Maandelijks archief: januari 2016

Colombia part7: Punta Gallinas

Punta Gallinas is gelegen in de regio genaamd La Guarja en is zoals in eerdere blogposts al beschreven, het noordelijkste punt van Zuid Amerika. Deze trip duurt normaalgesproken 3 dagen, maar wij betaalde graag $100.000 (+/- 28€) meer voor een dagje strand extra.

Tip: Als je in Colombia iets geregeld wilt hebben dat afwijkt van de standaarden dan is dat over het algemeen wel mogelijk. Als je niet vloeiend Spaans spreekt, net als wij dus, ga dan langs bij bijvoorbeeld de tourorganisatie, communicatiefouten zijn zo gemaakt. Gelukkig zagen we dit vanwege eerdere ervaringen al aankomen en hebben we hiermee voorkomen dat we alsnog 3 dagen in plaats van de 4 dagen hadden.

Tip2: Betaal de trips en hostels contant, ook al betekent dit dat je dan een keer meer dan 1 miljoen moet pinnen. Regelmatig rekenen ze een toeslag van BTW die je niet hebt als je contant betaald… Dit scheelt je dan toch zo’n 6%.

Onderweg naar Cabo de la Vela (7 jan.)

Rond 4:45, iets later dan afgesproken, maar ach het is Colombia, vertrokken we met een jeep naar onze eerste bestemming Coba de la Vela waar we de eerste nacht door zouden brengen. Het eerste deel van deze tocht zaten we in totaal met 8 personen (chauffeur, Colombiaanse vrouw, Nederlands stelletje en wij zelf) in een Jeep waar dat eigenlijk niet goed in paste. Het deed me denken aan de bussen in Nicaragua. Vervelender was dat de auto een defect had waardoor we de eerste tussenstop met veel pijn en moeite hebben gehaald, heel de auto stonk ook naar uitlaatgassen, 4 uur is dan best lang.

Gelukkig stapten we in Riohache over in 2 jeeps. Wij bleven met z’n 4-en over in een eigen jeep + chauffeur uiteraard, de andere 2 gingen samen in een jeep met nog een Nederlands stel, die wat later bleek op huwelijksreis zijn (M. en K.). Het tweede deel van deze dag ging een stuk relaxter. Af en toe een stop voor een bezienswaardigheid zoals een zoutwinningsfabriek en in de woestijn in “the middle of no where”. Tussendoor tanken hoort er natuurlijk ook bij, dat gaat daar middels een slang en iets waar brandstof in zit, dat iets kan een jerrycan zijn maar ook een grote colafles.

Aangekomen in Cabo de la Vela kregen we een lunch, waar we konden kiezen uit verschillende vissen of kip. Ik koos voor Baracuda, die had ik al gezien met snorkelen op Curacoa, nu wilde ik hem proeven ook. Het was een moot met een vlezige structuur, helaas wel gefrituurd, maar zoals later zou blijken word alle vis gefrituurd in deze regio. Nadeel, alle vis smaakt ongeveer hetzelfde. Voordeel, je wordt niet ziek van eventuele bacteriën. Verder kregen we ook hangmatten toegewezen en gingen we nog naar een uitkijkpunt met een klim van 120m en/ of strand, ik deed beide. De dag sloten we af met een zonsondergang vanaf een mooi uitkijkpunt, echter viel de zonsondergang op zich een beetje tegen.

Zoutfabriek in la GuajiraCabo de la Vela  Mariabeeld op Pilon de AzucarTypisch voor een woestijn - gieren

Dag 2: op naar Punta Gallinas (8 jan.)

Na een rumoerige nacht vertrokken we in alle vroegte naar onze eindbestemming Punta Gallinas. Onderweg zijn we gestopt op een plaats waar de zandduinen direct over lopen in de zee, dat was echt heel mooi om te zien. Verder moesten we nog tal van keren stoppen voor kinderen die een touw of ketting over de weg spannen en deze pas laten zakken als je ze snoep of water geeft. Vooraf word ook wel aangegeven dat dit staat te gebeuren en dus hadden we wat snoep ingeslagen. Gelukkig had onze chauffeur net als ons ook zijn bedenkingen bij deze manier van bedelen en koos hij er over het algemeen voor om snel door te rijden, de kinderen moesten dan lastminute wel het touw laten zakken. Over het algemeen vonden wij ze vooral heel irritant, ook al begrijpen we ze wel.

Aangekomen bij Punta Gallinas bleek dit echt een veel toffere plaats dan Cabo de la Vela. De mensen waren veel meer relaxed en het waren er vooral ook veel minder. Waar Cabo de la Vela echt wel een dorpje is, ook populair om te Kitesurfen, is Punta Gallinas echt niet heel veel meer dan een ranch. De nacht zou hier dan ook veel rustiger zijn. De middag hadden we vrij en hebben we gespendeerd aan een soort van zoutwater meer in de woestijn. Echt een hele mooie plek ook wel. ‘S avonds kaartspelletjes gespeeld met de 4 andere NLDse reisgenoten, die tot hun spijt maar een tocht van 3 dagen hadden en ook hier weer gefrituurde vis. Zoetwater is hier een zeldzaam goed, stromend zoetwater is helemaal uniek en hebben we dus ook niet meegemaakt. Het werd dus douchen met lauw water en een emmer, ook prima. ‘S nachts nog heel even genoten van de sterrenhemel bij heldere nacht en nauwelijks omgevingslicht :D.

Geiten in de zoutwateroase bij Punta GallinasBijtanken op zijn Colombiaans

Dag 3: strand dag (9 jan.)

De 4 anderen vertrokken terug richting Santa Marta, waar wij nog lekker een dagje niets hoefden. We zijn naar 2 verlaten stranden geweest waar we de enige waren. ‘S avonds nog naar het aller, aller noordelijkste puntje van Zuid Amerika geweest. Na ruim 3 dagen van regelmatig vragen en herinneren kregen we eindelijk onze kreeft, echt een verademing na 3 dagen, 2x per dag gefrituurde vis. De kreeft was niet gefrituurd :). Waar we deze nacht een eigen kamer hadden met douche (water uit een emmer) en toilet in plaats van de hangmatten ging ik toch buiten naar de wc om naar de sterren te kijken (zonder maan), zooi mooi zie je ze niet in NL.

uitgedroogde vis Punta GallinasLocal slacht een vers gevangen sierra (roofvis)Papegaai bij Punta Gallinas

Dag 4: terug naar Taganga (10 jan.)

Na het ontbijt vaarden we een klein uurtje over het zoutwater meer naar een punt waar de jeep ons op stond te wachten. Daarna zijn we in één keer doorgereden naar Riohaje waar we lunch kregen in een restaurant met uiteraard weer vis. Een taxibusje bracht ons terug naar hostel Estación Sudamerica waar ik nog een nacht zou blijven en de anderen hun eigen weg gingen naar een ander, rustiger hostel. De volgende dag zouden we elkaar weer zien bij het duiken…

Woestijn van la Guajira

Colombia part6: Taganga

Deze blog heeft even op zich laten wachten, zoals een aantal van u mij heeft helpen herinneren. Waar ik deze blogs niet direct met als doel als hoogwaardige travelblogs te schrijven, maar meer als soort van dagboek voor mezelf, blijkt het voor een paar mensen het toch vermakelijk leesvoer. Bij gebrek aan internet en tijd tijdens de reis heb ik bijna alle blogs wel bijgewerkt, maar deze en de laatste ontbrak nog. De aankomende blogs zullen dus vrijwel allemaal tegelijk worden gepubliceerd. Inmiddels ben ik weer thuis, heb ik mijn eerste werkdag er al weer op zitten en vecht ik tegen de jetlag. Mijn hond heeft 4 weken gelogeerd bij mijn ouders, waar mensen bij veel eten groeien naar een model appel of peer, lijkt mijn hond momenteel op het model kroket. Hij is niets tekort gekomen dus. Maar nu terug naar Colombia en wel te verstaan Taganga…

Hostel Crisis (5 jan.)

Waar de andere 3, laten we ze voor het gemak maar even bij naam noemen: Marieke (van de fietstocht), Rick & Michelle (wereldreis koppel en tevens vrienden van Marieke),  nog aan het reizen waren van Cartagena naar Taganga ging ik alvast het hostel verkennen. Een prachtig hostel met even zo mooi zwembad zou het etablissement worden van de komende 2 nachten waarna we zouden vertrekken naar de woestijn. Als het allemaal zo’n feest was, had de titel van dit hoofdstuk niet “Hostel crisis” geheten. Het duurde wel 2 uur voordat men uiteindelijk tijd voor mij had, ondertussen na 1 uur wachten wel een overheerlijke vis gegeten als lunch. Waar we in hostel Divanga een 4-persoonskamer hadden gereserveerd, met 4 personen (kan bijna geen toeval zijn zou je zeggen), dachten ze bij Divanga dat we ook wel samen met 3 andere personen op een 4-persoonskamer wilde mergen. Nee Franse arrogante teef vrouw van middelbare leeftijd, dat was precies niet de bedoeling, gelukkig zijn de mensen in Colombia heel aardig en behulpzaam en hielp ze met een oplossing of ging ze op zoek naar een ander hostel in de buurt (zoals men dat in Colombia doet), ow nee deze bitch kwam uit Frankrijk en heeft zich niet goed geïntegreerd. Kijk dan kunnen wij ons ook soepel opstellen en ons aansluiten bij de andere 3, maar we hadden onze eigen redenen dat we een 4-persoonskamer wilde en die waren vooral van praktische aard met bagage en zo. Via sms hield ik contact M. en ook die waren not amused. Via booking.com en hostel gevonden waar men nog wel een 4-persoonskamer beschikbaar zou moeten hebben: Hostel Estación Sudamerica. Voor de zekerheid ging ik er eerst maar even langs om zeker te weten dat er nog plaats zou zijn en dat het niet bijvoorbeeld aanbod zou zijn dat niet meer beschikbaar was, zoals wel eens voor blijkt te komen in het hoogseizoen van Colombia. De stokbrood nimf eigenaresse vroeg wel even of we definitief uit wilde checken zodat ze de bedden weer kon plaatsen op hostelworld, neeeeh tuurlijk niet, eerst een nieuw bed voordat we oude flipflops weggooien. Ondertussen nog wat sms-contact met M. over andere hostels en of Sudamerica wel een zwembad heeft, volgens booking.com zou dat wel zo zijn en dus werd ik al betiteld als een soort van held.

De 4-persoonskamer was in elk geval voor 1 nacht beschikbaar en het zwembad was ook aanwezig, ook al leek het meer op een vierkante drinkbak van mijn hond. Klein en ook niet al te schoon. Het goede nieuws was, we waren in Taganga, in een 4-persoonskamer en het hostel had ook nog een bar. We hebben die avond behoorlijk wat biertjes en glaasjes rum op, wat dansjes gedaan en onszelf hiermee onvergetelijk gemaakt bij het hostel personeel. Helaas ging het dansen recht boven onze kamer nog wat uurtjes door terwijl wij al een oogje toe probeerde te knijpen. Waar ik in een soort van coma ben beland, ging dit niet voor iedereen op, de andere 3 waren al behoorlijk klaar met het hostel.

Heerlijke lunch bij Divanga Gezellig avondje

Taganga dag 2 (6 jan.)

De dag voor de trip naar Punta Gallinas moesten we het tweede deel van de trip nog betalen. We gingen dus op bezoek bij de vestiging van Magic Tour in Taganga, tevens de gelegenheid om de reservering nog eens door te nemen. Verassing, we hebben een 3-daagse trip geboekt dacht men, waar wij dachten 4 dagen gereserveerd te hebben. Dus maar weer even handen en voeten Spaans om dit recht te trekken, paar miljoen betaald (2e 50% + 100k p.p.voor extra dag) en het was helemaal in orde :). Om 04:30 uur worden we bij het hostel opgepikt, phoe uitslapen zit er deze vakantie niet veel in.

Tijd voor een lunch bij Cafe Bonsai, een aanrader volgens de reisgidsen en Tripadvisor en terecht, ook namens mij een aanrader dus. Na de lunch was het tijd om de boulevard en de rest van Taganga eens beter te gaan bekijken. Waar we al gelezen hadden dat Taganga een backpackersplaats wordt genoemd, viel het al snel op dat er veel duikshops zijn. Voor mij niet zo interessant want ik kan niet duiken en heb al snel last van mijn oren, maar de andere 3 zijn in het gelukkige bezit van een PADI. Informeren naar de prijzen dus, wow wat is dat goedkoop hier. Ik de stoute slippers aangetrokken en ook maar geïnformeerd naar de kosten voor het doen van een PADI-cursus. Nog geen €185,- voor 3 dagen, tja dan ga je toch twijfelen, zo goedkoop. Nog even rondje langs verschillende duikshops om te informeren en inmiddels ervan overtuigd dat ik deze kans niet moet laten schieten, in het slechtste geval ben ik het geld kwijt maar weet ik wel dat ik echt niet kan duiken. Terug naar de eerste duikschool, niet de meest professionele maar wel de goedkoopste en heel vriendelijk en informeel en tevens als voordeel dat ze een cabaña hebben waar we gratis mogen overnachten. Op maandag 11 januari start ik met de cursus, eerst nog een paar dagen naar de woestijn.

Nog even een paar uurtjes relaxen, dineren bij Maria’s Baguette, ook een aanrader en dan op tijd naar bed want we moeten vroeg op. We hebben een andere 4-persoonskamer gekregen omdat de kamer van de vorige dag niet meer beschikbaar was, dit was overigens vooraf al aangegeven. De kamer was idd ook een 4-persoonskamer, maar wel een stuk minder dan de vorige voor dezelfde prijs. Helaas hield men ook deze nacht niet rustig en hebben we niet allemaal heel goed geslapen.

30cm broodje bij Maria's Baquette

Nieuwe grafitti bij hostel Estación Sudamerica

Colombia part4: Cartagena

Waar ik al op verschillende plaatsen had gehoord dat het heel druk zou zijn in Cartagena, hoorde ik ook weer dat het een stad is die je gezien moet hebben. Ik had al wel een vliegticket naar Cartagena, maar een bed voor de nacht had ik via de www niet kunnen vinden en dus was ik eigenlijk van plan om de eerste bus naar Santa Marta te nemen, een tripje van nog eens 5 uur.

De twijfel, wel of geen Cartagena (1 jan.)

Tot op het laatste moment heb ik getwijfeld wat ik zou doen, de website undertrail.com die veel wordt gebruikt om transport te boeken in Colombia weigerde dienst waardoor het niet eerder was gelukt om een bus naar Santa Marta te boeken. Dat liet dus wel de mogelijkheid open om in Cartagena op zoek te gaan naar een slaap plaats op goed geluk. Uiteindelijk besloot ik dus voor deze zoektocht te gaan, te beginnen in het hotel waar M, M en R een kamer hadden geboekt. Aangekomen op het vliegveld bleek er naast de zomervakantie van Zuid-Amerika ook nog eens een dance-festival te zijn met o.a. Een paar DJ’s van Nederlandse bodem. Hierdoor waren naast de Colombiaanse toeristen ook nog een hoop buitenlandse toeristen op de been in dit vestigingsplaatsje aan de Caribische kust, ik zag mijn kansen op een bed niet groter worden. Toch weer de twijfel… deze werd weggenomen door het feit dat het lange wachten op een taxi het halen van de laatste bus onmogelijk maakte.

Dancefestival in Cartagena

Op zoek naar een bed

Eenmaal aanbeland in het hotel van de anderen bleek al snel dat ze geen kamer meer over hadden, maar ze waren wel bereid een extra matras neer te leggen op hun kamer. De kamer bleek wat klein en ik voelde me daar niet tof bij en ik was niet de enige ;). Gelukkig zijn de Colombianen echt heel behulpzaam en ging de medewerkster van het hotel een rondje bellen langs andere hotels, helaas zonder geluk. Met een papieren kaartje in de hand ging ik op weg naar DE hostel straat van Cartagena. Ik heb bij elk hostel aangeklopt en gevraagd “¿tienes un habitacion?” (Heeft u een kamer?), het antwoord was steevast: “¡No tengo!” (Heb ik niet). Na zo’n 13253 hostels zag ik de kansen op een slaapplaats voor de nacht vrijwel kansloos en ging ik me mentaal voorbereiden op een lange nacht op het busstation.

De straat in Cartagena met alle hostels

 

Slaapplaats gevonden, of toch niet???

Uiteindelijk had ik nog 1 optie waarvan ik dacht dat ik die nog niet had gehad, daar mocht ik in elk geval even binnen komen. De man sprak geen Engels en mijn Duolingo Spaans ebt ook weg aangezien je daar WiFi voor nodig hebt, wat ik nog weinig heb gehad. Anyway, uiteindelijk kon ik gebruik maken van zijn toilet, iets dat ik na ruim 2 uur rond slenteren door prachtig Cartagena toch wel kon gebruiken en ook mocht ik gebruik maken van zijn WiFi. Al snel vond ik via Booking.com een hostel met een slaapzaal waar nog plaats was, wat een geluk :). Snel de straat op om een taxi aan te houden, bij de 2e poging trof ik een chauffeur die ook nog wat Engels sprak. Helaas vertelde hij wel dat het hostel dat ik geboekt had vandaag niet meer kon bereiken omdat het op een eiland ligt.

De zoektocht gaat door

De chauffeur was zeer behulpzaam en wist nog wel een hotel, helaas ook vol en de volgende en de 3 hotels daaropvolgend hetzelfde verhaal. Uiteindelijk vroeg ik hem om mij naar het busstation te brengen waar ik dan zou proberen mijn ogen even te sluiten in een stoel of zo, want moe was ik inmiddels wel na de korte nacht en de lange dag. Hij wilde mij niet begrijpen leek wel en reed ergens een achterbuurt in en vervolgens een soort van garage. Hij ging naar binnen en kwam even later met een “mannetje” naar buiten, het mannetje zag er niet uit als een van het behulpzame type. Het goede nieuws was dat ze een kamer beschikbaar hadden.

Hoera een bed

Het gevoel was wel heel dubbel, waar ik nog wel eens een paar zintuigen mis die aangeven “opletten Mark, dit is niet helemaal pluis”, deden ze het hier wel. In alle hotels wordt hier in Colombia geregistreerd wie je bent, waar je voorheen was en wat je volgende bestemming is zodat de overheid je kan volgen. Bij dit hotel werd er niet gevraagd om een paspoort, maar enkel om geld. Ze spraken geen Engels en het Spaans in deze streek is van het type dat zelfs Spanjaarden amper kunnen verstaan. Hoeveel geld men wilde hebben begreep ik dus ook niet, maar hij bleef maar bij vragen. Bij $70000 (€20,-) heb ik laten zien dat ik niet meer geld bij me had, ik heb mijn geld gespreid bij me en dus kon ik prima een lege portemonnee laten zien. Hij pakte enigszins ontevreden het geld aan, het mannetje achter ren soort van kassa cabine schreef iets op in een boek en ze lieten mij naar mijn kamer gaan. Het bleek een kamer met een 2-persoons bed, een douche en toilet. De laatste 2 heb ik niet aan durven raken. Mijn voorraad water was op, maar gelukkig had ik een riet bij me waar ik vervuild water mee kan drinken en die dan meteen zuivert. De plastic stoel heb ik voor mijn deur gezet zodat ik zou horen dat er iemand binnen kwam. De kamer had een airco, maar die heb ik uit moeten zetten omdat de kamer op een aquarium begon te lijken van het lekken door het ding. Mijn inmiddels enigszins natte spullen op het bed gezet en zelf maar in de lakenzak, onder de klamboe gaan liggen. Er zitten namelijk veel muggen in deze streek. ‘S ochtends ben ik met de Noorderzon vertrokken en vond ik gelukkig snel een taxi richting terminal de busses.

Kamer in Hotel Costa Bella - Cartagena

Op weg naar Santa Marta (2 jan.)

Graag had ik nog wat langer in Cartagena gebleven, maar ik ben wel heel blij met wat ik al wel heb gezien tijdens mijn zoektocht naar een bed. De eerste bus naar Santa Marta vertrok om 7:15, even checken waar hij zou vertrekken en dan nog snel even een ontbijt aangezien de bus er zo’n 5 uur over zou doen. Ontbijt was snel gevonden, echter het klaarmaken er van duurde een eeuwigheid. Inmiddels was het al 7:00 en had ik nog geen eten. Rond 7:05 kreeg ik 2 stukken draadjesvlees en een mais arepa. Ik liet het inpakken en snelde naar de bus, deze stond er niet meer terwijl ik toch nog 5 minuten de tijd had volgens de planning. Toen na een 30 minuten de behulpzame medewerkers op het perron ook het vermoeden kregen dat de bus echt weg was, hielpen ze me aan een nieuw ticket voor 1,5 uur later. Deze bus heb ik wel gered…

De Caribische kust van Cartagena

De Caribische kust van Cartagena

Colombia part3: Medellin

Gelukkig was ik in Medellin wel goed voorbereid, dankzij M. heb ik in de bus richting Salento al een kamer geboekt bij een prima hostel. Medellin is de 2e stad van Colombia met zo’n 3 miljoen inwoners, ook wel bekend vanwege de drugsgerelateerde hobbies van Pablo Escobar. Ik heb nog nooit zoveel kerstverlichting en andere versieringen in mijn leven bij elkaar gezien. Elke paar meter hangt of staat er wel een versiering voorzien van lampjes in de mooiste kleuren. Hier vierden wij net als vele anderen Feliz año nueves (oud & nieuw). Lees verder

Colombia part 2: Salento

Na eigenlijk maar 1 volle nacht doorgebracht te hebben in Bogota heb ik de volgende ochtend om 6 uur met M (zie vorige blog) afgesproken op de gele terminal van het centraal busstation van Bogota. Eindbestemming: de koffieplantages van Salento, een nieuw avontuur is begonnen…

Reis Bogota -> plantation house in Salento (27 dec.)

De busmaatschappij Bolivariano die in de Lonely Planet (LP) wordt aangeraden bleek niet meer mogelijk te zijn op dezelfde dag. Gelukkig was er ook nog die andere (naam vergeten) en die had wel 2 plaatsen naar Pereira, maar niet naar Armenia, op zich ook een mogelijkheid maar een beetje om en niet zeker dat we aansluitend vervoer zouden vinden van Pereira naar Salento. Klein detail, we moesten 5 uur bivakkeren op het busstation. De busrit zelf was echt heel goed te doen, hij duurde wel iets van 6 uur maar zowel de bus als de rit zelf waren top, dat dat laatste hier ook anders kan zijn we ook al achter gekomen, daarover later meer. Uiteindelijk bleek dat de bus ook langs Armenia kwam en dat we daar al uit konden stappen, dikke prima dus want we konden meteen instappen in een klein busje naar Salento.

Aankomst en slapen in Salento

Aangekomen in Salento was het maar 100m lopen naar de plantation house, een hostel behorende bij een finca met een koffieplantage (Finca Don Eduardo Coffee Farm). M heeft hier afgesproken met M en R die hier in Colombia hun wereldreis van 7 maanden afsluiten. Die hadden dus al een 3-persoonskamer waar ik nog even erop gokte dat ik nog wel een slaapplek kon bemachtigen. Na wat puzzelen bleek dat er nog wel een slaapplaats was op de dormio bij de finca zelf maar er waren ook nog wat dames bezig met bijzondere rituelen in het bos in en die sliepen daar ook. Er was even niemand beschikbaar om mee te lopen, maar de omschrijving was (wel in het Engels gelukkig)… Loop het pad af naar beneden, links aanhouden, als de weg weer vlak wordt dan krijg je een S-bocht om een huis heen, op een gegeven moment krijg je dan een houten bruggetje aan de linker kant en als je daar op loopt dan ben je bij de ingang. Nu ben ik me echt wel bewust van mijn navigatie skills, of tenminste het ontbreken er van maar nog langer wachten had ik ook geen zin in, ik wilde naar bed. Later heb Ik het pad, dat overigens echt een kuitenbijter is, bij daglicht nog vaker gelopen dan dat mij lief was en met wat fantasie klopt de omschrijving redelijk. In het donker daarentegen, met een hoofdlampje op dat voornamelijk naar de grond gericht is om te kijken dat je niet in een gat stapt en 20kg bepakking en helemaal gaar van een dag lang bussen. Kan het zomaar eens gebeuren dat je 2 boomstammen in de richting van de weg mee, maar dan op een iets hoger liggend zijspoor niet opmerkt als bruggetje. Typisch is wel dat het pad net daarna nog veel stijler naar beneden ging, smaller werd en de ondergrond was glibberig en oneffen, maar het had wel een S-bocht dus ik zou nog goed kunnen zitten want die had ik nog niet gehad (dacht ik), meerdere S-bochten zelfs, lucky me. Inmiddels waren zelfs de Colombiaanse 10 minuten verstreken en besloot ik maar om te draaien, dat bleek de juiste beslissing en na 10 minuten in het donker klimmen zag ik toch het bruggetje en daarna ook een poortje. Daar aangekomen bleken ze niet op mij te zitten te wachten, de dormio was al vol met de heksen hele aardige vrouwen met een bijzondere hobby. In Colombia zijn de mensen over het algemeen echt heel aardig en ook deze keer was dit zo, ik weet het niet 100% zeker maar volgens mij offerde de eigenaresse (tevens leider van voorgenoemde groep vrouwen) haar eigen bed op. Ik kreeg een 2-persoonskamer op een veranda met het beste uitzicht ever, dat werd des temeer bevestigd toen ik wakker werd en naar buiten keek.

Koffie tour van Finca Don Eduardo Coffee Farm (28 dec.)

‘S ochtends zijn we gestart met de koffietour die letterlijk eindigde onder het bed van voorgaande nacht, onder de veranda dus. Deze koffietour is een echte must do, het is een ecologische plantage en maken dus geen gebruik van chemicaliën als pesticiden e.d., het verhaal wordt op een hele leuke en informatieve manier verteld door Tim en/ of Eduardo. Je kunt er onbeperkt bananen eten en de koffie komt vers van het land.

Coffee tour don Eduardo

Waterval Santa Rita

Als je dan toch in Salento bent, dan is een tochtje naar de waterval Santa Rita de moeite waard. De waterval op zich is niet heel spectaculair, de route er naar toe is wel heel erg mooi. Je kunt er heen met de bus, met de mountainbike, te paard of wandelend. M en M kozen voor het paard, R en ik gingen wandelen, het is een tochtje van +/- 7km heen en ook weer terug en is meer dan de moeite waard. Neem wel wat geld mee want het pad loopt over 100m privé terrein. Omgerekend kost je dit ongeveer 1€.

Santa Rita waterval - Salento Omgeving van Santa Rita waterval - Salento

Valle del Cocora (29 dec.)

Onze laatste trip in Salento was een tocht naar Valle del Cocora, hier staan zogenaamde waspalmen. Deze palmbomen worden wel 60m hoog en zijn de grootste palmbomen ter wereld en komen alleen hier in het wild voor. De totale wandeltocht was 11km met ergens in het midden een ontzettend mooi uitzicht. Hoe dat er uit ziet moeten we zelf ook even Googlen want los van het feit dat we onze kuiten de afgelopen dagen al genoeg hadden mishandeld, moesten we ook nog op tijd bij een bus zijn die ons naar Medellin ging brengen…

Waxpalm Valle de Cocoro - Salento