Maandelijks archief: februari 2016

Colombia: de Samenvatting

Toen ik vertelde dat ik naar Colombia ging werden er veel grappen gemaakt over drugs en ook waren er behoorlijk wat mensen die zich afvroegen of het wel veilig genoeg is. Het is waar, Colombia heeft natuurlijk een heel naar verleden met drugskartels, de Farc en andere rebellen groepen. Tegenwoordig is het grootste deel van het land best veilig en is het als toerist sowieso verstandig om altijd op je hoede te zijn tijdens al je reizen. Ik heb me geen enkel moment onveilig gevoeld en vele mensen die ik onderweg tegen kwam ook niet. Een van de hoogtepunten van Colombia is voor mij juist de vriendelijkheid en de behulpzaamheid van de Colombiaanse mensen.

Van Bogota wordt gezegd dat je er snel moet vertrekken, ik deel die mening niet helemaal. Heel veel tijd heb ik er niet doorgebracht, maar er zijn zeker een heel aantal bezienswaardigheden en de biketour is ook echt een aanrader. Bogota is vanwege de hoge ligging wel een van de koudste plaatsen van Colombia.

Green people Watching From Above Fruit market Graffiti

Salento is een klein plaatsje in de koffie driehoek van Colombia, gelegen tussen de twee grootste steden van Colombia: Bogota en Medelin. De verschillende steden zijn te bereiken met het openbaarvervoer vanaf beide steden en zijn het bezoeken meer dan waard, ook als je geen koffie drinkt. Salento zelf kun je bereiken middels het OV of taxi vanaf Pereira of Armenia, het is niet aan te raden om daar halverwege de rit uit te stappen omdat je dan dichter bij Salento bent. Dat schijnt toch wel een beetje link te zijn.

Santa Rita waterval Waxpalm Valle de Torres Coffee tour don Eduardo Omgeving van Santa Rita

Medellin heeft mijn hart gestolen, helaas was ik er maar even en ook niet op het meest gunstige moment. Namelijk rond de jaarwisseling, tevens vakantie periode voor Zuid-Amerika waardoor niet alles open was en op sommige plaatsen wat drukker dan gebruikelijk. Medellin heeft zo’n 3 miljoen inwoners en als je in het donker over de snelweg rond het dal rijd en zo de stad in kijkt van bovenaf is het al betoverend. De stad heeft heel veel te bieden en is tegenwoordig een van de veiligste steden ter wereld. Ik ga hier zeker nog een keer terug komen.

image image Feliz año nuevo en parque Lleras

Cartagena blijkt een hele mooie stad te zijn, gelegen aan de Caribische kust van Colombia. Ik ben er helaas maar heel even geweest omdat er simpelweg geen slaapplaatsen te vinden waren. Toch heb ik ’s avonds wel een paar uur binnen de muren van het oude centrum gewandeld en zo een aardige indruk van de sfeer meegekregen.

De Caribische kust van Cartagena De straat in Cartagena met alle hostels

Santa Marta is een niet al te grote maar toch populaire stad, tevens gelegen aan de Caribische kust. Persoonlijk was ik zelf niet heel erg onder de indruk van Santa Marta, maar vanwege zijn ligging is het wel een soort van hub voor de verschillende trips die je kunt doen. Zo kun je vanaf Santa Marta naar Ciudad Perdida (de verloren stad), Park tayrona (een populair nationaal park), Punta Gallinas en ligt backpackers nest Taganga op steenworp afstand.

image image

Taganga is DE backpackers plaats van Colombia, er word veel gefeest. Voor nog geen 200€ kun je hier duikcursussen volgen en je Open Water Padi halen of je Advanced Padi. Er zijn mooie stranden en met Santa Marta binnen handbereik heb je een onvergetelijke excursie ook zo geboekt. Ik heb hier dus ook mijn Padi Open Water gehaald :).

Nieuwe grafitti bij hostel Estación Sudamerica Taganga Taganga - zonsondergang Cabaña bij Taganga

Punta Gallinas, een woestijn direct gelegen aan de Caribische zee is het noordelijkste punt van Zuid-Amerika. Dit was een hele mooie trip waarbij de woorden back-to-basic wel een centrale rol hebben gehad. Er zijn zandduinen die rechtstreeks in de zee eindigen, prachtige sterrenhemels, hele vriendelijke mensen en lege stranden. Wij deden de tocht georganiseerd en in 4 dagen in plaats van 3 waardoor we 1 extra dag aan het strand en de omgeving hadden. Dat is zeker en aanrader. Mocht je wat meer tijd hebben dan kun je het ook prima op eigen vervoer doen.

Bijtanken op zijn Colombiaans Zandduinen lopen over in de zee Papegaai bij Punta Gallinas Local slacht een vers gevangen sierra (roofvis)

Leticia is de meest afgelegen stad van Colombia, het ligt op een 3-landen punt met Peru en Brazilië in de Amazone. De meest gangbare manier om hier te komen is per vliegtuig vanuit Bogota, per boot schijnt ook mogelijk te zijn als je veel tijd hebt. Leticia heeft 38000 inwoners, verwacht dus geen idyllisch dorpje als je aankomt in de jungle, maar vanaf daar kun je verschillende tours doen waarbij je bijvoorbeeld 5 dagen de jungle in gaat. Ook zijn er veel mensen die via Leticia de jungle naar Peru gaan of vise versa. Kies je voor een jungle tocht dan kun je er wel een beetje op rekenen dat je dolfijnen gaat zien (grijs en ook roze), kapucijnaapjes, papegaaien, luiaards, spinnen en andere insecten, heel veel vogelsoorten en hele mooie flora. De jungle is geen dierentuin en ook de seizoenen zijn bepalend voor wat je tegen kunt komen. Zelf heb ik ook nog een bezoek gebracht aan de sjamaan, ook echt een aanrader, zelfs als je niet gelovig bent net als ik.

Blauw/gele Ara - Amazone van Peru Pink toe Tarantula - Amazone van Peru Kaaiman - Amazone Amazone kalkoen Amazone lelie Met de machette een weg banen door de jungle De sjamaan in de Colombiaanse Amazone Vis kopen op de markt - Amazone van Brazilië

 

Seizoen

Ik ben in totaal 4 weken in Colombia geweest, van 25 december t/m 21 januari. Weertechnisch is dit de beste periode van het jaar om in Colombia te zijn, echter heeft Zuid-Amerika vakantie van medio december t/m medio januari waardoor het ontzettend druk is aan de Caribische kust. Hierdoor moet je beter plannen waardoor je minder ruimte hebt om spontaan je reis aan te passen mocht je daar behoefte aan hebben. Voor de Amazone is het eigenlijk net iets te laat omdat het regenseizoen dan net begonnen is, maar uiteraard wil je graag naar het geheel kijken.

Kosten

Als je meer tijd hebt, minder excursies doet, beter Spaans spreekt of in zijn geheel wat zuiniger aan doet dan kun je met een budget van 30€ per dag over het algemeen eten en slapen. Ik was minder voorbereid, heb heel veel gedaan en mijn tijd was gelimiteerd. Als ik alles bij elkaar optel dan zat ik aan bijna 100€ per dag. Vooral goed Spaans spreken kan zomaar een hoop geld besparen en je reis aangenamer maken.

Wat heb ik nog gemist

Colombia is 27x zo groot als Nederland met heel veel diversiteit en het is dus onmogelijk om alles in 4 weken te kunnen bekijken en te doen. Wat ik graag nog had gezien of gedaan:

  • Ciudad Peridad
  • Cali (hoofdstad van de Salsa)
  • Zout kathedraal
  • Medellin (verschillende dingen)
  • Cartagena
  • Met de zeilboot van Cartagena naar Panama langs allemaal fantastische eilandjes
  • En nog meer…

Colombia, I’ll be back maar dan hopelijk niet alleen maar samen met iemand om de ervaringen meteen mee te kunnen delen, of misschien ook wel heel relaxed weer helemaal alleen. De enige zekerheid is dat ik terug kom :).

Colombia part11: Sjamaan, dit was het einde

Ik zou pas om 16:00 uur naar de sjamaan worden gebracht, tot die tijd had ik nog mooi de gelegenheid om wat zaken te regelen voor de reis terug naar huis die de volgende dag al plaats zou vinden. Laten we even duidelijk maken dat ik niet religieus of zweverig ben, maar een alternatieve dag-/ nacht trip zou een canyoping tour zijn wat je overal kunt doen en waar ik dus niet speciaal voor naar de Amazone hoef. Sjamaans hebben ze ook overal, zelfs in Nederland, maar hier gaf de lokatie in elk geval wel een extra dimensie aan de ervaring. Daar komt bij, dat bij de sjamaan wordt je lichaam gereinigd en ik kan je zeggen dat na 5 dagen water poepen ik er alles voor over zou hebben om weer eens een vaste ontlasting te hebben, incluus een sjamaan.

Op naar de sjamaan (20 jan.)

Achter op de motor werd ik door een jonge knul naar de sjamaan gebracht, ik kreeg het idee dat George mij een taxi of een riksja niet meer gunde. Gelukkig begon het onderweg heel hard te regenen en waren het ook geen hele slechte wegen want dat zou toch wel een beetje vervelend zijn. Ik kwam dus doorweekt aan bij een soort van hans en grietje huisje, maar dan zonder snoep, aan het begin van de jungle. Hier woonde een oude man met zijn gezin, de sjamaan. Een vreemde lokatie voor zo’n ceremonie, maar goed ik had dan ook niet veel vertrouwen meer in George en zijn tripjes. De sjamaan ging even weg om, ik nam aan, eerst wat eten te halen voor ons. Na een klein uurtje kwam hij terug met een paar tasjes en 2 lange mannen waarvan de laatste aan het strompelen was.

Waar we normaal gesproken een half uur zouden doen over de tocht naar de ceremonie plaats van de sjamaan, deden we er met de manke Duitser er wel een uur over. De twee lange mannen bleken inderdaad van Duitse komaf waarvan de manke een Colombiaanse vrouw heeft. Heel handig gezelschap om op die manier via hem de Spaanse taalbarrière te overbruggen. Gelukkig was dit de “droge” jungle, het was er nog steeds zeiknat maar gelukkig niet tot onder de oksels.

Hoge woud - Amazone van Colombia

Aangekomen bij de hut hadden we even tijd voor onszelf waarna om 19:00 de ceremonie ging starten. Om 19:00 uur bleek hij over een half uur te beginnen, ach ik zal dat nog gaan missen die Colombiaanse klok :). We hadden nog een half uurtje om in de kinderhangmatten, onder de klamboe te vluchten voor de muggen.

Kinderhangmat Sjamaan hut in de jungle Sjamaan hut in de jungle

De sjamaan heeft een wit gewaad aangetrokken, hiermee komt het natuurlijk wel iets meer tot zijn recht. Aan het begin van de ceremonie begon hij met het strooien van een wit poeder (het blijft toch Colombia :D) door de gehele kamer. Vervolgens kwam hij langs met een vloeistof die we door onze handen en ons gezicht moesten wrijven en smeren, het was een soort van parfum. Tot hier was het so far so good. We kregen nog even een kleine uitleg dat als we misselijk werden dat we de grote vensterbank konden gebruiken om te braken en dat de wc buiten om de hoek was. Hierna begon hij in een pan te zingen en te fluiten (oorsprong van het woord panfluit vermoed ik), ik kon mijn lach maar nauwelijks houden. Gelukkig was de enige lichtbron een kaars die recht voor zijn neus stond dus ik vermoed dat hij het niet zag want dat zou wel echt gênant zijn. Na het aanbidden van de emaille pan moesten we hier allemaal een kopje van zijn brouwsel uit die pan weg atten. Het was bitter en het was toen al duidelijk dat het niet in mijn lichaam hoorde. De kaars werd uitgeblazen en hierna begon het…

De sjamaan in de Colombiaanse Amazone Drinken van Ayahuasca

De sjamaan bleef maar zingen, fluiten en in de pan neuriën. Dit hield hij wel een paar uur vol en ondertussen was hij ook nog met iets aan het wapperen. Ik was nog compleet helder in mijn hoofd, maar mijn ogen zagen zwarte rook wolken die op me af kwamen en waar gezichten en honden hoofden heel creepy op mij af kwamen. Ik dacht dat ik gestoord was geworden of zo, maar ondertussen vond ik het ook wel heel grappig. Ogen dicht en het was weg, maar dan begon alles te draaien, ogen open en het was terug. De manke zat op het bankje naast mij en bleef maar zeggen dat hij niets merkte, ik wilde niet heel zwak over komen en merkte ook niet echt iets zei ik dus. Ondertussen was ook het plafond gaan draaien en begon mijn maag daar in mee te gaan. Na wat wankele passen hing ik over de vensterbank om de jungle te verreiken met de inhoud van mijn maag. Dat spul hoorde kennelijk niet in mijn lichaam en bleef wel een hele tijd zijn best doen om de weg naar buiten te vinden, met als grootste nadeel dat het nog een keer langs je smaakpapillen komt. Ondertussen hoorde ik de oosterburen bijna letterlijk over de vloer rollen van het lachen. Vaak lucht een keer over je nek gaan wel op, dit keer dus niet, ik zat nog steeds in een draaiend huis en het enige dat ik wilde doen was slapen. In mijn beste Spaans vroeg ik de sjamaan of ik naar mijn hangmat mocht gaan. Het antwoord was heel lang en in het Spaanse woorden waar ik in mijn toestand geen touw aan vast kon knopen en dus besloot ik maar ter plekke op de grond te gaan liggen. De hangmat zou ik toch maar uit zijn gevallen.

Zicht op de troon van de sjamaan vanaf ons bankje Spuug vensterbank ik de templae van de sjamaan Sjamaan temple Laboratorium van de sjamaan

Het duurde een klein uurtje voordat oosterbuur 1 ook de weg naar de vensterbank had gevonden en die verstoorde de wijde omgeving met zijn 110db bij het maken van elke peristaltische beweging veel meer dan ik deed. Maar toen werd er niet gelachen door oosterbuur 2. De manke bleef volhouden dat hij nog steeds niets voelde. Nog geen half uur later hingen buur 1 en ik samen over de vensterbank en nog nog even later gaf de sjamaan aan dat het ongeveer wel genoeg was geweest en dat hij nog maar een half uurtje door zou gaan. Net of de klok er op gelijk was gezet, want een klein half uurtje later bulderde ook de laatste man zijn maaginhoud het oerwoud in.

Ik besloot toch mijn hangmat op te gaan zoeken, ik voelde me weer stabiel en dat moest dus kunnen. De stabiele Duitser zocht ook zijn hangmat op en viel er meteen weer uit, rende onder het afdakje vandaan en begon nog een keer te spugen. De manke heb ik die avond niet meer terug gezien en de volgende ochtend bleek hij op de grond van “de tempel” in slaap te zijn gevallen en helemaal brak te zijn. Wij gingen onze hangmatten opruimen en tada… verschijnt er ineens een joekel van een spin op de plek waar twee tellen eerder onze hangmatten en klamboes nog hingen. De sjamaan moest er om lachen en was het beestje nog een beetje op stang aan het jagen.

Dodelijke kamspin - Amazone

Al met al een heel bijzondere ervaring en zeker mooi om hier de vakantie mee af te sluiten. Eenmaal terug in NL blijkt dat de ceremonie en het drankje een naam Ayahuasca hebben en blijkt het een drug. De spin blijkt een kamspin te zijn en zeer agressief en dodelijk binnen een paar uur. Tot slot vragen meerdere mensen mij wat ik voelde na de ceremonie, maar ik steek zo niet in elkaar. Ik vond het leuk en zeker in deze omgeving, maar zeker geen “speciale” gevoelens anders dan de teleurstelling de volgende dag toen ik weer water aan het poepen was.

– El final –

Sjamaan hut in de jungle

Colombia part10: De Amazone

Eenmaal het vliegveld uitgestapt van Leticia, zonder concreet plan en dus maar richting de taxi’s, komt er een Colombiaan op me afgestapt met de vraag of ik een jungle tour wil. Hij stelt zich voor als George of the jungle (nee, het is geen grap) en gaat met me mee in de taxi naar zijn kantoortje dat nog in aanbouw is.

Amazone van Peru (15 jan.)

Ik was uiteraard heel sceptisch, want ik snap echt wel dat dit soort mannetjes niet meteen de beste aanbiedingen zullen hebben. Van de andere kant, ik had ook nog niets anders en de dagen van mijn vakantie beginnen te tellen.

Ook mij hebben ze geleerd “als het te mooi klinkt om waar te zijn…”, maar goed ik ben er toch in mee gegaan. Ik kon meteen vertrekken naar de jungle en kom terug op de ochtend dat ik terug vlieg naar Bogota en vervolgens naar Amsterdam. Geen verloren tijd dus, helemaal top en de prijs valt ook nog binnen het budget dat ik voor ogen had. Daarbij werden garanties gegeven bepaalde dieren te zien zoals luiaarden, slangen, kaymannen, roze dolfijnen en tarantula’s. Na nog geen uur in de jungle kon ik de eerste en de laatste al afstrepen, dat ging een stuk sneller dan een jaar geleden in Nicaragua.

3-teen luiaard - Amazone van Peru Voetballende jeugd - Amazone van Peru Pink toe Tarantula - Amazone van Peru

Er werd mij verteld dat een andere Nederlander en een Japanner al een dag in de jungle waren en dat ik daar bij aan kon sluiten. Later bleek dus dat de Nederlander en de Japannner ook pas net een paar uur in de jungle waren en dat die ook maar de helft hebben betaald van wat ik heb betaald. Ik ben dan wel 2 nachten langer in de jungle, maar serieus… De helft…? Hier ga ik het met George nog eens over hebben als ik terug ben in Leticia.

We slapen nu in een heel klein dorpje in de Amazone van Peru. Het is merkbaar dat Jorge hier vaker toeristen mee naar toe neemt want ze zijn zelfs al een hostel aan het maken met stromend water voor de luxe toeristen. Zelf leven ze nog wel back 2 basic en is de jungle de wc en de rivier de douche, zo ook voor ons. Ik kan dat zelf wel waarderen kan ik je zeggen. Terwijl ik dit type lig ik in een hangmat ( veel slechter exemplaar dan de slechtste van Punta Gallinas) onder een klamboe. Dat laatste is hier echt een primaire levensbehoefte, je wordt hier namelijk knettergek van alle insecten.

Vanavond hebben we een night walk gedaan door de jungle. We zagen vooral tarantula’s, andere spinnen, giftige boomsalamander achtige dingen en zwarte schorpioenen. Hoe giftig of pijnlijk sommige beesten ook zijn, als je verdwaald dan is je voornaamste zorg dat je niet knettergek wordt van alles wat op rond en in je vliegt. Zelfs in je neus en oren komen beestjes.

Zwarte schorpioen - Amazone van Peru Een of andere giftigie boomsalamander - Amazone van Peru Night walk - Amazone van Peru

Nu lijkt het allemaal heel negatief, maar een aantal dingen weet je natuurlijk van tevoren en horen juist bij het avontuur. Het is wel heel mooi om hier te kunnen zijn.

Boodschappen doen in Brazilië en door naar Peru (16 jan.)

Na een slechte nacht in de hangmat, eerst dreef ik er uit van het zweet en een paar uur later lag ik te rillen van de kou, zijn we in alle vroegte aan een tocht van 5 uur begonnen naar Brazilië. We varen over verschillende rivieren, meren en ondergelopen stukken jungle. Een hele mooie, maar ook wel lange tocht. Als eindbestemming komen we aan in een klein Peruaans dorpje waar 20 mensen wonen. Ze zijn hier al wel ingericht op touristen, dat zie je hier in de Amazone wel steeds meer. Dit dorpje heeft een lodge voor de wat luxere touristen en een soort van hostel voor touristen uit de categorie waar ik onder val. Eerlijk is eerlijk, het is hier echt prachtig.

Blauw/gele Ara - Amazone van Peru Cruiseboot op Rio de Amazone - Amazone van Peru Vis kopen op de markt - Amazone van Brazilië Groene leguaan - Amazone

Na een goede lunch gaan we dolfijnen spotten. Waar ik dacht dat we hier weer een hele stuk voor moesten varen, bleek dit enkel 100m naar links op de rivier voor onze verblijfplaats. We zagen heel veel dolfijnen, spelend met elkaar, seks hebben (volgens de gids) en eten vangen. Soms zagen we ze zelfs met 6 tegelijkertijd uit het water springen of pijlsnel door het water schieten. Net als op zee, maar dan in een rivier in de jungle. Gelukkig heb ik veel filmpjes kunnen maken :). Naast de mooie grijze dolfijnen hebben ze hier ook nog een bijzonder merk… de roze dolfijn, net een grijze dolfijn, maar dan groter, echt roze, andere von en vooral een hele lelijke neus. Eigenlijk heel anders dus, helaas bleek deze een stuk moeilijker vast te leggen op beeld omdat deze minder dolfijnt en dus maar een keer naar boven komt en daarna pas veel later weer ergens anders. Zo snel kan mijn camera echt niet focussen.

grijze dolfijnen amazone - amazone van Perugrijze dolfijnen amazone - amazone van Peru

Een dag vol dieren (17 jan.)

We moesten vroeg op want we zouden een lange dag tegemoet gaan. In de ochtend gingen we voor onze lunch zorgen, dat wil dus zeggen we gingen eerst piranha vissen en de hoeveelheid lunch zou afhangen van hoeveel van die beestjes we zouden vangen. Vroeger heb ik best wat uurtjes aan de waterkant doorgebracht, later vooral met bier en amper vissen, maar toch vind ik het tegenwoordig toch wel een beetje zielig. Maar ja als het voor de lunch is, dan is het ineens wat minder zielig. We gingen met de boot een dichtbegroeid deel van de jungle in waar we in een soort van mangrove “voor anker gingen”  en onze stok, met touwtje, haakje en kip uithingen. Waar vissen normaal gesproken betekent dat je veel geduld moet hebben is het vissen op piranha toch een heel andere activiteit. Inderdaad een activiteit, je mept met je stok, eh vishengel hard op het water, laat je haakje zakken (met stukje kippenvel) en als je binnen 1 minuut geen beet hebt dan zit je niet op een goede stek. Al snel hadden we een paar van die etters aan een stok gestoken, zo bleven ze nog een paar uur leven en dus vers. Dat deel vond ik dus wel zielig, maar je past je aan, aan hun gewoonten. De lunch was geregeld en ik kan je vertellen, piranha smaakt best goed, enige nadeel is dat ze niet heel groot zijn en wel heel veel botjes hebben.

Piranha is lekker, maar er zitten wel veel botjes in Piranha's leven nog een paar uur aan een stokje Piranha vissen, een heuse activiteit Ons hostel in de jungle - Amazone Peru

Na de lunch gingen we met de boot (in de jungle gaat alles met de boot) verder de jungle in naar een plaats waar we anaconda’s, apen en papegaaien gingen spotten, je snapt dat wij exited waren :). Na een uur of 2 varen kwamen we aan op de plaats van bestemming, op de kade stond een man, behangen met apen klaar. Ah… we zijn in een zoo, bummer :(. Hoe goed de mensen het daar ook bedoelen, in de naam van “zorgen voor de dieren” maken ze in mijn ogen toch een hoop fouten. Daar komt bij dan hun kennis van dieren niet strookt met wat wij hier in het westen leren. De apen waren echt heel leuk, de anaconda’s konden zogezegd wel 1000 jaar oud worden. De agresieve zwarte kaaiman zat alleen in een afgegraven put, in afwachting totdat er weer een anker/ haak op zijn hoofd werd gegooid zodat hij boos werd en zich toonde aan een nieuwe groep toeristen. Ik ben hier niet bij blijven staan, ik kan zoiets niet aanzien. De “prehistorsiche” vissen werden middels een sleepnet uit de vijver gevist zodat ze beter zichtbaar zijn voor de toeristen. De vissen hebben longen en kieuwen en kunnen zo wel 3 uur op het droge overleven, toch denk ik dat een dagelijks portie stress voor geen enkel dier goed is. Na het bezichtigen van de dieren hebben we een leuke botanische wandeling door het drogere deel van de jungle gedaan. Veel fruit proeven was hier onderdeel van, de meeste fruit soorten had ik nog niet eerder van gehoord. Verder ook nog wilde kamerplanten en verse kokosnoten.

Zoo keeper met een paar hele leuke apen Welke is de aap? Wilde kamerplant Verse kokosnoot

Na zonsondergang stond de laatste activiteit van de dag op de planning: “Kayman spotting”. Een detail dat ik misschien nog niet verteld had is dat het regenseizoen net is begonnen en we eigenlijk nog niet echt veel regen hebben gehad, tot aan dit moment dus. We waren maar net 10 minuten onderweg, met onze zaklampen langs de waterkant afspeuren op oplichtende ogen werd het plots heel donker en begon het te gieten. Het zicht werd minder dan 50 meter en we hadden nog een heel stuk te varen. Gelukkig kende Adriaan, onze Colombiaanse chauffeur de (water)weg op zijn duimpje en bracht hij ons veilig thuis. Zo snel als tropische buien komen zijn ze ook weer vertrokken, eenmaal terug in onze jungle hostel was het snel weer droog. We gingen alsnog op zoek naar kaaimannen, maar dan per kano in het meer achter onze slaapplaats. De kaaimannen zouden niet zo groot zijn maar in elk geval wel van het merk kaaiman.  De eerste kaaiman die we tegen kwamen bleek een volwassen exemplaar en zo waren we toch nog heel blij :). Ik zat achter in de boot en zag het beestje pas als laatste, we keerden de kano zodat ik het ook goed kon zien. Ik kwam zelfs zo dicht bij dat ik hem bij zijn nek uit het water wilde trekken, mijn hand had ik al achter bij zijn nek. Adriaan, onze gids voor deze tocht bleef maar lachen en dat gaf mij wel wat vertrouwen. Ik ging op de bodem van de instabiele kano zitten om zo wat meer stabiliteit te hebben. Plons, kak er zat nog wat water in de kano en door die plons schrok de kaaiman en was hij vertrokken. Achteraf een geluk, het beestje moet een kleine 2 meter groot zijn geweest en Adriaan bleek een slappe lach te hebben omdat hij stoned was. We zagen nog wat kleine en een grote kaaijman. Tocht geslaagd dus.

Kaaiman - Amazone Kaaiman - Amazone

Lelies, kanoën en zonsondergang ( 18 jan.)

We hebben zo ongeveer alles gedaan wat er vanaf deze plek in de Amazone te doen is. Wat inmiddels wel duidelijk is… de Amazone is geen dierentuin. Je kunt dus dagen achter elkaar hetzelfde doen en elke dag weer iets anders beleven en zien. Toch had ik het gevoel dat ik na deze dag hier wel een beetje klaar zou zijn en gaf dus aan de volgende dag samen met Wouter Rio (de Nederlander en Japanner) terug te gaan naar Leticia. Maar eerst nog een dag met Lelies, kanoën en een fantastische zonsondergang op het meer waar ook de roze dolfijnen huisvesten.

Bijna iedereen kent ze wel, de waterlelies waarvan de bladeren zo groot zijn dat een kind van 3 jaar er op kan zitten en droog kan blijven. Die heb je dus in de Amazone en ondanks de 13426563 muggen was het zeker een tochtje waard, waarbij we tevens wat extra uitleg kregen over het feit dat witte paddenstoelen wel te eten zijn en andere kleuren zo goed als dodelijk. Dat je water kunt halen door een bepaalde bovengrondse boomwortel door te snijden en zo nog veel meer wat dus echt niet te onthouden is samen met alle informatie van de afgelopen dagen. Wat me wel bij is gebleven, is een soort van kip die in bomen leeft en door de lokale bevolking de naam amazone kalkoen heeft gehad.

Amazone lelie Amazone lelie Amazone kalkoen Woudlopen

In de middag was het tijd voor een kanotocht, we gingen door een dichte begroeiing waar we met de machete ons er doorheen moesten kappen. We zagen kapucijnaapjes, toekans, vele andere gekleurde vogels en prachtige bomen.

Amazone reiger DSCN1278 Toekan Amazone kardinaal vogelMet de machette een weg banen door de jungle Prachtige bomen in de Amazone

Waar het een paar dagen eerder nog te bewolkt was voor een mooie zonsondergang was het nu helder en dus konden we op onze laatste avond in de jungle toch nog genieten van een mooie zonsondergang.

Bedrijvigheid op het meer Amazone zonsondergang Amazone zonsondergang Ons vervoersmiddel voor deze afgelopen week

Onderhandelen met George of the jungle (19 jan.)

Behalve Wouter en Rio gingen ook de andere toeristen die in het hostel verbleven terug naar Leticia. Onze gids was de ochtend al vroeg vertrokken omdat zijn zoontje ernstig ziek was en dat zou betekenen dat ik alleen over zou blijven bij dit alleraardigst gezin. Het gezin sprak geen woord Engels en mijn Spaans was helaas ook nog niet voldoende om daar een echt leuke tijd te hebben. Mijn besluit om terug te gaan naar Leticia bleek des te verstandiger, daarbij had ik nog een appeltje te schillen met George of the Jungle. ’s Ochtends in alle vroegte nog een laatste kano tochtje gedaan waar we ook weer veel mooie vogels hebben gezien. Alle camera- en telefoonbatterijen inmiddels leeg, geen foto’s hiervan dus. Na een boottocht van 5 uur waren we ontzettend verbrand en terug in Leticia.

Eenmaal terug in Leticia had ik 2 missies: 1. Onderhandelen met George over het feit dat ik 1 miljoen teveel had betaald naar mijn idee en 2. Zorgen dat ik de komende 2 dagen en nachten nog iets te doen had, zo vaak kom ik nou ook weer niet in de jungle. Het onderhandelen viel nog niet mee, als je eenmaal al betaald hebt dan heb je niet het meest gunstige uitgangspunt. Uiteindelijk zijn we uit gekomen op 1.250.000 pesos voor de afgelopen 5 dagen. 250.000 voor een bezoek aan de sjamaan en 500.000 pesos cach terug. Hier was ik tevreden mee en George iets minder had ik het idee, dat stelde me uiteindelijk ook wel een soort van rust.

 

 

De Amazone zit vol met zwarte gieren

Colombia part9: Naar Leticia

Een van de weinige wensen die ik had voordat ik naar Colombia ging, was naar de jungle gaan. Leticia is een stadje op de grens met Brazilië en Peru, helemaal het zuidelijkste puntje van Colombia, gelegen in de Amazone.

De enige manier om daar te komen is met het vliegtuig vanaf Bogota, of per boot. Er zijn geen wegen naar Leticia, de boot duurt te lang en dus word het vliegen. De vluchten naar Leticia vertrekken rond het middaguur. De vluchten naar Bogota vliegen in de namiddag en landen aan het begin van de avond, een extra overnachting in Bogota was dus noodzakelijk.

Vliegen naar Bogota (14 jan.)

Nog helemaal brak van het feestje van de avond er voor was het tijd om naar het vliegveld van Santa Marta te gaan.

In Colombia heb je een tegenhanger van Ryanair, genaamd Vivacolombia. Hier ook wel ChivaColombia genoemd, naar de Chiva bussen waar mensen, maar ook vee mee wordt vervoerd. Daar had ik mijn ticket dus online geboekt, voor iets van 78€, niet duur maar ook niet goedkoop. Het betalen was echter niet gelukt, maar ik had in elk geval een reserveringsnummer en kon de reservering ook terug vinden op een website en in de app. Helaas blijkt dat geen garantie voor een plaats in het vliegtuig.

Omdat ik nog moest betalen ben ik extra vroeg naar het vliegveld gegaan, helaas bleek er niemand aanwezig te zijn bij de enige balie van ChivaColombia, dit zou nog bijna 2 uur duren zou blijken. In elk geval zat ik vooraan in de rij. Na mij kwam er een jongeman die zijn laatste slok water naar binnen werkte, maar zichtbaar nog dorst had. Ik had een fles water over en gaf die aan hem, een vriendschap was geboren :). Hij is geboren en woont in Bogota en was in Taganga om te duiken. Leonardo is een artiest in het maken van dansbare regeamuziek, muurschilderingen en hij is professor aan de universiteit waar hij les geeft in grafische vormgeving. Hij liet me wat hele mooie dingen zien die hij gemaakt heeft.

Leonardo heeft me geholpen aan de balie, aangezien ze daar geen Engels spreken. Het bleek dus dat de reservering die ik had, niet geldig was en dat ik maar een ticket moest kopen bij een andere maatschappij. Na wat aandringen van hem is ze bij haar manager na gaan vragen of ik toch mee kon en dat bleek gelukkig te kunnen… Echter wel voor 150€ in plaats van 78€. Helaas had ik niet heel veel keuze, wil ik nog een beetje tijd over hebben in Leticia.

resample(lanczos)

Een tekening van EL Leopardo Marmolejo: https://elarboldeleopardo.carbonmade.com/

Via de computer hebben we nog tickets weten te boeken voor de vlucht naar Leticia. Dit keer via Avianca, wel een goede maatschappij gelukkig. Het koste wat moeite, maar uiteindelijk lukte het dan toch.

Leonardo nodigde mij uit om in een bar te komen kijken (Casa babylon), waar hij alle muurschilderingen heeft gemaakt, maar eerst ging ik naar mijn hotel om mijn bagage te droppen en een powernap te de doen. Aangekomen in het veel te luxe hotel voor een backpacker had ik weer WiFi en kreeg ik een mail van Avianca dat er iets niet goed was en dat ik voor 8 uur ’s ochtends een telefoonnummer moest bellen. Gaan we weer dacht ik dus. Nummer was niet meer bereikbaar (tenminste er werd iets in het heel snel Spaans gezegd). Dus terug naar het vliegveld om het daar maar te regelen, zoals ik eerder al aan den lijve had ondervonden dat dat beter werkt. Dat bleek geen slechte keuze want zelfs nu was het nog lastig. Uiteindelijk bleek dus dat VISA de betaling niet vertrouwde en dat ze eerst de betaling telefonisch met mij wilde checken. Mogelijk was dit dus ook het geval met de vorige vlucht.

Na heel het geregel was het tijd om naar Casa Babylon te gaan. Daar aangekomen stond er een rij die wel 50m lang was. Aangezien ik geen WiFi had kon ik hem niet bereiken en ben ik met een taxi maar terug gegaan naar mijn hotel. Op de terugweg zat ik in de taxi al zo’n beetje te slapen, sowieso geen slechte keuze dus.

Vliegen naar (Leticia 15 jan.)

Avianca is idd een betere maatschappij waar dingen wel geregeld lijken te zijn. Tevens kregen we op een vlucht van rond de 2 uur een snack en entertainment. Aangekomen op het vliegveld blijkt Leticia toch iets groter dan dat ik initieel dacht. Even 21000$ betalen voordat je Leticia in mag en daarna ging het allemaal heel snel. Inmiddels ben ik een halve dag verder en zit ik in de jungle van Peru…

resample(lanczos)

Colombia part8: Duiken in Taganga

Net voor vertrek naar Punta Gallinas liepen we door de straten en over de boulevard van Taganga. M. ging informeren naar de tarieven voor het duiken, want zowel M. als R. en M. hebben een PADI duik certificaat. De prijzen waren zo laag dat ik het toch ook maar moest gaan proberen. Waar ik met het klaren van mijn oren regelmatig toch wel moeite heb gehad met het klaren van mijn oren, in een zwembad, met snorkelen en tijdens en na het vliegen was dit het moment om het toch te proberen. Een 3-daagse cursus kostte nog geen 200€, mocht het echt niet lukken dan is dat jammer maar overkomelijk. In elk geval weet ik het dan zeker. Een voordeel van duikschool Nautilus waar ik de cursus ben gaan volgen is dat ze en de goedkoopste waren die ik kon vinden 185€, maar ook dat ze een cabaña hebben op een idyllisch plaatsje waar ik dan gratis kon verblijven.

Duikdag 1 (11 jan.)

‘S ochtends moest ik me rond half 10 melden bij de duikschool, van tevoren even een heerlijk ontbijt op bij Bonzai (aanrader als je in Taganga bent). We zouden 2 of 3 video’s van een serie van 5 gaan kijken die nodig zijn voor het duiken. Een (leen) boek over het duiken: PADI Open Water had ik tijdens de de trip naar de woestijn voor een groot deel al gelezen. Bij de duikschool aangekomen bleek de klas heel klein, enkel 1 andere jongeman deed tegelijkertijd dezelfde cursus. Het bleek al snel een toffe kerel en ook hij bleef slapen in de cabaña. Na het gaar zijn van 3 video’s was het eindelijk tijd om het water op te gaan zoeken. Ook de 3 anderen hadden dezelfde boot, nog steeds waren we maar met een klein groepje. Omdat we maar met 2 leerlingen waren gingen we heel snel door de oefenstof en konden we de tweede duik (je doet 2 duiken per dag) al een fundive doen tot 10.9 meter. Man wat heb ik de laatste jaren veel gemist, ben op best wat duik plaatsen geweest, maar vanwege mijn oren en eeuwig verstopte neus dit onterecht niet gedaan. Klein detail… tijdens de tweede fundive was overigens wel mijn lucht op en moest ik naar boven op de tweede slang van de instructeur. Hebben we dat ook weer geoefend, is helemaal niet eng overigens.

Waar Daniel (duikbuddy uit de UK) en ik bij de cabaña bleven slapen, samen met de eigenaar van de cabaña en 2 Argentijnse jongemannen die de nacht er al door hadden gebracht, ging de rest terug naar Taganga, dit keer dus een echt afscheid. Of toch niet…

Na een werkelijk fantastische zonsondergang werd het al snel donker. In het donker kwam er een boot aan met een paar mensen die aan land kwamen en iemand die in de boot bleef. Nog wat extra gasten dacht ik eerst, dat bleek niet het geval. Ik heb in het donker niet goed gezien wie er aan land waren gekomen, maar D. zei dat het politie was op zoek naar een gestoorde man met een geweer die in de buurt zou zijn. Als we geweerschoten zouden horen moesten we snel onze spullen pakken en naar de boot rennen, ook mochten we in de boot wachten. Met 5 man zaten we in de cabaña te wachten totdat we meer te horen kregen. Het licht van de telefoons e.d. moest uit en we moesten fluisteren. Gelukkig had ik een papaya bij me en limoenen en hebben we die nog even buit gemaakt, hij was sowieso lekker, maar op dat moment een sterrenmaaltijd aangezien we nog geen van allen gegeten hadden. In de bossen hoorden we honden blaffen, maar schoten hebben we niet gehoord. Inmiddels was ook duidelijk geworden dat het geen politie was, maar mensen van de duikschool die met een geweer het bos in zijn gegaan om de man te zoeken. Wel werd duidelijk dat ze eigenlijk ook waren gekomen om ons op te halen, vol spanning wachten we nog steeds af. De mannen komen uit het bos en heel even werd er nog gesproken dat het geweer bij ons zou blijven en dat we toch konden blijven. Een paar minuten later werden we verzocht om mee terug te gaan naar Taganga. Wat wel een hele toffe trip terug was, in het water waren miljarden groene lichtjes van de plankton die oplichtte zodra het water in beweging kwam door de boot of door met je handen door het water te bewegen. Eerst werd er langzaam gevaren waarbij er middels een lazer en zaklantaarn de kant nog afgespeurd werd, daarna snel terug naar de kust.

Aangekomen in de duikschool bleek Erin (de dame van de boekingen, uit Schotland) jarig te zijn en werden we getraceerd op een meer dan welkome maaltijd en taart. Tot slot moest er toch nog gezocht worden naar een bed, dit viel niet mee en uiteindelijk ben ik teruggekeerd naar Estación Sudamerica waar nog een hele toffe private room beschikbaar was. Het was maar voor 1 nacht, de volgende nacht zou ik heel waarschijnlijk wel terecht kunnen bij de cabaña, inclusief security.

Cabaña bij Taganga

Duikdag 2 (12 jan.)

Het voordeel van het feit dat we terug waren in Taganga, was dat we de overige 2 video’s al konden kijken in plaats van net voor de examens. De andere 3 hadden ’s ochtends nog een duik en kwam ik bij de duikschool weer tegen, toch geen afscheid dus. D. had besloten niet op de cabaña te slapen en de 2 jongens uit Argentinië waren daar ook niet meer, maar ik wilde nog wel graag terug. Omdat we op een andere plaats gingen duiken kwamen we niet meer bij de cabaña, ik zou nog wel verder kunnen met een vissersboot die mij daar af zou zetten.

De instructeur van de eerste dag was ziek en dus kregen we een nieuwe, ook een aardige kerel. Ook dit keer gingen we snel door de opdrachten en hadden we veel fundive time. De maximale diepte was nu iets van 16m. De eerste duik zagen we veel vissen en was het mooi, de tweede duik was wat dat betreft matig, maar toen we boven kwamen was de zon ook al net onder. Doordat we in totaal met 14 man op de boot zaten duurde het ook allemaal wat langer.

Uiteindelijk was er geen vissersboot en was het verblijven op de cabaña dan ook niet meer mogelijk. Helaas dus en dus maar weer terug naar Estación Sudamerica.

Duikdag 3 – examendag (13 jan.)

Nog wat oefeningen, 2 duiken en dan schriftelijk examen. De duiklocatie van de eerste duik was vandaag Isla …., we besloten hier de fundive te doen omdat de andere groep (advanced divers) ook de onderwatercamera bij zich hadden en D. en ik ook wel een foto van onszelf wilde hebben. Het was daar fantastisch, er was wat stroming en daarom gingen we ook iets dieper. Waar je met een Open Water certificaat tot 18 meter diep mag, mag je met advanced tot 30 meter. Wij bleven iets te lang bij de advanced, het was ook zo mooi :). Onze instructeur vond hetzelfde en zag pas heel laat dat we op 29m opeten zaten, oeps.

De tweede duik was weer bij de cabaña in de buurt, toen hebben wij het weten te beperken tot iets meer dan 20m. Ook een hele mooie duik.

In de 3 dagen hebben we vele soorten vissen en koralen gezien. Een paar grote murenen, kogelvissen, een hele grote kreeft (we kregen spontaan honger), maar vooral een hele mooie onderwaterwereld.

Het examen was een eitje, nu is het een paar maanden afwachten voordat het pasje in huis is.

‘S avonds zijn we met D. en de duikinstructeurs eerst bij een van de duikinstructeurs thuis wat gaan drinken. Daarna naar het café “La Mirrador (het uitzicht)” gegaan waar een goed feestje aan de gang was. Daarna naar een café nog hoger gelegen met een nog mooier uitzicht voor de afterparty. De mensen van de duikschool was ik al lang kwijt, maar zo ongeveer het voltallig personeel van het hostel was er wel.

Uitzicht vanaf de tweede Mirrador - Taganga

p.s.: Van de duiken heb ik de foto’s zelf nog niet ontvangen, maar neem maar van mij aan dat het heel mooi was 😉

Logboek Nautilus dive centre - Taganga