Colombia part4: Cartagena

Waar ik al op verschillende plaatsen had gehoord dat het heel druk zou zijn in Cartagena, hoorde ik ook weer dat het een stad is die je gezien moet hebben. Ik had al wel een vliegticket naar Cartagena, maar een bed voor de nacht had ik via de www niet kunnen vinden en dus was ik eigenlijk van plan om de eerste bus naar Santa Marta te nemen, een tripje van nog eens 5 uur.

De twijfel, wel of geen Cartagena (1 jan.)

Tot op het laatste moment heb ik getwijfeld wat ik zou doen, de website undertrail.com die veel wordt gebruikt om transport te boeken in Colombia weigerde dienst waardoor het niet eerder was gelukt om een bus naar Santa Marta te boeken. Dat liet dus wel de mogelijkheid open om in Cartagena op zoek te gaan naar een slaap plaats op goed geluk. Uiteindelijk besloot ik dus voor deze zoektocht te gaan, te beginnen in het hotel waar M, M en R een kamer hadden geboekt. Aangekomen op het vliegveld bleek er naast de zomervakantie van Zuid-Amerika ook nog eens een dance-festival te zijn met o.a. Een paar DJ’s van Nederlandse bodem. Hierdoor waren naast de Colombiaanse toeristen ook nog een hoop buitenlandse toeristen op de been in dit vestigingsplaatsje aan de Caribische kust, ik zag mijn kansen op een bed niet groter worden. Toch weer de twijfel… deze werd weggenomen door het feit dat het lange wachten op een taxi het halen van de laatste bus onmogelijk maakte.

Dancefestival in Cartagena

Op zoek naar een bed

Eenmaal aanbeland in het hotel van de anderen bleek al snel dat ze geen kamer meer over hadden, maar ze waren wel bereid een extra matras neer te leggen op hun kamer. De kamer bleek wat klein en ik voelde me daar niet tof bij en ik was niet de enige ;). Gelukkig zijn de Colombianen echt heel behulpzaam en ging de medewerkster van het hotel een rondje bellen langs andere hotels, helaas zonder geluk. Met een papieren kaartje in de hand ging ik op weg naar DE hostel straat van Cartagena. Ik heb bij elk hostel aangeklopt en gevraagd “¿tienes un habitacion?” (Heeft u een kamer?), het antwoord was steevast: “¡No tengo!” (Heb ik niet). Na zo’n 13253 hostels zag ik de kansen op een slaapplaats voor de nacht vrijwel kansloos en ging ik me mentaal voorbereiden op een lange nacht op het busstation.

De straat in Cartagena met alle hostels

 

Slaapplaats gevonden, of toch niet???

Uiteindelijk had ik nog 1 optie waarvan ik dacht dat ik die nog niet had gehad, daar mocht ik in elk geval even binnen komen. De man sprak geen Engels en mijn Duolingo Spaans ebt ook weg aangezien je daar WiFi voor nodig hebt, wat ik nog weinig heb gehad. Anyway, uiteindelijk kon ik gebruik maken van zijn toilet, iets dat ik na ruim 2 uur rond slenteren door prachtig Cartagena toch wel kon gebruiken en ook mocht ik gebruik maken van zijn WiFi. Al snel vond ik via Booking.com een hostel met een slaapzaal waar nog plaats was, wat een geluk :). Snel de straat op om een taxi aan te houden, bij de 2e poging trof ik een chauffeur die ook nog wat Engels sprak. Helaas vertelde hij wel dat het hostel dat ik geboekt had vandaag niet meer kon bereiken omdat het op een eiland ligt.

De zoektocht gaat door

De chauffeur was zeer behulpzaam en wist nog wel een hotel, helaas ook vol en de volgende en de 3 hotels daaropvolgend hetzelfde verhaal. Uiteindelijk vroeg ik hem om mij naar het busstation te brengen waar ik dan zou proberen mijn ogen even te sluiten in een stoel of zo, want moe was ik inmiddels wel na de korte nacht en de lange dag. Hij wilde mij niet begrijpen leek wel en reed ergens een achterbuurt in en vervolgens een soort van garage. Hij ging naar binnen en kwam even later met een “mannetje” naar buiten, het mannetje zag er niet uit als een van het behulpzame type. Het goede nieuws was dat ze een kamer beschikbaar hadden.

Hoera een bed

Het gevoel was wel heel dubbel, waar ik nog wel eens een paar zintuigen mis die aangeven “opletten Mark, dit is niet helemaal pluis”, deden ze het hier wel. In alle hotels wordt hier in Colombia geregistreerd wie je bent, waar je voorheen was en wat je volgende bestemming is zodat de overheid je kan volgen. Bij dit hotel werd er niet gevraagd om een paspoort, maar enkel om geld. Ze spraken geen Engels en het Spaans in deze streek is van het type dat zelfs Spanjaarden amper kunnen verstaan. Hoeveel geld men wilde hebben begreep ik dus ook niet, maar hij bleef maar bij vragen. Bij $70000 (€20,-) heb ik laten zien dat ik niet meer geld bij me had, ik heb mijn geld gespreid bij me en dus kon ik prima een lege portemonnee laten zien. Hij pakte enigszins ontevreden het geld aan, het mannetje achter ren soort van kassa cabine schreef iets op in een boek en ze lieten mij naar mijn kamer gaan. Het bleek een kamer met een 2-persoons bed, een douche en toilet. De laatste 2 heb ik niet aan durven raken. Mijn voorraad water was op, maar gelukkig had ik een riet bij me waar ik vervuild water mee kan drinken en die dan meteen zuivert. De plastic stoel heb ik voor mijn deur gezet zodat ik zou horen dat er iemand binnen kwam. De kamer had een airco, maar die heb ik uit moeten zetten omdat de kamer op een aquarium begon te lijken van het lekken door het ding. Mijn inmiddels enigszins natte spullen op het bed gezet en zelf maar in de lakenzak, onder de klamboe gaan liggen. Er zitten namelijk veel muggen in deze streek. ‘S ochtends ben ik met de Noorderzon vertrokken en vond ik gelukkig snel een taxi richting terminal de busses.

Kamer in Hotel Costa Bella - Cartagena

Op weg naar Santa Marta (2 jan.)

Graag had ik nog wat langer in Cartagena gebleven, maar ik ben wel heel blij met wat ik al wel heb gezien tijdens mijn zoektocht naar een bed. De eerste bus naar Santa Marta vertrok om 7:15, even checken waar hij zou vertrekken en dan nog snel even een ontbijt aangezien de bus er zo’n 5 uur over zou doen. Ontbijt was snel gevonden, echter het klaarmaken er van duurde een eeuwigheid. Inmiddels was het al 7:00 en had ik nog geen eten. Rond 7:05 kreeg ik 2 stukken draadjesvlees en een mais arepa. Ik liet het inpakken en snelde naar de bus, deze stond er niet meer terwijl ik toch nog 5 minuten de tijd had volgens de planning. Toen na een 30 minuten de behulpzame medewerkers op het perron ook het vermoeden kregen dat de bus echt weg was, hielpen ze me aan een nieuw ticket voor 1,5 uur later. Deze bus heb ik wel gered…

De Caribische kust van Cartagena

De Caribische kust van Cartagena