger heb ik best wat uurtjes aan de waterkant doorgebracht, later vooral met bier en amper vissen, maar toch vind ik het tegenwoordig toch wel een beetje zielig. Maar ja als het voor de lunch is, dan is het ineens wat minder zielig. We gingen met de boot een dichtbegroeid deel van de jungle in waar we in een soort van mangrove “voor anker gingen”  en onze stok, met touwtje, haakje en kip uithingen. Waar vissen normaal gesproken betekent dat je veel geduld moet hebben is het vissen op piranha toch een heel andere activiteit. Inderdaad een activiteit, je mept met je stok, eh vishengel hard op het water, laat je haakje zakken (met stukje kippenvel) en als je binnen 1 minuut geen beet hebt dan zit je niet op een goede stek. Al snel hadden we een paar van die etters aan een stok gestoken, zo bleven ze nog een paar uur leven en dus vers. Dat deel vond ik dus wel zielig, maar je past je aan, aan hun gewoonten. De lunch was geregeld en ik kan je vertellen, piranha smaakt best goed, enige nadeel is dat ze niet heel groot zijn en wel heel veel botjes hebben.

Piranha is lekker, maar er zitten wel veel botjes in Piranha's leven nog een paar uur aan een stokje Piranha vissen, een heuse activiteit Ons hostel in de jungle - Amazone Peru

Na de lunch gingen we met de boot (in de jungle gaat alles met de boot) verder de jungle in naar een plaats waar we anaconda’s, apen en papegaaien gingen spotten, je snapt dat wij exited waren :). Na een uur of 2 varen kwamen we aan op de plaats van bestemming, op de kade stond een man, behangen met apen klaar. Ah… we zijn in een zoo, bummer :(. Hoe goed de mensen het daar ook bedoelen, in de naam van “zorgen voor de dieren” maken ze in mijn ogen toch een hoop fouten. Daar komt bij dan hun kennis van dieren niet strookt met wat wij hier in het westen leren. De apen waren echt heel leuk, de anaconda’s konden zogezegd wel 1000 jaar oud worden. De agresieve zwarte kaaiman zat alleen in een afgegraven put, in afwachting totdat er weer een anker/ haak op zijn hoofd werd gegooid zodat hij boos werd en zich toonde aan een nieuwe groep toeristen. Ik ben hier niet bij blijven staan, ik kan zoiets niet aanzien. De “prehistorsiche” vissen werden middels een sleepnet uit de vijver gevist zodat ze beter zichtbaar zijn voor de toeristen. De vissen hebben longen en kieuwen en kunnen zo wel 3 uur op het droge overleven, toch denk ik dat een dagelijks portie stress voor geen enkel dier goed is. Na het bezichtigen van de dieren hebben we een leuke botanische wandeling door het drogere deel van de jungle gedaan. Veel fruit proeven was hier onderdeel van, de meeste fruit soorten had ik nog niet eerder van gehoord. Verder ook nog wilde kamerplanten en verse kokosnoten.

Zoo keeper met een paar hele leuke apen Welke is de aap? Wilde kamerplant Verse kokosnoot

Na zonsondergang stond de laatste activiteit van de dag op de planning: “Kayman spotting”. Een detail dat ik misschien nog niet verteld had is dat het regenseizoen net is begonnen en we eigenlijk nog niet echt veel regen hebben gehad, tot aan dit moment dus. We waren maar net 10 minuten onderweg, met onze zaklampen langs de waterkant afspeuren op oplichtende ogen werd het plots heel donker en begon het te gieten. Het zicht werd minder dan 50 meter en we hadden nog een heel stuk te varen. Gelukkig kende Adriaan, onze Colombiaanse chauffeur de (water)weg op zijn duimpje en bracht hij ons veilig thuis. Zo snel als tropische buien komen zijn ze ook weer vertrokken, eenmaal terug in onze jungle hostel was het snel weer droog. We gingen alsnog op zoek naar kaaimannen, maar dan per kano in het meer achter onze slaapplaats. De kaaimannen zouden niet zo groot zijn maar in elk geval wel van het merk kaaiman.  De eerste kaaiman die we tegen kwamen bleek een volwassen exemplaar en zo waren we toch nog heel blij :). Ik zat achter in de boot en zag het beestje pas als laatste, we keerden de kano zodat ik het ook goed kon zien. Ik kwam zelfs zo dicht bij dat ik hem bij zijn nek uit het water wilde trekken, mijn hand had ik al achter bij zijn nek. Adriaan, onze gids voor deze tocht bleef maar lachen en dat gaf mij wel wat vertrouwen. Ik ging op de bodem van de instabiele kano zitten om zo wat meer stabiliteit te hebben. Plons, kak er zat nog wat water in de kano en door die plons schrok de kaaiman en was hij vertrokken. Achteraf een geluk, het beestje moet een kleine 2 meter groot zijn geweest en Adriaan bleek een slappe lach te hebben omdat hij stoned was. We zagen nog wat kleine en een grote kaaijman. Tocht geslaagd dus.

Kaaiman - Amazone Kaaiman - Amazone

Lelies, kanoën en zonsondergang ( 18 jan.)

We hebben zo ongeveer alles gedaan wat er vanaf deze plek in de Amazone te doen is. Wat inmiddels wel duidelijk is… de Amazone is geen dierentuin. Je kunt dus dagen achter elkaar hetzelfde doen en elke dag weer iets anders beleven en zien. Toch had ik het gevoel dat ik na deze dag hier wel een beetje klaar zou zijn en gaf dus aan de volgende dag samen met Wouter Rio (de Nederlander en Japanner) terug te gaan naar Leticia. Maar eerst nog een dag met Lelies, kanoën en een fantastische zonsondergang op het meer waar ook de roze dolfijnen huisvesten.

Bijna iedereen kent ze wel, de waterlelies waarvan de bladeren zo groot zijn dat een kind van 3 jaar er op kan zitten en droog kan blijven. Die heb je dus in de Amazone en ondanks de 13426563 muggen was het zeker een tochtje waard, waarbij we tevens wat extra uitleg kregen over het feit dat witte paddenstoelen wel te eten zijn en andere kleuren zo goed als dodelijk. Dat je water kunt halen door een bepaalde bovengrondse boomwortel door te snijden en zo nog veel meer wat dus echt niet te onthouden is samen met alle informatie van de afgelopen dagen. Wat me wel bij is gebleven, is een soort van kip die in bomen leeft en door de lokale bevolking de naam amazone kalkoen heeft gehad.

Amazone lelie Amazone lelie Amazone kalkoen Woudlopen

In de middag was het tijd voor een kanotocht, we gingen door een dichte begroeiing waar we met de machete ons er doorheen moesten kappen. We zagen kapucijnaapjes, toekans, vele andere gekleurde vogels en prachtige bomen.

Amazone reiger DSCN1278 Toekan Amazone kardinaal vogelMet de machette een weg banen door de jungle Prachtige bomen in de Amazone

Waar het een paar dagen eerder nog te bewolkt was voor een mooie zonsondergang was het nu helder en dus konden we op onze laatste avond in de jungle toch nog genieten van een mooie zonsondergang.

Bedrijvigheid op het meer Amazone zonsondergang Amazone zonsondergang Ons vervoersmiddel voor deze afgelopen week

Onderhandelen met George of the jungle (19 jan.)

Behalve Wouter en Rio gingen ook de andere toeristen die in het hostel verbleven terug naar Leticia. Onze gids was de ochtend al vroeg vertrokken omdat zijn zoontje ernstig ziek was en dat zou betekenen dat ik alleen over zou blijven bij dit alleraardigst gezin. Het gezin sprak geen woord Engels en mijn Spaans was helaas ook nog niet voldoende om daar een echt leuke tijd te hebben. Mijn besluit om terug te gaan naar Leticia bleek des te verstandiger, daarbij had ik nog een appeltje te schillen met George of the Jungle. ’s Ochtends in alle vroegte nog een laatste kano tochtje gedaan waar we ook weer veel mooie vogels hebben gezien. Alle camera- en telefoonbatterijen inmiddels leeg, geen foto’s hiervan dus. Na een boottocht van 5 uur waren we ontzettend verbrand en terug in Leticia.

Eenmaal terug in Leticia had ik 2 missies: 1. Onderhandelen met George over het feit dat ik 1 miljoen teveel had betaald naar mijn idee en 2. Zorgen dat ik de komende 2 dagen en nachten nog iets te doen had, zo vaak kom ik nou ook weer niet in de jungle. Het onderhandelen viel nog niet mee, als je eenmaal al betaald hebt dan heb je niet het meest gunstige uitgangspunt. Uiteindelijk zijn we uit gekomen op 1.250.000 pesos voor de afgelopen 5 dagen. 250.000 voor een bezoek aan de sjamaan en 500.000 pesos cach terug. Hier was ik tevreden mee en George iets minder had ik het idee, dat stelde me uiteindelijk ook wel een soort van rust.

 

 

De Amazone zit vol met zwarte gieren

Mijn hoofd is een wervelstorm

Zelden was ik zo druk in mijn hoofd als dat ik de laatste 2 weken ben. Het is echt een mix van super exited, spannend, stress etc… Wat gaat er dan allemaal in mijn hoofd om? In het kort komt het neer op een mix van vakantie, daten, opnieuw oom worden, Dotan in Ziggo Dome, werk druk, telegraaf actie en dat per minuut afwisselend gedurende de gehele dag door.

Eerste kerstdag vertrek ik voor een backpack vakantie voor 4 weken naar Colombia, ik heb hier echt zo ontzettend veel zin in. Dit keer ga ik helemaal alleen, dat is voor mij een geheel nieuwe ervaring maar tijd om het spannend te vinden heb ik nog niet. Ik heb wel wat voor onderzoek gedaan in wat ik wil doen en wat ik wil zien, wat je in Colombia wel kunt doen en wat beter niet. Geloof me, alle grappen over pakketjes en poeders heb ik al wel gehoord ;). De eerste twee nachten heb ik geregeld en verder staat alles nog open, in elk geval wil ik de jungle in op de grens met Brazilië en Peru.

Het is al weer een tijdje geleden dat ik over daten heb geschreven, ook nu ga ik er niet heel uitgebreid op in want dat zou wel eens heel ongemakkelijk voor deze of gene kunnen worden, waarbij ik in dit geval leidend lijdend voorwerp ben van beide. Ik ben dus 2x op date geweest met P die ik heb ontmoet op Tinder, de eerste date met mijn hond Bruce naar het bos en de tweede date zijn we gaan schaatsen. Ik vond het beide super gezellig, maar ik twijfel wat P van de tweede date heeft gevonden en durf het niet goed te vragen :-/. Het irrationele gevoel iets te verliezen wat er niet is, weerhoudt me er van om het te vragen. Kennelijk is dit ook Mark.

Afgelopen zaterdag ben ik in alle vroegte van Tilburg naar het verre Amsterdam gereisd, uhm… serious, voor Colombiaanse begrippen is Tilburg een dorp bij Amsterdam, maar goed sommige mensen vinden het ver. Vriendin S appte me laatst een krantenknipsel of ze me op mocht geven voor een Valentijns-actie van Vrouw.nl (bijlage in de Telegraaf). Heel kort heb ik getwijfeld, maar soms moet je dingen doen buiten je comfort zone. Dit is was dus zo’n ding. Puntje van aandacht is wel dat ik op dat moment nog geen date had afgesproken met P. Na de eerste date had ik kunnen cancelen maar ja hoe vaak krijg je die kans en gezien het aantal 1e dates die ik afgelopen jaren heb gehad wilde ik dit nog geen halt toeroepen. Het bleek een superleuke ochtend, met een interview, visagiste, styliste, video en fotoshoot. Jullie gaan het vanaf de 13e februari zelf zien op de website- en in de Telegraaf bijlage van vrouw.nl. Tenzij… ik niet mee beschikbaar ben op de dating markt. Superjammer voor jullie natuurlijk, maar voor mij zelf om meerdere redenen wel zo prettig, dan kan ik namelijk vragen om mij er uit te laten.

Afgelopen zaterdag is mijn eerste neefje geboren, van nichtjes had ik er al 3. Echt superleuk, maar een neefje is wel echt kikken hoor. Het is ook de eerste keer dat ik eigenhandig een baby van nog geen 24 uur oud vast heb gehouden. Heel bijzonder toch wel :).

Afgelopen maandag was mijn moeder jarig, we hadden al wel een tijdje het idee dat dat er aan zat te komen en afgelopen februari heeft mijn moeder kaartjes gekocht voor een concert van Dotan in Ziggo Dome. Ze was jarig en dus mocht ze ook voor mij betalen :p. Het was echt een heel tof concert, thnx mam.

Ik hoef jullie natuurlijk niet te vertellen dat de dagen net voordat je op vakantie gaat extra druk zijn op het werk. Tel daarbij op een collega die ziek is en dat klanten nog net dingen gedaan willen hebben voor het einde van het jaar. Enfin, waar ik normaal gesproken mijn werk best goed op kantoor kan laten doe ik nu ook ’s avonds wat controle rondjes in mijn hoofd.

Tot slot heb ik ook in de privé sfeer wat afspraken lopen die door moeten gaan tijdens mijn vakantie, daar moet ook nog e.e.a. voor gereld worden en ik zit hier op mijn gemak een blogpost te schrijven. Tijd om verder te gaan met belangrijke dingen… Tot later.

P.s.: excuses voor het gebrek aan beeldmateriaal, er moet ook nog gewerkt worden

Update 23-12-2015 18:30:
Stoute schoenen aangetrokken wat betreft P (had ze nog ergens liggen), laten we zeggen dat de Telegraaf blij is nu…